เราต่างคนต่างเจ็บ

"ถ้าคุณคิดว่าการเงียบจะทำให้ความผิดในอดีตมันเจือจางลง... คุณกำลังดูถูกสัญชาตญาณของฉันเกินไปแล้วนะภาคิน" เสียงหวานที่เจือรอยสั่นพร่าเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของห้องพักแรมชั่วคราว กลิ่นอายของความตึงเครียดลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นฝนจางๆ ด้านนอก ภาคินยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่ริมหน้าต่าง แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่เปียกชื้นบางส่วนไหววูบเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ รินรดายืนกอดอกมองชายหนุ่มด้วยแววตาที่ซับซ้อน ปลายผมของเธอยังคงชื้นน้ำจากการฝ่าสายฝนเมื่อครู่มาด้วยกัน แต่ความหนาแน่นของบรรยากาศภายในห้องกลับร้อนระอุยิ่งกว่าเปลวไฟ เอกสารปึกหนaที่เธอเพิ่งค้นเจอจากลิ้นชักลับของเซฟเฮาส์ถูกวางกระแทกบนโต๊ะไม้เสียงดังสนั่น ภาพถ่ายเก่าๆ แผ่นหนึ่งหลุดร่วงลงมา—ภาพของชายในเครื่องแบบสามนายที่ยืนยิ้มกว้างเคียงบ่าเคียงไหล่ โดยมีใบหน้าของภาคินเป็นหนึ่งในนั้น ทว่าอีกสองคนถูกกากบาทด้วยหมึกสีแดงฉานอย่างน่ากลัว "เก็บเอกสารนั่นซะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความตกใจ ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าสักวันความลับนี้จะถูกขุดคุ้ยขึ้นมา "ทำไมฉันต้องเก็บ?" เธอสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยหยาดน้ำตาที่เจ้าตัวพยายามกลั้นไว้ไม่ให้ไหล "ในเมื่อคนที่สั่งการในปฏิบัติการวันนั้น... คือคุณใช่ไหมภาคิน? คำสั่งถอยทัพที่มาล่าช้าเกินไป ทำให้เพื่อนร่วมทีมของคุณต้องตายคาแนวป่า และหนึ่งในนั้น... คือพี่ชายของฉัน!" ประโยคสุดท้ายพุ่งตรงเข้าปักกลางอกของบอดี้การ์ดหน้านิ่งอย่างจัง ภาคินหลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจมานานนับปี ภาพเหตุการณ์นรกบนดินในคืนนั้นย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัว เสียงระเบิด กลิ่นควันปืน และเสียงตะโกนร้องขอความช่วยเหลือที่เขาไม่มีปัญญาช่วยชีวิตใครไว้ได้ทัน... บาดแผลทางใจที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยความเย็นชา กำลังถูกมือเล็กๆ คู่นี้รื้อฟื้นขึ้นมาอย่างไร้ความปรานี ชายหนุ่มค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคมกริบที่เคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำยามไร้ลม บัดนี้กลับไหววูบและแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดบาปและการแบกรับความตายของคนอื่นไว้คนเดียว ซึ่งรินรดาไม่เคยได้เห็นมาก่อนตลอดเวลาที่รู้จักกัน "คุณอยากรู้ความจริงสินะ..." ภาคินก้าวเท้าเข้าหาช้าๆ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "ความจริงก็คือ... ใช่ ฉันเป็นคนออกคำสั่งให้ถอย" "คุณ...!" รินรดาผถอยหลังไปก้าวหนึ่ง หัวใจกระตุกวูบราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ แม้เธอจะคาดเดาไว้แล้ว แต่การได้ยินจากปากของเขาเองมันกลับเจ็บปวดเกินกว่าจะรับไหว "แต่คุณไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นฉันแลกอะไรไปบ้าง" ภาคินหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นกายเฉพาะตัวของชายหนุ่มปะปนกับความดุดันและอ่อนล้า "คำสั่งเบื้องบนสั่งให้ตัดกำลังเพื่อรักษาความลับขององค์กร ถ้าฉันไม่ถอย... วันนั้นไม่ใช่แค่สองคนนั้นที่จะตาย แต่ร้อยชีวิตในหน่วยย่อย รวมทั้งข้อมูลที่คุณกำลังตามหาอยู่ตอนนี้ ก็จะมลายหายไปทั้งหมด" "แล้วชีวิตพี่ชายฉันล่ะ! ชีวิตเพื่อนร่วมทีมของคุณล่ะไม่มีค่าพอให้ปกป้องเลยหรือไง!" รินรดาโพล่งออกมา น้ำตาที่กลั้นไว้หยดเผาะลงบนแก้ม ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานระเบิดออกมาพร้อมกับกำปั้นเล็กๆ ที่ทุบลงบนอกแกร่งของชายหนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า "คุณมันใจร้าย... คุณมันเลือดเย็นที่สุดภาคิน!" ภาคินไม่หลบเลี่ยง ปล่อยให้หญิงสาวระบายความโกรธเกรี้ยวออกมาจนพอใจ มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นจับข้อมือเล็กที่กำลังทุบตีเขาไว้มั่น แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่กุมแน่นพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวของเธอ ดวงตาคมมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ใช่... ฉันมันใจร้าย และฉันก็เกลียดตัวเองไม่แพ้ที่คุณเกลียดฉันเหมือนกัน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมหู ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันท่ามกลางความเงียบงัน "ตลอดเวลาที่ฉันอยู่ข้างคุณ ปกป้องคุณ เสี่ยงชีวิตเพื่อคุณ... คุณคิดว่าฉันทำไปเพราะหน้าที่อย่างเดียวงั้นเหรอ?" รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความคลั่งรักและเจ็บปวดฉายชัดอยู่ในนั้น ความใกล้ชิดทำให้หัวใจของทั้งสองดวงเต้นรัวผิดจังหวะ ท่ามกลางบรรยากาศดราม่าที่คุกรุ่น กลับมีกระแสความเสน่หาและความโหยหาบางอย่างพุ่งพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ภาคิน..." เธอครางชื่อเขาแผ่วเบา สมองตื้อAร,ตัน สับสนระคนหวั่นไหว "เราต่างคนต่างเจ็บ รินรดา..." ภาคินกระซิบเสียงพร่า ปลายนิ้วเรียวอุ่นจัดเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยทำให้หัวใจของหญิงสาวสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง "แต่ถ้าการอยู่กับฉันมันทำให้คุณนึกถึงแผลเก่า... ทำไมคุณถึงไม่ยอมผลักฉันออกไปตั้งแต่แรกเล่า?" คำถามนั้นทิ่มแทงหัวใจของรินรดา เธอไม่มีคำตอบให้เขา เพราะลึกๆ แล้ว เธอกลับไม่เคยอยากถอยห่างจากอ้อมแขนนี้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ทันใดนั้นเอง... *ปัง!* เสียงกระจกหน้าต่างห้องพักแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเศษกระสุนนัดหนึ่งที่เจาะฝังลงบนวงกบไม้เหนือศีรษะของทั้งคู่ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร! ภาคินปรับเปลี่ยนสีหน้าเป็นนักฆ่าผู้เชี่ยวชาญในเสี้ยววินาที ร่างสูงพุ่งเข้าโถมตัวกอดรินรดากลิ้งหลบวิถีกระสุนที่สาดเข้ามาจากอาคารฝั่งตรงข้ามอย่างบ้าคลั่งในความมืด! "หมอบลง!" ภาคินตะโกนลั่น ใช้ร่างกายของตัวเองปกป้องร่างบางไว้ใต้ร่างอย่างแน่นหนา ขณะที่มืออีกข้างควักปืนพกประจำกายขึ้นเตรียมพร้อมตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังวิ่งกรูขึ้นมาบนบันไดไม้หน้าห้องพัก เสียงปลดกลอนประตูด้วยของแข็งกำลังดังขึ้นใกล้เข้ามาทุกที! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่ากระสุนและหัวใจไปกับตัวละครทุกท่านนะครับ!