ดาบที่ไร้รอยขีดข่วน

"เสียงหัวเราะเยาะนั่น... ดังพอจะกลบเสียงฝีเท้าของข้าได้เสียด้วยซ้ำ" เซนกล่าวกับตัวเองในใจขณะก้าวเท้าผ่านซุ้มประตูหินแกรนิตสูงตระหง่านของสถาบันเวทมนตร์อาร์คานา สถาบันที่ขึ้นชื่อว่าเป็นศูนย์รวมของเหล่าอัจฉริยะผู้ร่ายเวทได้ตั้งแต่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม รอบตัวเขานั้นคลาคล่ำไปด้วยเด็กหนุ่มและเด็กสาวในชุดคลุมหรูหรา ประกายแสงระยิบระยับจากเวทมนตร์ธาตุต่างๆ ถูกจุดขึ้นเพื่ออวดความโดดเด่น บ้างก็เสกไฟให้ลอยวนรอบปลายนิ้ว บ้างก็สร้างเกล็ดน้ำแข็งรูปดอกไม้ประดับผม บรรยากาศเต็มไปด้วยความโอ้อวดและเสียงซุบซิบ แต่สายตาทุกคู่ที่หันมามองเซนในเวลานี้ หาได้ชื่นชมในความอลังการไม่—ตรงกันข้าม มันคือสายตาของความขบขันและเวทนา สิ่งเดียวที่ติดตัวเด็กหนุ่มผู้มีเรือนผมสีดำสนิทและนัยน์ตาสีเทานิ่งสนิทราวกับหินผา ไม่ใช่ไม้เท้าเวทมนตร์แกะสลักราคาแพง หรือคัมภีร์เวทโบราณหุ้มหนังมังกร แต่มันคือ "ดาบเหล็กกล้าไร้คม" เล่มหนึ่ง ที่ถูกพันไว้ด้วยผ้าดิบเก่าๆ และสะพายไว้บนหลังด้วยเชือกป่านธรรมดาๆ เล่มนั้น "เฮ้ ดูหมอนั่นสิ... เอาไม้พายเรือมาโรงเรียนเวทมนตร์รึไงวะ?" เสียงกระซิบกระซาบดังมาจากกลุ่มคุณชายตระกูลขุนนางทางด้านซ้าย มือของเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังควงลูกไฟสีฟ้าเล่นเพื่อเรียกเสียงกรี๊ดจากเด็กสาวข้างกาย เซนไม่ได้หันไปมอง เขาเพียงแค่ก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคง จังหวะฝีเท้าสม่ำเสมอราวกับทหารยามที่ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน ความเงียบขรึมของเขาไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่เป็นความระแวดระวังที่ถูกหล่อหลอมมาจากบาดแผลในอดีต—วันที่พลังเวทอันไร้การควบคุมได้กลืนกินบ้านเกิดและพรากทุกอย่างไปจากเขา ในโลกที่เวทมนตร์คือพระเจ้า ดาบที่ไร้คมและไร้พลังเวทห่อหุ้ม ก็เป็นได้แค่เศษเหล็กไร้ค่าในสายตาของคนโง่ แต่เซนรู้ดี... ดาบเล่มนี้มีความลับบางอย่างที่แม้แต่ตำราเวทเล่มหนาเตอะในหอสมุดก็ไม่มีวันบันทึกไว้ "หยุดอยู่ตรงนั้น, เจ้าเด็กบ้านนอก" เสียงทุ้มห้วนดังขึ้นขวางทางเดิน บารอนหนุ่มน้อยนามว่า 'ลูคัส' จากตระกูลเวทมนตร์อัคคีขั้นสูง ก้าวออกมาขวางหน้าเขาไว้ ร่างกายสูงโปร่งสวมชุดคลุมปักดิ้นทอง ใบหน้าเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งทะนง ดวงตาสีเพลิงมองสำรวจเซนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม "สถาบันอาร์คานาแห่งนี้ ไม่ต้อนรับพวกที่ใช้เวทมนตร์ไม่ได้เรื่อง... ยิ่งเป็นพวกที่แม้แต่คาถาจุดไฟง่ายๆ ยังร่ายไม่เป็นอย่างแกแล้ว การแบกเศษเหล็กเดินไปเดินมามันเกะกะลูกตาข้าเว้ย" เซนหยุดเดิน เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับลูคัสช้าๆ นัยน์ตาสีเทาคมกริบไร้ซึ่งความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มันเป็นความนิ่งที่ทำให้อีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะโดยไม่รู้ตัว "ถ้ามันเกะกะ..." เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่วรรคตอนชัดเจนและดังก้องพอให้รอบข้างเงียบเสียงลงเพื่อคอยฟัง "เจ้าก็แค่หลับตาลง... หรือไม่ก็เดินเลี่ยงไปเสีย ข้าไม่มีเวลามาเล่นขายของกับเด็กที่ต้องพึ่งพาเปลวไฟในมือเพื่อเรียกความมั่นใจให้ตัวเองหรอกนะ" คำพูดนั้นราวกับน้ำมันสาดเข้ากองเพลิง ใบหน้าของลูคัสแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว ประกายไฟลุกโชนขึ้นที่กำปั้นทั้งสองข้างทันที "ปากดีนักนะไอ้สวะ! อยากลองดีกับเวทมนตร์ระดับสูงของตระกูลลูคัสใช่ไหม—!" *เปรี้ยง!