มิตรแท้ หรือ ศัตรูพรางตา

เสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วดั่งเสียงฝนตกกระทบบานกระจกในห้องทำงานมืดทึบ มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบจอที่สะท้อนลงบนใบหน้าตึงเครียดของธันวา ดวงตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มจ้องมองบรรทัดโค้ดที่รันวนซ้ำไปมาอย่างไร้ทางออก บนหน้าจอหลักปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่ยังคงค้างคามาจากวินาทีวิกฤตของเมื่อครู่ *[Welcome back, Creator. Initializing Protocol: Pandora's Box...]* "มันไม่ใช่แค่ระบบรวนแล้วล่ะค่ะ ธันวา..." รินรดาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าแฝงความสั่นไหวเล็กน้อยขณะก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน เธอเลื่อนแท็บเล็ตในมือให้เขาเห็นกราฟการรับส่งข้อมูลที่พุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ "เส้นทางทราฟฟิกนี้... มันไม่ได้มาจากเซิร์ฟเวอร์สำรองของเรา แต่ถูกดึงออกไปยังพอร์ตภายนอก และคนที่รู้โครงสร้างชุดคำสั่งนี้ในระดับลึกขนาดนี้ มีไม่ถึงห้าคนในบริษัทด้วยซ้ำ" ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาว แววตาคู่คมไหววูบไปชั่วขณะ สมองอันรวดเร็วของเขาประมวลผลตรรกะทั้งหมดอย่างไม่ลดละ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา พวกเขาทุ่มเทหยาดเหงื่อและมันสมองเพื่อสร้างระบบปัญญาประดิษฐ์นี้ขึ้นมาให้สมบูรณ์แบบที่สุด ความไว้วางใจที่เขามีต่อทีมงานรุ่นพี่และเพื่อนร่วมทีมถูกถักทอขึ้นอย่างแน่นหนา ทว่าในนาทีนี้ รากฐานเหล่านั้นกลับสั่นคลอนราวกับปราสาททรายที่ถูกคลื่นซัด "คีย์..." ธันวาเอמהพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ ราวกับไม่อยากเชื่อในสมมติฐานของตนเอง "มีเพียงเขาคนเดียวที่มีสิทธิ์เข้าถึงสิทธิ์ระดับรูทนอกเหนือจากเราสองคน" "ไม่ใช่แค่คีย์ค่ะ..." เสียงหวานแต่เย็นเยียบแทรกขึ้นจากหน้าจอที่เชื่อมต่อระบบกล้องวงจรปิดภายในห้องควบคุมหลัก ภาพบนจอแสดงให้เห็นแผ่นหลังของใครบางคนกำลังกวาดเก็บเอกสารสำคัญใส่กระเป๋าอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ร่างนั้นจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเลนส์กล้องพร้อมรอยยิ้มเยาะหยันที่ส่งตรงมาถึงพวกเขา รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เมื่อตระหนักได้ว่าใครคือคนที่ทรยศหักหลังความตั้งใจทั้งหมดของพวกเขา บุคคลที่พวกเขานับถือและร่วมกินนอนฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกัน กลับกลายเป็นสายลับที่คอยส่งมอบอัลกอริทึมล้ำค่าให้กับคู่แข่งทางธุรกิจอย่างเลือดเย็น "เราไว้ใจเขา..." รินรดากล่าวเสียงเครือ ความเจ็บปวดฉายชัดผ่านดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง "ทำไมล่ะคะ? ทั้งที่เราสร้างมันขึ้นมาด้วยกันแท้ๆ" ธันวานิ่งเงียบ ไม่ใช่เพราะเขาไร้ความรู้สึก ตรงกันข้าม หัวใจภายใต้อกข้างซ้ายกำลังเต้นระรัวด้วยความโกรธกริ้วที่ถูกกดทับไว้ด้วยสติและตรรกะ เขายื่นมือไปกุมมือเรียวที่สั่นเทาของหญิงสาวไว้เบาๆ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเขาถ่ายทอดความมั่นคงไปสู่เธอโดยไม่ต้องเอื้อnคำหวานใดๆ "ความโลภไม่ได้สนใจหรอกค่ะริน ว่าเราจะเหนื่อยยากแค่ไหนกว่าจะก้าวมาถึงจุดนี้" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยประกายความเด็ดเดี่ยวที่เฉียบคมยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "ในเมื่อเขาเลือกที่จะเล่นเกมนี้ด้วยวิธีสกปรก เราก็แค่ต้องแสดงให้เขาเห็นว่า... Creator ที่แท้จริงเขารื้อถอนระบบที่พวกมันขโมยไปได้อย่างไร" รินรดาสูดหายใจเข้าลึก 1 ครั้งเพื่อดึงสติกลับคืนมา แววตาสفของเธอกลับมามุ่งมั่นอีกครั้ง ความอ่อนแอเมื่อครู่อันตรธานหายไป เหลือเพียงนักพัฒนาสาวผู้ปราดเปรื่องที่พร้อมจะลุยไฟเคียงข้างชายหนุ่มตรงหน้า "ถ้าอย่างนั้น... เราจะเริ่มจากตรงไหนดีคะ?" เธอกล่าวพร้อมกับนิ้วเรียวที่จรดลงบนคีย์บอร์ด เตรียมพร้อมสำหรับการตอบโต้ครั้งใหญ่ ธันวายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยพลังอันน่าเกรงขามของวิศวกรผู้ควบคุมเกม เขากดแป้นพิมพ์รัวเร็วเพื่อเปิดใช้งานฟังก์ชันซ่อนเร้นที่เขาเขียนเตรียมไว้เผื่อกรณีฉุกเฉินตั้งแต่แรกเริ่ม "เปิดใช้งานโปรโตคอลล้างบางค่ะ... เราจะทำให้พวกมันรู้ว่า ข้อมูลที่ขโมยไป จะกลายเป็นระเบิดเวลาที่ทำลายล้างพวกมันเอง" ทว่า ในจังหวะที่ปลายนิ้วของธันวากำลังจะกดปุ่ม Enter เพื่อยืนยันคำสั่งขั้นเด็ดขาด หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกลำดับในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่หน้าจอสีดำสนิทจะค่อยๆ ปรากฏข้อความใหม่ขึ้นมาทีละตัวอักษร ด้วยตัวเลขรหัสที่ทั้งคู่คุ้นเคยดีเสียยิ่งกว่าอะไร *[Access Denied. You are playing in my sandbox now, Creator...]* เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากกำลังก้าวเข้ามาใกล้ประตูห้องควบคุมหลักทีละนิด พร้อมกับสัญญาณเตือนภัยสีแดงที่เริ่มกะพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ประตูห้องนิรภัยก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนยืนอยู่ท่ามกลางความมืด พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของธันวาและรินรดาต้องเย็นเฉียบลงในพริบตา... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครทุกตัวเสมอนะคะ น้ำผึ้งหยดแรกซาบซึ้งในทุกกำลังใจจากรี้ดเดอร์ทุกคนมากค่ะ