หวนคืนสู่สมรภูมิเดิม

เสียงปรบมือเกรียวกราวในห้องจัดเลี้ยงหรูระดับเจ็ดดาวดังขึ้นราวกับคลื่นซัดสาดเข้าใส่โสตประสาท แต่สำหรับธามแล้ว มันกลับเป็นเพียงเสียงอื้ออึงที่ไร้ความหมาย ในวินาทีที่ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวขึ้นสู่เวที แสงไฟสปอตไลท์ที่สาดส่องลงมาไม่ได้ขับเน้นเพียงความงดงามโฉบเฉี่ยวของเธอ หากแต่มันกรีดแทงลงกลางหัวใจของเขาอย่างแม่นยำและไร้ความปรานี รินรดา... ผู้หญิงคนที่เคยนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหารเย็นอย่างไร้ค่า ผู้หญิงคนที่เคยน้ำตาคลอเบ้าทุกครั้งที่เขาเอ่ยปากไล่ให้ไปพ้นหน้า ผู้หญิงคนที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันมีปัญญาบินหนีไปไหนพ้นกรงทองที่เขาขังเอาไว้ วันนี้เธอกลับยืนอยู่เบื้องหน้าเขา ในฐานะ "ประธานกรรมการบริหารคนใหม่" ของ V-Enterprise คู่แข่งทางธุรกิจที่กำลังจะเข้าฮุบโปรเจกต์หมื่นล้านที่บริษัทของเขากำลังหมายปอง ธามกำแก้วทรงสูงในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงและเยือกเย็น บัดนี้กำลังสั่นระริกด้วยความระคนตกใจและไม่อยากเชื่อ สายตาของเขาตรึงแน่นอยู่กับใบหน้ารูปไข่ที่เรียบเฉย เย็นชา ไร้ซึ่งร่องรอยของอดีตภรรยาผู้แสนอ่อนแอคนเดิมเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มที่เธอมอบให้กับผู้สื่อข้าร่วมงานไม่ใช่รอยยิ้มที่ส่งไปถึงดวงตา แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ล่าที่กำลังมองเหยื่อผู้โง่เขลา "ยินดีต้อนรับคุณรินรดาอย่างเป็นทางการครับ..." เสียงพิธีกรบนเวทีดังขึ้น แต่ธามไม่ได้ยินมันอีกต่อไปแล้ว ความทรงจำเมื่อสามปีก่อนย้อนกลับมาทับถมราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก วันที่เขาเซ็นใบหย่าให้เธออย่างไร้เยื่อใย วันที่เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอแล้วเดินออกจากคฤหาสน์ของเขาไปท่ามกลางสายฝน โดยทิ้งไว้เพียงรอยเลือดจางๆ บนพื้นกระเบื้องจากการแท้งลูกที่เขาไม่เคยใส่ใจจะรับรู้ ตอนนั้นเขาคิดว่าเธอก็เป็นเพียงสิ่งของชิ้นเก่าที่หมดประโยชน์ แต่ในวันนี้... เขากลับเพิ่งตระหนักได้ว่า ตนเองต่างหากที่เป็นฝ่ายสูญเสียเพชรเม็ดงามที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่มีวันเรียกคืน "สวัสดีค่ะท่านแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน และ... สวัสดีค่ะคุณธาม" น้ำเสียงหวานใสที่เคยเอ่ยคำอ้อนวอนขอความรักจากเขา บัดนี้เปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง ก้องกังวาน และทรงพลังจนน่าเกรงขาม ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดสายตามองลงมาจากเวที ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างสูงของธามที่ยืนอยู่แถวหน้าสุด มุมปากของรินรดายกขึ้นนิดๆ เป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ทำเอาเลือดในกายของธามเดือดพล่านขึ้นมาทันที มันไม่ใช่ความบังเอิญ... ทุกอย่างถูกวางแผนมาอย่างสมบูรณ์แบบตั้งแต่วันแรกที่เธอตัดสินใจกลับมาเหยียบแผ่นดินนี้อีกครั้ง เมื่อการแถลงข่าวสิ้นสุดลง แขกเหรื่อต่างพากันเดินทยอยเข้าไปในห้องรับรองเพื่อพูดคุยธุรกิจ แต่ธามกลับสาวเท้ายาวๆ แหวกฝูงชนตรงดิ่งไปยังประตูทางออกด้านหลังเวทีที่รินรดาเพิ่งเดินหายเข้าไป เขาไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอีกต่อไปแล้ว ความร้อนรุ่มภายในอกมันแผดเผาจนเขาแทบคลั่ง เขาต้องคุยกับเธอ ต้องถามว่าเกิดอะไรขึ้น และที่สำคัญ... เขาต้องการดึงเธอกลับมา แกร็ก! ธามผลักประตูห้องพักรับรองส่วน ตัวเปิดออกอย่างแรง ร่างบางที่กำลังยืนหันหลังจัดกระเป๋าเอกสารสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอกลับไม่ได้หันมาทันที รินรดายังคงยืนนิ่ง ค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตสามีด้วยท่าทีที่สงบนิ่งราวกับคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าเขาต้องตามมา "เสียมารยาทมากนะคะคุณธาม ที่บุกรุกเข้ามาในห้องส่วนตัวของคู่แข่งทางธุรกิจแบบนี้" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังเจ็บแปลบ "ริน..." ธามเค้นเสียงเรียกชื่อเธอออกมาอย่างยากเย็น ลำคอของเขาร้อนผ่าวราวกับกลืนไฟ "เธอเล่นเกมอะไรอยู่? คิดจะทำอะไรกันแน่?" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสมเพช เธอก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้เขาช้าๆ ส้นสูงกระทบกับพื้นห้องเกิดเสียงดังเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความพินาศของเขา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเธอโชยเข้าแตะจมูก ยิ่งปลุกเร้าความทรงจำอันเร่าร้อนและเจ็บปวดในอดีตให้ตื่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "เล่นเกมเหรอคะ?" รินรดาหยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาสีนิลคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไร้ความหวาดกลัว "คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะคุณธาม ฉันไม่ได้มาเล่นเกม... แต่ฉันมาทวงคืน ทุกอย่างที่ตระกูลของคุณเคยเหยียบย่ำ และทุกหยดน้ำตาที่ฉันเคยเสียให้คุณต่างหาก" "ฉันขอโทษ..." คำพูดที่เขาไม่เคยคิดว่าจะหลุดออกจากปากตัวเอง เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ธามก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ มือหนาสั่นเทาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าจับเรียวแขนเล็ก แต่วินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับเนื้อผ้าสูท รินรดากลับปัดมันออกอย่างไม่ไยดี ราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอตวาดเสียงกร้าว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงแค้น "คำขอโทษของคุณมันไร้ค่า ตั้งแต่วันที่คุณปล่อยให้ลูกของเราตายไปพร้อมกับความใจร้ายของคุณ คุณก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนหายใจอยู่ร่วมโลกกับฉันด้วยซ้ำ!" ธามรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ภาพความโหดร้ายในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทง เขาเคยโง่เง่าแค่ไหนที่มองไม่เห็นคุณค่าของผู้หญิงคนนี้ เขาเคยทำลายครอบครัวของตัวเองด้วยมือของความเย่อหยิ่งได้อย่างไร "ริน... พี่ขอร้อง ให้โอกาสพี่ได้แก้ตัวเถอะนะ ไม่ว่าเธอต้องการอะไร พี่จะหามาให้..." ธามละทิ้งซึ่งศักดิ์ศรีทั้งหมดที่มี เขายอมคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ ปลายมือหนาสั่นเทาเอื้อมไปกุมชายกระโปรงของเธอไว้ น้ำตาของผู้ชายที่หยิ่งทะนงที่สุดในเมืองหลวงร่วงเผาะลงบนพื้นพรม รินรดาก้มมองอดีตสามีที่เคยเหยียบย่ำเธออย่างไร้ความปรานี บัดนี้กลับต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนขอความเห็นใจ แววตาของเธอไม่มีความสงสารหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความสะใจและความเย็นชาที่เคลือบอยู่บนใบหน้า "สายไปแล้วค่ะธาม..." เธอก้มลงกระซิบข้างใบหูของเขา น้ำเสียงเยือกเย็นราวกับมาจากขุมนรก "เพราะเกมนี้... คุณไม่มีวันชนะ และฉันจะเป็นคนทำลายทุกอย่างที่คุณรักให้พินาศคามือเหมือนกับที่ฉันเคยแตกสลาย!" ธามเงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยาด้วยความสิ้นหวัง แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยคำใดแก้ตัว เสียงฝีเท้าและเสียงเคาะประตูก็กรูกันเข้ามาจากด้านนอก พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มอีกคนดังแทรกขึ้น "คุณรินครับ ท่านประธานใหญ่จากต่างประเทศติดต่อมาเรื่องดีลลับแล้วครับ... เอ๊ะ คุณธาม?" เลขาหนุ่มคนสนิทของรินรดาผลקיประตูเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ ทว่าในวินาทีที่สายตาของธามกวาดผ่านข้ามไหล่ของเลขาหนุ่มคนนั้นไปยังชายปริศนาอีกคนที่ยืนรออยู่ตรงทางเดิน หัวใจของเขากลับหยุดเต้นไปชั่วขณะ เด็กชายตัวน้อยวัยประมาณสองขวบเศษ ใบหน้ารูปไข่ จมูกโด่งรั้น และดวงตากลมโตคู่โตที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน กำลังยืนกุมมืออยู่กับชายแปลกหน้าคนนั้นอย่างสนิทสนม! ธามเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกักค้างอยู่ในลำคอ สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อราวนับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อความจริงอันน่าตกใจและเจ็บปวดที่สุดกระแทกเข้าใส่หน้าอย่างจัง ละอองดาวเดือนเก้า --- *(ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการแก้แค้นครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ)*