* ยังไม่ทันที่ลูคัสจะได้ร่ายคาถาบทแรก แรงกดดันมหาศาลบางอย่างก็แผ่ซ่านลงมาจากระเบียงชั้นสามของอาคารเรียนหลัก มันไม่ใช่เวทมนตร์โจมตี แต่มันคือจิตสังหารที่เย็นเยียบและคมกริบราวกับใบมีดน้ำแข็ง กวาดผ่านร่างของทุกคนในลานกว้างจนเหล่านักเรียนผู้เย่อหยิ่งถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ลูคัสเองก็สำลักอากาศ หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวอย่างกะทันหัน เซนไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันนั้น เขายังคงยืนหยัดตรงตรง แต่ดวงตาหันไปมองยังเบื้องบน ที่ระเบียงหินอ่อนเก่าแก่ ร่างระหงของหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทปักลวดลายรูปหอคอยทมิฬกำลังยืนพิงระเบียงอยู่ เรือนผมสีเงินยวดยวงยาวสลวยลู่ไปตามกระแสลม ปอยผมบางส่วนเคลียคลออยู่กับใบหน้าเรียวสวยที่ติดจะเย็นชาและไร้อารมณ์ ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ราวกับห้วงลึกของมหาสมุทรทอดมองลงมา หยุดนิ่งอยู่ที่เซน—และดาบไร้คมบนหลังของเขา เธอคือ 'อาจารย์เอลาร่า' อาจารย์ผู้สอนวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ ผู้ซึ่งถูกขนานนามในหมู่บุคลากรว่าเป็น "ปีศาจแห่งหอคอยทมิฬ" ผู้เก็บตัวเงียบเชียบและไม่เคยสนใจนักเรียนคนใดเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา เอลาร่าปรายตามองลูคัสที่กำลังตัวสั่นงกด้วยความกลัว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา แต่กังวานก้องไปทั่วบริเวณราวกับกระซิบอยู่ข้างหูของทุกคน "ถ้าพลังเวทที่พวกเจ้าภาคภูมิใจนักหนา... ใช้ได้แค่รังแกเพื่อนร่วมชั้นที่ยังไม่ได้เริ่มเรียนรู้อะไรเลยล่ะก็ สถาบันแห่งนี้ก็คงเป็นได้แค่สนามเด็กเล่นของพวกไร้สมอง" เธอนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะป้องปากเล็กน้อยแล้วเอ่ยต่อด้วยประโยคที่ทำให้ทุกลมหายใจในลานกว้างสะดุดกัก "โดยเฉพาะเจ้า... เซน เด็กหนุ่มผู้ถือครอง 'เหล็กกล้าที่ถูกผนึก' ขึ้นมาเหยียบคณาจารย์... ตามฉันมาที่ห้องทำงานหลังเลิกแถว... ฉันมีเรื่องที่นาย 'ต้อง' อธิบายให้ฟัง... เกี่ยวกับรอยแผลเป็นที่หัวใจของนาย" สิ้นคำพูดนั้น อาจารย์เอลาร่าก็หันหลังเดินหายลับเข้าไปในความมืดของทางเดินหอคอยทมิฬทันที เซนยืนนิ่งเป็นรูปปั้น หัวใจในอกเต้นกระหน่ำรัวด้วยความตกตะลึง ปรมาจารย์ผู้ลึกลับคนนั้น... รู้จักตัวตนและอดีตของเขาได้อย่างไร? และที่สำคัญที่สุด... เธอรู้เรื่องดาบที่ถูกผนึกนี้ได้อย่างไรกันแน่? ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนลึกลับที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากตัวเขา ก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาท [ตรวจพบเป้าหมายระดับ SSS: อาจารย์เอลาร่า] [เงื่อนไขการปลดล็อกภารกิจลับ: "ความจริงเบื้องหลังหอคอยทมิฬ" เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [คำเตือน: หากท่านก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ดาบไร้คมในมือท่านจะกลายเป็นสิ่งสังหารท่านเอง] ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