จุดสิ้นสุดของขยะระดับ F

รสชาติของความตาย... แท้จริงแล้วไม่ได้มีกลิ่นอายของซากศพหรือความเน่าเฟะอย่างที่ใครหลายคนเข้าใจ สำหรับเรย์ในวินาทีนี้ มันคือกลิ่นคาวเลือดที่คลุ้งติดโคนลิ้น รสชาติฝาดเฝื่อนของความเหนื่อยอ่อน และความเย็นยะเยือกที่กำลังคืบคลานขึ้นมาจากปลายเท้า กัดกินข้อต่อทีละส่วน ราวกับฝูงมดนับล้านกำลังแทะโลมกระดูกของเขาจากภายในสู่ภายนอก "ฮื่อ... แฮ่..." เสียงลมหายใจที่ถูกขับออกมาจากปอดที่แหลกเหลวฟังดูคล้ายเสียงหอบของสัตว์ป่าใกล้ตาย มากกว่าเสียงของมนุษย์ ร่างกายของเรย์ถูกตรึงอยู่กับผนังหินชื้นแฉะของดันเจี้ยนระดับ B "ซากปรักหักพังแห่งคาร์เนีย" แผลฉกรรจ์ที่หน้าอกเกิดจากกรงเล็บของอสูรเงาคลั่งลึกจนเห็นกระดูกซี่โครงที่หักงอ เลือดสีแดงเข้มไหลรินอาبيแผ่นหลังและหยดลงกระทบพื้นหิน ส่งเสียงติ๋ง... ติ๋ง... ดังก้องสะท้อนในความเงียบงัน ทว่า... สิ่งที่เจ็บปวดกว่าบาดแผลทางกาย กลับไม่ใช่ความตายที่กำลังรออยู่เบื้องหน้า แต่มันคือ "รอยเท้า" และ "เสียงหัวเราะ" ที่เพิ่งเดินลับหายไปจากอุโมงค์มืดเบื้องหน้าต่างหาก *“โทษทีนะเรย์ นายมันก็แค่มือสมัครเล่นระดับ F จะให้แบกภาระพวกเราไปถึงชั้นลึกคงไม่ไหว อีกอย่าง... ไหนๆ นายก็จะตายอยู่แล้ว ช่วยเสียสละเป็นเหยื่อล่อให้พวกฉันหนีพ้นจากบอสตัวนั้นทีเถอะนะ ถือว่าทำบุญครั้งสุดท้ายในฐานะ ‘เพื่อนร่วมทีม’ ก็แล้วกัน”* คำพูดของมาร์ค หัวหน้ากิลด์ดาบอัสนี ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท พร้อมกับภาพที่อีกฝ่ายถีบยอดอกเขาลงมาจากขอบผาชัน ทั้งที่เรย์ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องพวกมันจากฝูงอสูรเงามาตลอดสามปีเต็ม! ความภักดี ความไว้เนื้อเชื่อใจ และหยาดเหงื่อทั้งหมดที่ทุ่มเท กลายเป็นเพียงเศษขยะไร้ค่าในสายตาของคนที่เขาเรียกว่าสหาย "ไอ้... สารเลว..." เรย์เค้นเสียงลอดไรฟันที่อาบเลือด ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความหวัง บัดนี้ฉายแววอาฆาตมาดร้ายและเย็นชาจนน่ากลัว เปลวเพลิงแห่งความคับแค้นแผดเผาอยู่ในอก ขPดขืนความเจ็บปวดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือที่สั่นเทากำเศษดินแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความตายเหรอ? เขาไม่อนุญาตให้ตัวเองตาย ณ ที่อัปยศแห่งนี้เด็ดขาด! ถ้าเบื้องบนหรือโชคชะตาเล่นตลกกับเขา เช่นนั้นเขานี่แหละจะเป็นคนลากคอมันลงมาเหยียบใต้ฝ่าเท้า! ในเสี้ยววินาทีที่สติสัมปชัญญะของเรย์กำลังจะดับวูบลงและความมืดมิดเข้าปกคลุม... *ติ๊ง!* เสียงโลหะกระทบกันใสราวน้ำค้างแข็งดังขึ้นในหัว สมองที่พร่ามัวของเรย์กระตุกวาบ [ตรวจพบเจตจำนงในการมีชีวิตรอดสูงสุด...] [ตรวจพบจิตวิญญาณที่ปฏิเสธความพ่ายแพ้และแรงอาฆาตถึงขีดสุด...] [เงื่อนไขลับ ‘ผู้ถูกทรยศจากความมืด’ ผ่านเกณฑ์ 100%] [ระบบดีบัฟล้างกระดาน (Debuff Wipe System) กำลังทำการเชื่อมต่อ...] เรย์ขมวดคิ้วแน่น แม้สติจะเลือนราง แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานประหลาดที่ไหลทะลักเข้าสู่กระแสเลือด มันไม่ใช่มานาเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือพลังงานสีดำสนิทที่ให้ความรู้สึกดาร์กและทรงอำนาจจนน่าขนลุก [การเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์ 100%] [ยินดีด้วยครับ ฮันเตอร์เรย์ ท่านได้รับการปลุกพลังจาก ‘ระบบดีบัฟล้างกระดาน’] [ในฐานะผู้ถูกเลือก ท่านมีสิทธิ์ในการเข้าถึง ‘คลังแสงดีบัฟระดับพระเจ้า’ เพื่อใช้ชำระล้างความอยุติธรรมทั้งหมดบนโลกใบนี้] เสียงสังเคราะห์ที่ติดจะกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเรย์ ท่ามกลางความมืดมิดของดันเจี้ยน "ระบบ... ดีบัฟ... ล้างกระดาน?" เรย์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า [ถูกต้องแล้วค่ะ นายท่าน!] เสียงนั้นตอบกลับมาทันที น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงความขี้เล่นราวกับเด็กสาวซุกซน [ดิฉัน ‘เซร่า’ ผู้ดูแลระบบลำดับศูนย์ จะทำหน้าที่นำทางท่านไปสู่จุดสูงสุดของการแก้แค้นเองค่ะ! โอ๊ะ... ดูอาการของนายท่านสิ น่าสมเพชเป็นบ้าเลย เลือดไหลหมดตัวแบบนี้ อีกสามนาทีสี่สิบวินาทีท่านได้ไปทัวร์นรกแน่ๆ สนใจใช้สิทธิ์ ‘ฟื้นฟูขั้นเด็ดขาด’ แลกกับค่าความโกรธแค้นสะสมไหมล่ะคะ?] เรย์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว "ใช้..." *เปรี้ยง!* ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจกลางความตาย พลังงานสีดำมืดระเบิดออกรอบตัวเรย์จนพื้นหินรอบด้านแตกร้าวเป็นใยแมงมุม บาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกสมานเข้าหากันด้วยความเร็วที่แม้แต่เวทมนตร์รักษาขั้นสูงยังต้องอับอาย กระดูกที่หักงอดีดตัวกลับเข้าที่พร้อมเสียงกรอบแกรบที่ชวนเสียวสันหลังวาบ เรย์ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ ความเจ็บปวดอันหนักอึ้งมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยพละกำลังมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ภายใต้ผิวหนัง กล้ามเนื้อทุกมัดถูกยกระดับจนสมบูรณ์แบบ ดวงตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงชาดประกายอำพัน เยือกเย็น ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ เขากวาดสายตามองไปรอบดันเจี้ยนที่เงียบสงบ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่มุมปาก รอยยิ้มของอดีตฮันเตอร์ระดับ F ที่ตายไปแล้ว... และการเกิดใหม่ของ ‘ผู้ล่า’ ที่แท้จริง [ตรวจพบเป้าหมายที่ปล่อยออร่า ‘ความโลภและทรยศ’ อยู่ในรัศมี 500 เมตรเบื้องหน้า] เซร่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น [มาร์คกับพรรคพวกกำลังติดพันอยู่กับบอสประจำชั้นและกำลังจะตายห่าเช่นกันค่ะ นายท่าน... จะให้ฉันจัด ‘ดีบัฟความซวยขั้นสุดยอด’ แบบไหนให้พวกมันดีคะ? ให้พวกมันขาหัก หรือให้สกิลใช้งานไม่ได้ดีล่ะ?] เรย์ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตนเองเบาๆ สายตาจับจ้องไปยังความมืดเบื้องลึกของดันเจี้ยนที่ซึ่งเสียงคำรามของอสูรและเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวกำลังดังแว่วมา เขาก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าวอย่างมั่นคง ฝีเท้าที่หนักแน่นสะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์ "ไม่ต้องเลือกหรอกเซร่า..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่กดดันจนอากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง "วันนี้... ฉันจะให้พวกมันลิ้มรสชาติของการ ‘สูญเสียทุกสิ่ง’ แบบเดียวกับที่ฉันเคยได้รับ... ทีละคน" ในขณะเดียวกัน ที่ห้องโถงชั้นในสุดของดันเจี้ยน มาร์คและพรรคพวกกำลังเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเงาดำมหึมาของบอสระดับ B แผ่รแรงกดดันมหาศาลทับถมลงมาจนพวกมันขยับเขยื้อนไม่ได้ และในวินาทีที่ความตายกำลังพุ่งเข้าใส่ร่างของมาร์ค... *ครืดดดดด—!* เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเยือกเย็น พร้อมกับเงาร่างของชายหนุ่มในชุดฮันเตอร์ขาดวิ่นที่เดินทะลุกำแพงหมอกควันเข้ามาด้วยรอยยิ้มพิฆาต หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าพวกมัน! โปรดติดตามตอนต่อไป... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เส้นทางการล้างแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะครับ!