ติวเตอร์จำเป็น

"ถ้าอ่านท่อนนี้ไม่เข้าใจ ก็ไม่ต้องหวังว่าจะสอบผ่านวิชาของฉันหรอกนะ พู่กัน" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยกระแสกดดันของรุ่นพี่รินดังขึ้นในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัด กลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาเอิร์ลเกรย์ที่วางอยู่ข้างกองสมุดเลกเชอร์ไม่ได้ช่วยลดทอนความประหม่าของพู่กันลงเลยแม้แต่น้อย เด็กสาวปีหนึ่งขยับตัวยุกยิกบนโซฟาตัวนุ่ม พยายามโฟกัสกับตัวอักษรยุ่งเหยิงในสมุดตรงหน้า แทนที่จะโฟกัสกับใบหน้าด้านข้างของรุ่นพี่คนสวยที่นั่งอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ พู่กันสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติ "หนู... หนูพยายามแล้วค่ะพี่ริน แต่มันยากจังเลยค่ะ เหมือนพี่รินจงใจสรุปให้มันอ่านยากกว่าเดิมเพื่อแกล้งกันหรือเปล่าคะ?" รินวางปากกาในมือลง เสียงโลหะกระทบโต๊ะกระจกดังเบาๆ หญิงสาวหันมามองคนตัวเล็ก สายตาคู่นั้นไม่ได้ดุร้ายอย่างที่ปากพูด แต่กลับมีความนัยบางอย่างที่ทำให้พู่กันใจเต้นผิดจังหวะ "ฉันจะแกล้งเธอไปทำไมกัน" รินเอ่ยถามพลางเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นจนพู่กันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของอีกฝ่าย "หรือบางที... ที่เธอทำเป็นไม่เข้าใจ ก็เพราะอยากให้ฉันใช้เวลากับเธอที่นี่นานขึ้น... กันแน่?" คำถามนั้นเหมือนลูกธนูที่ปักลงกลางใจ พู่กันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเงยหน้าขึ้นสบตารุ่นพี่ตรงๆ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก "ถ้าหนูบอกว่าใช่... พี่รินจะว่าอะไรไหมคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศ รินไม่ได้ถอยออกไป แต่กลับนิ่งค้างอยู่ในระยะประชิด สายตาของรุ่นพี่สาวไล่มองตั้งแต่ดวงตาที่สั่นไหวของพู่กัน เรื่อยลงมายังริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่รินจะยกนิ้วเรียวยาวขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าของเด็กสาวอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความร้อนไปทั่วผิวหน้าของพู่กัน "คนฉลาดอย่างเธอคงรู้ดีอยู่แล้วว่าการเข้ามาอยู่ในห้องของคนอื่นในยามวิกาลแบบนี้... มันไม่ได้มีไว้แค่ติวหนังสือหรอกนะ" รินกระซิบชิดใบหู เสียงที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความพร่ามัวที่น่าหลงใหล พู่กันรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง ความลับที่เคยคิดว่าเป็นเรื่องสนุกในการได้ใกล้ชิดรุ่นพี่ บัดนี้มันกลายเป็นเกมที่เธอคุมสถานการณ์ไม่ได้อีกต่อไป มือของพู่กันวางอยู่บนสมุดเลกเชอร์ที่เปิดค้างไว้ แต่ในหัวของเธอกลับว่างเปล่า สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่ความรู้ในบทเรียน แต่คือความชัดเจนในความสัมพันธ์ที่คลุมเครือมาตลอด "พี่รินคะ... ตกลงเลกเชอร์เล่มนี้ พี่จงใจทิ้งไว้ให้หนูเก็บได้ที่ห้องสมุดวันนั้นจริงๆ หรือเปล่าคะ?" พู่กันถามเสียงสั่น ความกล้าหาญสุดท้ายถูกนำออกมาใช้ รินชะงักกึก นิ้วที่เกลี่ยผมพู่กันหยุดนิ่ง แววตาที่เคยนิ่งเฉยไหววูบราวกับถูกจี้จุดสำคัญ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของรุ่นพี่ ทว่ามันไม่ใช่รอยยิ้มปกติที่เธอเคยใช้กับใคร แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้ "ฉลาดสมกับเป็นเด็กที่ฉันเลือกจริงๆ" รินถอยห่างออกมาเล็กน้อย ก่อนจะคว้าสมุดเลกเชอร์เล่มนั้นปิดลงดัง 'ปึก' เสียงนั้นดังก้องไปทั่วห้อง ขณะที่พู่กันกำลังจะเอ่ยถามต่อ รินกลับลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ตู้หนังสือหลังห้อง ก่อนจะหยิบซองจดหมายสีขาวที่ปิดผนึกด้วยครั่งประทับตราออกมาหนึ่งซอง แล้ววางลงตรงหน้าพู่กันแทนที่สมุดเลกเชอร์ "เลกเชอร์นั่นเป็นแค่จุดเริ่มต้น แต่สิ่งที่เธอควรจะอ่านจริงๆ... อยู่ในนั้น" รินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเดิม แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง "อ่านให้จบ แล้วบอกฉันว่าเธอพร้อมจะรับมือกับสิ่งที่ซ่อนอยู่ในบันทึกเล่มนั้นหรือเปล่า ถ้าพร้อม... ก็เตรียมตัวต้อนรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ได้เลย" พู่กันมองซองจดหมายด้วยความระแวง ก่อนจะตัดสินใจแกะมันออก ทันทีที่คลี่กระดาษแผ่นนั้นออกมาอ่าน ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ข้อมือเริ่มสั่นเทาเมื่อเห็นลายมือที่คุ้นตาของใครบางคนที่พู่กันไม่คิดว่าจะมีความเกี่ยวข้องกับรินมาก่อน 'ถึง พู่กัน... ความจริงที่เธอตามหา ถูกเก็บไว้ใต้ชั้นวางของห้องพักอาจารย์ ห้องเดียวกับที่พี่รินเก็บรักษามันไว้มาตลอดสิบปี' เสียงกริ่งหน้าห้องพักดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด รินหันไปมองประตูด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป จากความอ่อนโยนกลายเป็นความเย็นชาที่น่ากลัว พู่กันเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สั่นไหว เมื่อเห็นชื่อคนที่ส่งข้อความเข้ามาก่อนหน้านี้ เธอถึงกับตัวเย็นวาบ "ดูเหมือนแขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด" รินพูดพลางก้าวไปที่ประตู "พู่กัน... จำไว้นะ ไม่ว่าใครจะเข้ามา อย่าปล่อยให้ใครรู้ว่าเธอเห็นอะไรในกระดาษแผ่นนั้นเด็ดขาด" รินเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตู แต่ก่อนที่ประตูจะเปิดออก พู่กันกลับคว้าข้อมือรุ่นพี่เอาไว้แน่น "พี่รินคะ... คนที่ยืนอยู่หน้าห้องนั่น... คือพี่รินอีกคนใช่ไหมคะ?" หวังว่าตอนนี้นักอ่านจะตื่นเต้นจนวางไม่ลงเหมือนกับที่กลิ่นลิลลี่สีขาวตั้งใจถ่ายทอดนะคะ