ความหึงหวงที่ซ่อนอยู่ในโค้ด

"ถ้าคุณรินรดาเลือกที่จะเซ็นสัญญาบิลด์สถาปัตยกรรมนี้กับทางเรา ผมกล้าการันตีเลยครับว่าโปรเจกต์นี้จะไร้รอยต่อยิ่งกว่าโค้ดของสถาปัตยกรรมไหนๆ ในตลาดตอนนี้แน่นอน" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของ 'คีย์' ดังขึ้นเคล้าคลอไปกับเสียงเครื่องชงกาแฟเอสเพรสโซในคาเฟ่กึ่งโคโวร์กิ้งสเปซสุดหรูแห่งย่านธุรกิจ นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปกำลังเลื่อนแท็บเล็ตหน้าจอ OLED เข้าไปใกล้หญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่มุมปากถูกส่งมาพร้อมกับแววตาพินิจพิเคราะห์ที่ใครมองก็รู้ว่าไม่ได้มีแค่เรื่องงานอยู่ในหัว รินรดาชะครงตัวเล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาใสทอดมองชุดโค้ดต้นแบบที่ปรากฏบนหน้าจอ แท่นวางแท็บเล็ตถูกขยับเข้าหาตัวเธออีกนิดเพื่อความสะดวกในการตรวจสอบสถาปัตยกรรมระบบ UI ที่คีย์พยายามนำเสนอ เธอพยักหน้ารับอย่างใช้ความคิด นิ้วเรียวแตะสไลด์หน้าจอเพื่อดูความเชื่อมโยงของระบบแบ็กเอนด์ที่อีกฝ่ายอ้างว่าถูกพัฒนาขึ้นด้วยอัลกอริทึมรุ่นล่าสุด "โครงสร้างการเชื่อมต่อ API ของคุณดูคลีนขึ้นมากนะคะจากสัปดาห์ก่อน... แต่ฉันยังสงสัยเรื่องการจัดการหน่วยความจำตอนที่เรนเดอร์กราฟิกความละเอียดสูงอยู่ดี ว่ามันจะเสถียรพอที่จะไม่ทำให้ระบบล่มในกรณีที่มีทราฟฟิกเข้ามาพร้อมกันเป็นจำนวนมากหรือเปล่า" รินรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่นัยน์ตาเป็นประกายความเฉียบคม สมกับเป็นนักพัฒนา UI/UX มือฉกาจที่ผ่านสมรภูมิโค้ดมาอย่างโชกโชน คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกเอ็นดูในความละเอียดรอบคอบของหญิงสาว เขายื่นมือออกไปหมายจะแตะลงบนหลังมือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะเพื่อเน้นย้ำความมั่นใจ ทว่า... *เคร้ง!* เสียงแก้วกาแฟเซรามิกสีดำสนิทถูกกระแทกกระทั้นลงบนโต๊ะไม้สักทองเสียงดังสนั่นจนของเหลวสีเข้มกระฉอกล้นขอบแก้ว กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มตีจมูกขึ้นมาพร้อมกับอุณหภูมิความเย็นเยียบแผ่ซ่านรอบตัวจนอุณหภูมิในห้องแอร์ราวกับลดฮวบลงไปหลายองศา รินรดาชะงัก เงยหน้าขึ้นมองตามต้นเสียงทันที ส่วนคีย์ก็ชักมือกลับแทบไม่ทันเมื่อพบกับสายตาดุจคมมีดที่กำลังจ้องเขม็งมาที่เขา ธันวา berdiri นิ่งสนิทอยู่ข้างโต๊ะ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของการกดอารมณ์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะไม่ได้มองหน้าคู่สนทนาเลยสักนิด แต่มันกลับจดจ้องไปยังตำแหน่งที่มือของคีย์เกือบจะสัมผัสโดนหลังมือของรินรดาเมื่อครู่ราวกับจะแผดเผาให้เป็นจุล "ขอโทษทีครับ พอดีมือผมลื่นไปหน่อย" น้ำเสียงทุ้มต่ำของธันวาเรียบสนิทจนน่ากลัว ไม่มีแววสำนึกผิดแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะฉายแววเยือกเย็นและมีตรรกะอยู่เสมอกลับตึงเครียดขึ้นจนเห็นสันกรามขยับนูน คีย์หรี่ตามองผู้มาใหม่ รอยยิ้มการค้าบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความประหลาดใจแกแกมท้าทาย "อ้าว... คุณธันวา หัวหน้าทีมวิศวกรฝั่งโปรเจกต์ AI ไม่ใช่เหรอครับ นึกว่าจะติดงานสถาปัตยกรรมโค้ดจนปลีกตัวมาไม่ได้เสียอีก ถึงขั้นต้องตามมาดูแลพาร์ทเนอร์ถึงนอกสถานที่เลยหรือครับเนี่ย?" น้ำเสียงเจือแววเยาะหยันเล็กน้อยของคีย์ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น รินรดารีบดึงมือกลับแล้ววางประสานกันบนตัก ดวงตากลมโตมองสลับระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคนด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ เธอไม่เคยเห็นธันวาในโหมดนี้มาก่อน ปกติแล้วเขาคือหุ่นยนต์อัจฉริยะที่ใช้ตรรกะนำความรู้สึกทุกฝีก้าว แต่ภาพที่เห็นตรงหน้า... รังสีความหึงหวงที่แผ่ออกมาจากตัวเขามันชัดเจนเสียจนแทบจะจับต้องได้ "ผมไม่ได้ตามมาดูแลพาร์ทเนอร์ครับ" ธันวาตอบเสียงเย็นเฉียบ ขายาวก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเก้าอี้ของรินรดากับคีย์อย่างถือวิสาสะ ก่อนจะดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งลงข้างๆ หญิงสาวชิดเสียจนไหล่แทบจะชนกัน "ผมแค่มาตรวจทานความปลอดภัยของข้อมูล... และดูว่ามีใครกำลังพยายามขโมยทรัพย์สินทางปัญญาของทีมเราไปในทางอ้อมหรือเปล่า" คำพูดที่เจือความหมายเหน็บแนมอย่างรุนแรงทำให้คีย์หุบยิ้มสนิท ดวงตาคมปลาบมองธันวาอย่างไม่สบอารมณ์ "คุณธันวาหมายความว่ายังไงครับ? การที่ผมกับคุณรินรดามาคุยเรื่องธุรกิจร่วมกัน มันคือการขโมยทรัพย์สินตรงไหน?" "มันก็ตรงที่สถาปัตยกรรม API ที่คุณเอามาอวดอ้างเมื่อกี้..." ธันวาหันไปหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจ นิ้วเรียวกดสไลด์หน้าจออย่างคล่องแคล่วว่องไวเพียงไม่กี่วินาที หน้าจอแสดงผลโค้ดบรรทัดยาวเหยียดก็ถูกดึงขึ้นมาเทียบเคียงกับหน้าจอระบบหลักของโปรเจกต์ที่เขารับผิดชอบอยู่ "คือโครงสร้างโค้ดที่ถูกฟอร์ก (Fork) มาจาก GitHub สาธารณะของบริษัทเราเมื่อสามวันที่แล้วไม่ใช่เหรอครับ คุณคีย์?" รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อย เธอรีบโน้มตัวเข้าไปดูหน้าจอที่ธันวากำลังเปิดโชว์ ข้อมูลและลอจิกการทำงานของโค้ดชุดนั้นซ้อนทับกันเกือบแปดสิบเปอร์เซ็นต์! หากเธอเซ็นสัญญาและนำโค้ดนี้ไปรวมกับระบบ UI ของเธอ มีหวังระบบทั้งหมดคงโดนแฮกข้อมูลหรือเกิดช่องโหว่ทางกฎหมายลิขสิทธิ์ครั้งใหญ่แน่นอน คีย์หน้าเสียไปชั่วขณะ สีหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและมั่นใจเริ่มมีเหงื่อซึมตามไรผม แต่เขาก็ยังฝืนหัวเราะกลบเกลื่อน "คุณ... คุณกำลังพูดเรื่องอะไร ผมไม่เห็นรู้เรื่อง..." "ถ้าคุณยังไม่อยากให้ผมส่งเรื่องนี้ให้ฝ่ายกฎหมายของบริษัทฟ้องข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์ซอฟต์แวร์และพยายามจารกรรมข้อมูลเชิงพาณิชย์ตอนนี้..." ธันวาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคีย์ รังสีคุกคามระดับสูงสุดถูกปลดปล่อยออกมาจนคนมองรู้สึกหายใจไม่ออก "กรุณาลุกออกไปจากตรงนี้ซะ และอย่ามาปรากฏตัวต่อหน้ารินรดากับโปรเจกต์นี้อีก" คีย์กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจเมื่อแผนการถูกจับได้คาหนังคาเขา เขาเก็บแท็บเล็ตใส่กระเป๋าสะพายอย่างลวกๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางปรายตามองธันวาด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะเดินกระแทกเท้าหายออกไปจากคาเฟ่ท่ามกลางสายตาของลูกค้ารายอื่น