มรดกที่เป็นพิษ

กลิ่นอายของกาแฟอาราบิก้าคั่วเข้มผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศราคาแพงในห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นสูงสุด ทำให้บรรยากาศยามวิกาลนี้ดูคล้ายห้องผ่าตัดมากกว่าห้องผู้บริหาร รวิศไม่ได้มองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ที่สะท้อนแสงไฟนีออนของมหานครเบื้องล่าง ความมั่งคั่งระดับพันล้านที่ตระหง่านอยู่รอบตัวเขาเป็นเพียงตัวเลขบนหน้าจอ ไม่ได้มีความหมายอะไรมากไปกว่ากระดานหมากรุกที่เขากำลังถือแต้มต่ออยู่ในมือ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะบางเฉียบกำลังจดจ้องอยู่ที่หน้าจอแท็บเล็ตสีดำสนิท ซึ่งในเวลานี้กำลังเรืองแสงสะท้อนใบหน้าเคร่งขรึมของเขา "คุณแน่ใจนะพิมพ์... ว่าไฟล์นี้ไม่ได้ผ่านการแต่งเติม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้อง รวิศไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู เธออยู่ในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มที่ขับเน้นบุคลิกปราดเปรียวและเฉียบคม พิมพ์มาดาปรายตามองเอกสารดิจิทัลในมือเขา มุมปากหยักสวยยกขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่หาได้ยากยิ่ง "ระดับฉันแล้ว ถ้าไม่ใช่หลักฐานที่มัดตัวกิตติพัทธ์จนดิ้นไม่หลุดและพังทลายอาณาจักรของเขาได้ทั้งโคตร ฉันคงไม่เสียเวลาแฮกเข้าไปถึงเซิร์ฟเวอร์ชั้นในสุดของบริษัทโฮลดิ้งนั่นหรอกค่ะรวิศ" พิมพ์มาดาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ โค้งตัวลงเล็กน้อยเพื่อชี้จุดสำคัญบนหน้าจอ "บัญชีลับที่ถูกโยกย้ายผ่านบริษัทนอมินีช่วงสามไตรมาสที่ผ่านมา... ทุกยอดเงินที่หายไปจากกองทุนสำรองของตระกูลคุณ ถูกเซ็นอนุมัติโดยมือขวาคนสนิทของกิตติพัทธ์ และปลายทางสุดท้ายไม่ได้ไปไหนไกล มันไหลเข้าบัญชีส่วนตัวของคนที่คุณเรียกว่า 'อา' มาตลอดสิบปี" รวิศนิ่งเงียบ ดวงตาคมกวาดมองตัวเลขและลายเซ็นดิจิทัลที่ปรากฏบนหน้าจอทีละบรรทัด ความโกรธเกรี้ยวไม่ได้ถูกแสดงออกทางสีหน้าหรือน้ำเสียง ความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับน่ากลัวยิ่งกว่าพายุ กิตติพัทธ์ ผู้ชายที่เหยียบย่ำความศรัทธาและสูบเลือดสูบเนื้อจากบริษัทที่พ่อของเขาสร้างมากับมือ ผู้ชายที่เคยตบไหล่ปลอบใจเขาในงานศพด้วยรอยยิ้มจอมปลอม แท้จริงแล้วเป็นเพียงปลวกปลิงที่กัดกินรากฐานของตระกูลรวิศจากภายใน "สิบปีที่พวกเขาส Siphon เงินออกไปร่วมพันล้าน..." รวิศพึมพำกับตัวเอง เสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอดังขึ้นอย่างน่าขนลุก "คงคิดว่าฉันเป็นแค่เด็กหนุ่มที่เก่งแต่ตัวเลขสินะ ถึงได้กล้าเล่นเกมใหญ่ขนาดนี้" พิมพ์มาดายืดยตัวขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเอื้อมมือเรียวไปแตะที่ข้อมือของเขาเบาๆ เป็นสัมผัสเดียวที่รวิศยอมให้มีช่องว่างแห่งความเปราะบางผ่านเข้ามาได้ในชีวิตที่เต็มไปด้วยการทรยศหักหลัง "เกมนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อฟ้องร้องตามกระบวนการยุติธรรมที่ล่าช้าหรอกนะคะรวิศ" แววตาสีเข้มของเธอยามมองเขาเต็มไปด้วยความเร้าใจ "คุณจะทำลายศักดิ์ศรีของพวกมันอย่างไรดีล่ะคะ ให้สมกับที่พวกมันเคยเหยียบย่นหยาดเหงื่อของพ่อคุณ" รวิศหันกลับมาสบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มที่มุมปากของเขากลายเป็นรอยยิ้มของนักล่าที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู "ฟ้องร้องมันง่ายเกินไปพิมพ์... ฉันจะทำให้กิตติพัทธ์เห็นอาณาจักรที่เขาก่อร่างสร้างด้วยการโกง พังทลายลงต่อหน้าต่อตาในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ และวิธีเดียวที่จะหยุดการล่มสลายนั้นได้ คือการที่เขาต้องคุกเข่าลงมาขอความเมตตาจากฉัน" รวิศเอื้อมมือไปหยิบบัตรเครดิตโลหะสีดำด้าน (Black Card) ไร้ขีดจำกัดวงเงินที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานขึ้นมาพลิกเล่นช้าๆ แสงไฟสะท้อนบนพื้นผิวโลหะวับวาม "เตรียมทีมกฎหมายและกองทุนสำรองของเราให้พร้อม พรุ่งนี้เช้า... เราจะเริ่มต้นเปิดฉากการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดที่กิตติพัทธ์เอาไปจำนำไว้กับสถาบันการเงินใต้ดินให้เกลี้ยง" เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอแสดงข้อความตัวอักษรปริศนาจากเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อบันทึก: *'ระวังตัวไว้ คุณกำลังเล่นกับไฟที่ใหญ่กว่าที่คุณคิด'* พิมพ์มาดาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความนั้นผ่านไหล่ของเขา "มีคนรู้ความเคลื่อนไหวของเรา?" รวิศแค่นหัวเราะเบาๆ ดวงตาคมกริบเปล่งประกายความท้าทายอย่างไร้ความหวาดกลัว เขาหยิบบัตรเครดิตสีดำในมือกระแทกลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เฉียบขาด "ดี... ถ้าพวกมันคิดจะเล่นเกมสกปรก ฉันก็จะใช้เงินซื้อทั้งกระดานมาเผาทิ้งให้หมดทั้งเป็น" ในวินาทีที่รวิศเอื้อมมือไปกดปุ่มเปิดระบบสตรีมมิ่งกล้องวงจรปิดรอบคฤหาสน์ของกิตติพัทธ์เพื่อประเมินสถานการณ์ จู่ๆ ภาพหน้าจอทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน กลายเป็นหน้าจอสีดำสนิทที่มีตัวอักษรสีแดงเลือดพุ่งขึ้นมาทีละตัวสะกดสายตา: *'ยินดีต้อนรับสู่เกมโอเวอร์ นายรวิศ'* ก่อนที่ไฟสำรองฉุกเฉินในเพนต์เฮาส์จะดับพรึบลงเหลือเพียงความมืดมิด และเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานของเขา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเกมแห่งการล้างแค้นนี้นะคะ