ความตายที่กลายเป็นจุดเริ่มต้น

"ถอดอาภรณ์ของเจ้าออกเสีย... หลินฟางเซียน หากคืนนี้เจ้าไม่ทำตามที่ข้าสั่ง รุ่งสางเจ้าจะได้เห็นหัวของบิดาเจ้าถูกเสียบประจานกลางตลาด!" กลิ่นอายคาวเลือดและกลิ่นกำยานราคาถูกที่จุดทิ้งไว้จนฉุนกึกในห้องหอเตะเข้าจมูกของข้าอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดจากการถูกกรีดแทงที่หัวใจในวินาทีสุดท้ายของชีวิตเมื่อชาติก่อนยังคงแจ่มชัด แต่ทว่า... ความเย็นเยียบของสายลมที่พัดผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลักกลับปลุกข้าให้ตื่นขึ้นสู่ความเป็นจริงที่บิดเบี้ยวนี้อีกครั้ง ข้าลืมตาขึ้นช้าๆ ปรับโฟกัสสายตาที่พร่าเลือน มองดูชายหนุ่มร่างกำยำที่กำลังปลดกระดุมเสื้อผ้าของเขาด้วยท่าทีหยาบคาย เบื้องหน้าของข้าคือ 'เฉินหยวนหลง' ชายโฉดที่ข้าเคยโง่เขลาจนคิดว่าเป็นที่พึ่งพิง ทว่าในความเป็นจริง เขาคือหมากตัวหนึ่งที่ถูกส่งมาเพื่อทำลายชื่อเสียงของข้าให้ย่อยยับ ข้าหยัดกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงนุ่ม มือที่เคยสั่นเทาด้วยความกลัวในชาติก่อน บัดนี้กลับนิ่งสนิทดุจผิวน้ำที่ไร้ลมพัด ข้าพินิจมองรอยแยกของสาบเสื้อที่โชว์แผงอกของมันด้วยสายตาที่เย็นชาเสียจนชายตรงหน้าชะงักไปครู่หนึ่ง "เจ้า... เจ้ากล้าจ้องมองข้าด้วยสายตาเช่นนี้หรือ?" เฉินหยวนหลงแค่นยิ้ม ดันร่างตัวเองเข้ามาใกล้ข้ามากขึ้น กลิ่นสุราจากปากของมันน่ารังเกียจจนข้าแทบอยากจะสำรอก ข้าไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของมัน ความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ไหลบ่าเข้ามาดั่งสายน้ำหลาก... อีกเพียงหนึ่งเค่อ ฮูหยินผู้เฒ่าและเหล่าบรรดาญาติพี่น้องที่หวังฮุบสมบัติของตระกูลข้าจะพังประตูเข้ามาเห็นภาพที่ข้า 'นอนเปลือยกาย' กับชายชู้ เพื่อบีบบังคับให้ข้าเซ็นเอกสารโอนสิทธิ์ที่ดินทั้งหมดให้พวกมัน "ท่านต้องการให้ข้าถอดชุดออกหรือ?" ข้าเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่ากังวานด้วยอำนาจบางอย่างที่แม้แต่ตัวข้าเองก็ยังแปลกใจ "ใช่! เร็วเข้า อย่าให้ข้าต้องลงมือเอง!" ข้าขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เฉินหยวนหลงขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ ข้าค่อยๆ ยกมือขึ้นปลดปิ่นทองคำที่ประดับผมออก ปล่อยให้เส้นผมสีนิลยาวสยายลงมาปิดบังแผ่นหลัง ข้าเคลื่อนไหวอย่างชดช้อยและเชื่องช้า ราวกับสตรีที่กำลังร่ายรำอยู่หน้าแท่นบูชา มิใช่สตรีที่กำลังจะถูกทำลายชีวิต "ท่านรู้หรือไม่ว่า... สิ่งที่ท่านกำลังจะทำในคืนนี้ มิใช่การทำลายชีวิตข้า แต่เป็นการขุดหลุมฝังศพของตัวท่านเอง" ข้ากระซิบ แววตาคมกริบดุจมีดโกน "เพ้อเจ้อ!" มันโถมตัวเข้ามาหวังจะฉีกทึ้งสาบเสื้อของข้า ทว่า... ก่อนที่ฝ่ามือหยาบกร้านนั้นจะแตะต้องตัวข้า ข้ากลับคว้าหยิบเอาแจกันหยกที่ตั้งอยู่หัวเตียงขึ้นมา แล้วฟาดเข้าที่ขมับของมันอย่างแรงและแม่นยำ! *เพล้ง!