วิญญาณที่หวนคืน

“หากเจ้ายังไร้ซึ่งความละอายที่จะยืนอยู่ตรงนี้ ก็จงคุกเข่าลงแล้วถอนคำมั่นสัญญาเสียเดี๋ยวนี้ ข้าไม่มีวันแต่งงานกับสตรีที่ไร้ค่าดุจเศษเดนจากตระกูลที่กำลังจะล่มสลายเช่นเจ้า!” เสียงตวาดกร้าวของบุรุษผู้สวมอาภรณ์สีทองปักลายมังกรห้าเล็บสะท้อนก้องไปทั่วโถงรับรอง กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลกลับกลายเป็นความอึดอัดที่ชวนให้หายใจไม่ออก หลินเฟยหรานลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่ปะทะสายตาคือพื้นหินอ่อนที่เย็นเยียบและชายกระโปรงผ้าไหมสีแดงชาดที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นผง เธอ—ไม่สิ... เขา—รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วข้อมือราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น นี่คือร่างกายของคุณหนูสามแห่งตระกูลหลิน ผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นกาลกิณี เป็นหมากตัวที่ถูกทอดทิ้งในกระดานอำนาจอันเน่าเฟะ “ท่านแม่ทัพหยาง... ความรักของท่านเปรียบเสมือนหุ้นปั่นที่พุ่งสูงด้วยลมปาก แต่ในยามที่สถานการณ์เปลี่ยนกลับไร้ซึ่งมูลค่าพื้นฐานที่แท้จริง ท่านกล้าประกาศตัดสัมพันธ์กลางงานมงคลเช่นนี้ กราฟชีวิตของท่านหลังจากนี้... คงจะดิ่งลงเหวในไม่ช้า” เสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นจนผู้ที่ยืนอยู่รอบข้างต่างพากันนิ่งงัน ชายหนุ่มตรงหน้าชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าดูแคลนเปลี่ยนเป็นความงุนงง “เจ้ากล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำ! เจ้าถูกตระกูลหลินตัดหางปล่อยวัดแล้ว ยามนี้เจ้าเป็นเพียงสตรีไร้หัวนอนปลายเท้า ใครจะกล้าแต่งงานกับเจ้า!” หลินเฟยหรานยันกายลุกขึ้นช้าๆ สายตาของอดีตกุนซือผู้เคยพลิกตำราพิชัยสงครามกวาดมองไปรอบห้อง ความจำของร่างนี้หลั่งไหลเข้ามาดุจกระแสน้ำเชี่ยว หลินเฟยหรานคนเดิมเป็นเพียงเด็กสาวอ่อนแอ แต่สำหรับเขา... นี่คือโอกาสที่พระเจ้าประทานให้เพื่อแก้แค้นเหล่าคนที่เคยหักหลังเขาในชาติก่อน เขาปัดฝุ่นออกจากอาภรณ์ด้วยท่วงท่าที่สง่างามอย่างเหลือเชื่อ ก่อนจะยิ้มที่มุมปาก “ไร้หัวนอนปลายเท้าหรือ? ดูเหมือนท่านจะมองข้าม ‘ทรัพย์สิน’ ที่สำคัญที่สุดไปนะท่านแม่ทัพ การลงทุนที่ล้มเหลวที่สุดคือการทิ้งเพชรในตมเพียงเพราะคิดว่ามันเป็นก้อนกรวด” ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน มีเสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดังกึกก้องมาจากนอกโถงรับรอง ทหารรักษาการณ์สองแถวในชุดเกราะสีดำทมิฬเดินแยกออกเป็นทาง ทั้งขบวนเงียบสนิทไร้เสียงฝีเท้าที่ผิดจังหวะ บุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามา เขาสวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มขลิบเงิน ใบหน้าคมเข้มราวกับรูปสลักจากหินผา ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ที่พร้อมจะแช่แข็งทุกชีวิตที่ขวางหน้า จ้าวหมิงเซวียน... ท่านอ๋องผู้กุมอำนาจกองทัพไร้พ่ายที่ใครต่างกล่าวขานว่าคือปีศาจในคราบราชนิกุล เขาหยุดยืนตรงหน้าหลินเฟยหราน สายตาคมกริบกวาดมองสตรีที่เพิ่งถูกบอกเลิกด้วยความสนใจเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันไปทางแม่ทัพหยางด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว “แม่ทัพหยาง... การที่เจ้าข่มเหงรังแกสตรีเช่นนี้ในวันมงคล ข้าควรตีความว่าเจ้ากำลังดูแคลนราชโองการสมรสของข้า หรือเจ้ากำลังประกาศว่ากองทัพของเจ้าไม่เห็นหัวราชสำนักกันแน่?” แม่ทัพหยางหน้าซีดเผือด เข่าทรุดลงกับพื้นทันที “พะ...พะยะค่ะ ท่านอ๋อง! ข้าเพียงแต่...” “ข้าไม่ได้ต้องการฟังคำแก้ตัว” จ้าวหมิงเซวียนตัดบท เขาหยิบถ้วยชาหยกที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ ขึ้นมา นิ้วเรียวยาวบรรจงหมุนถ้วยชาอย่างใจเย็น ก่อนจะยื่นไปตรงหน้าหลินเฟยหราน “ในเมื่อเจ้าบอกว่าเขาคือการลงทุนที่ล้มเหลว เช่นนั้นเจ้าคิดว่า... การร่วมโต๊ะเสวยกับข้าในคืนนี้ จะช่วยปรับพอร์ตชีวิตของเจ้าให้ดีขึ้นได้หรือไม่?” หลินเฟยหรานมองถ้วยชาในมือท่านอ๋อง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมันต์ที่ผสมอยู่ในน้ำชาไม่ได้ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่ซ่อนอยู่ในไอระเหยนั้น... นี่ไม่ใช่คำเชิญชวนให้ร่วมโต๊ะปกติ แต่เป็นการยื่นข้อเสนอที่ต้องเดิมพันด้วยชีวิต เขายื่นมือไปรับถ้วยชานั้นไว้ ปลายนิ้วสัมผัสกับความเย็นเยียบของเนื้อหยก ท่ามกลางสายตาของขุนนางนับร้อยที่จ้องมองมาเป็นตาเดียว หลินเฟยหรานยกถ้วยชาขึ้นจิบเพียงเล็กน้อย สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของจ้าวหมิงเซวียน “การลงทุนมีความเสี่ยงครับท่านอ๋อง แต่หากผลตอบแทนคืออำนาจที่จะสยบทุกคนที่เคยเหยียบย่ำข้า... ต่อให้ต้องดื่มยาพิษ ข้าก็ยินดีรับความเสี่ยงนี้” ทันใดนั้นเอง พ่อบ้านหลวงก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก มือสั่นเทาส่งม้วนกระดาษประทับตราครั่งสีทองให้ท่านอ๋อง “ท่านอ๋อง! พระราชโองการลับฉบับด่วนที่สุดจากวังหลวง... มีคนในตระกูลของสตรีผู้นี้ถูกสั่งประหารชีวิตในข้อหาเป็นกบฏ!” จ้าวหมิงเซวียนหยุดชะงัก มือที่ถือถ้วยชาค้างอยู่กลางอากาศ เขาก้มลงมองหลินเฟยหรานที่ยังคงแย้มยิ้มท่ามกลางสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับการวางหมากกระดานแรกในครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ เซียนหุ้นย้อนเวลา