บรรยากาศรอบโต๊ะกลับมาเงียบงันอีกครั้ง ทว่าความอึดอัดระลอกใหม่กลับเข้ามาแทนที่ รินรดานั่งนิ่ง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปรายตามองชายหนุ่มที่ยังคงมีสีหน้าบึ้งตึงไม่เลิก เธอแอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลกเพื่อคลายบรรยากาศ "นี่... คุณธันวาคะ ประธานบริษัทซอฟต์แวร์ระดับยูนิคอร์นเขาว่างขนาดตามสืบเรื่องโค้ดฟอร์กด้วยตัวเองเลยเหรอคะเนี่ย?" ธันวาหันขวับมามองเธอ ใบหน้าหล่อเหลายังคงตึงเครียด เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่ดวงตาคมกริบกลับสำรวจใบหน้าของเธอตั้งแต่เส้นผมจรดปลายคาง ราวกับจะตรวจเช็กว่าเธอได้รับบาดเจ็บหรือถูกล่วงเกินตรงไหนไปบ้างหรือเปล่า "คุณเกือบจะเซ็นสัญญาอยู่แล้ว" น้ำเสียงของเขายังคงมีความขุ่นเคืองเจืออยู่จางๆ "ฉันก็แค่อยู่ในขั้นตอนการตรวจสอบค่ะ ฉันไม่โง่เซ็นอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าหรอกน่า ฉันเคยเป็นคู่แข่งคุณในโอลิมปิกวิชาการนะ ลืมไปแล้วหรือไงคะ?" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยพราวระยับด้วยความท้าทาย "ผมไม่ได้ห่วงเรื่องความฉลาดของคุณ..." ธันวาพึมพำออกมาเบาๆ ประโยคหลังเกือบจะกลืนหายไปในลำคอ แต่เพราะระยะห่างที่ใกล้กันเสียจนเกินพอดีทำให้รินรดารับฟังมันได้อย่างชัดเจน หญิงสาวชะงักไป หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่เป็นจังหวะ ความร้อนผ่าวลามเลียขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียน เธอเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกได้ถึงกระแสความอบอุ่นบางอย่างที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางความเย็นชาที่เขาชอบแสดงออก ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นอาการเงียบงันผิดปกติของเธอ เขาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน มือหนายื่นออกไปหมายจะจัดกรอบแว่นที่เอียงเล็กน้อยให้เธอ ทว่าในจังหวะนั้นเอง... หน้าจอสมาร์ทโฟนบนโต๊ะของธันดาก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะที่เขาตั้งค่าไว้เฉพาะกิจดัง *'ติ๊ด!'* ข้อความตัวอักษรสีแดงฉานปรากฏหราอยู่บนหน้าจอหลัก ข้อมูลระบุตำแหน่งพิกัดแบบเรียลไทม์ และชื่อของผู้ที่กำลังพยายามเจาะเข้าระบบฐานข้อมูลหลักของโปรเจกต์ลับที่พวกเขาร่วมกันสร้างขึ้น รินรดาก้มลงมองหน้าจอนั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น เพราะชื่อที่ปรากฏหราระบบแจ้งเตือนว่าเป็นคนใกล้ตัวที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่... และกำลังทำลายทุกอย่างจากข้างใน! ธันวาชักมือกลับทันที สีหน้าที่เคยมีความหึงหวงหลงเหลืออยู่เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันถึงขีดสุดในเสี้ยววินาที "ดูเหมือนว่า... เราโดนหักหลังซ้อนสองชั้นแล้วล่ะครับ" ธันวาเอ่ยเสียงกระซิบเบาหวิว แววตาคมกริบสะท้อนภาพหน้าจอที่กำลังนับถอยหลังสู่การล่มสลายของระบบ -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "น้ำผึ้งหยดแรก" นะคะ!