* เสียงเซรามิกแตกกระจายพร้อมกับร่างของเฉินหยวนหลงที่ล้มฟุบลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงฉานเริ่มซึมออกจากแผลที่ขมับของมัน ข้ายืนขึ้น จัดสาบเสื้อที่ยับย่นให้เรียบกริบเหมือนเดิมด้วยความสงบนิ่ง ก้าวข้ามร่างที่หมดสติไปอย่างไม่ไยดี แล้วเดินไปยังโต๊ะน้ำชา ข้ารินน้ำชาชามหนึ่ง ดื่มลงไปเพื่อชะล้างความขมขื่นของอดีตชาติที่ยังตกค้างอยู่ในลำคอ ในขณะที่ข้างนอกเริ่มมีเสียงฝีเท้าของฝูงชนที่กำลังมุ่งหน้ามายังเรือนของข้า... พวกเขาคงเตรียมตัวที่จะตะโกนด่าทอและฉีกกระชากศักดิ์ศรีของข้าให้ขาดวิ่น ข้าหันไปมองหน้าต่างไม้บานเก่า เห็นเงามืดของบุรุษผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ท่ามกลางแสงจันทร์ ใบหน้าที่หล่อเหลาดุดันและดวงตาที่คมปลาบราวกับพยัคฆ์ร้ายของ 'อ๋องเฉินอี้เทียน' กำลังจับจ้องมาที่ข้า... เขายืนอยู่ที่นั่น ดูการกระทำของข้าทั้งหมดตั้งแต่ต้น ข้าไม่ได้สะทกสะท้าน แต่กลับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย สบตาเขาอย่างท้าทาย ทันใดนั้น เสียงพังประตูจากทางหน้าเรือนก็ดังขึ้น "ฟางเซียน! เจ้าทำตัวเสื่อมเสีย! ออกมาให้พวกเราเห็นหน้าเดี๋ยวนี้!" ข้าหันไปหาเงาร่างที่หน้าต่างอีกครั้ง แล้วหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบช้าๆ เป็นเชิงบอกให้เขารอดูการแสดงของข้าในคืนนี้ อ๋องเฉินอี้เทียนขยับยิ้มบางๆ ที่มุมปากเป็นครั้งแรก ก่อนจะกระโดดลงจากกิ่งไม้ หายไปในความมืดทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของบุรุษที่แผ่ซ่านอยู่ในห้อง... ทันทีที่ประตูถูกพังเข้ามา ข้าก็รีบหยิบมีดพกที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ ปักลงบนแขนตัวเองจนเลือดสาดกระเซ็น ก่อนจะทรุดตัวลงกรีดร้องด้วยความตระหนกสุดเสียง "ช่วยด้วย! ท่านอ๋องผู้ล่วงลับโปรดเมตตา! ชายโฉดผู้นี้พยายามจะข่มเหงข้า!" ฝูงชนที่พังประตูเข้ามาหยุดชะงักด้วยความงุนงง เมื่อเห็นข้านั่งร้องไห้อยู่กลางห้อง ในขณะที่ชายชู้ของข้านอนจมกองเลือดอยู่เบื้องหลัง... หมากกระดานนี้ ข้าจะเป็นคนเดินเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางล้างแค้นของข้าไปพร้อมกันนะคะ