เตรียมต้อนรับสามีผู้ซื่อสัตย์

“ถ้าเจ้ายังไม่หยุดพล่ามเรื่องไร้สาระ กองจดหมายนี่ก็คงเป็นสิ่งสุดท้ายที่เจ้าจะได้เห็นในบ้านหลังนี้” หลินว่านจินโยนปึกกระดาษรายงานการเงินของฟาร์มลงบนโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดังสนั่น เธอไม่ได้หันไปมองร่างของแม่เฒ่าลู่ที่ยืนบิดเบี้ยวด้วยความโกรธอยู่ตรงประตูบ้าน สายตาของเธอจับจ้องเพียงแค่เศษฝุ่นบนเตาถ่านที่กำลังจะถูกจุดขึ้นใหม่ บรรยากาศภายในบ้านเย็นเฉียบเสียจนคนรับใช้ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ยังต้องลอบกลืนน้ำลาย “นังสะใภ้ชั่ว! แกกล้าดียังไงมาไล่ข้า!” แม่เฒ่าลู่แผดเสียงแหลมสูงหมายจะพุ่งเข้ามา แต่หลินว่านจินกลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาที่เคยอ่อนโยนกลับทอประกายคมกริบดุจมีดโกน เธอยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า “ข้ามีสิทธิ์ไล่ เพราะบ้านหลังนี้ ลู่เฉิงอวี้เป็นคนซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงของเขาเอง ไม่ใช่เงินจากกระเป๋าที่เจ้าชอบไปรีดไถจากลูกคนอื่น” ว่านจินก้าวเข้าไปใกล้จนแม่เฒ่าลู่ต้องถอยกรู “และอีกอย่าง… วันนี้เขาจะกลับมา หากเจ้ายังอยากมีที่ซุกหัวนอน หรืออยากได้ยินเสียงเขาเรียกแม่แบบปกติ ก็จงไสหัวไปให้พ้นจากสายตาข้าเดี๋ยวนี้ค่ะ” เมื่อร่างท้วมใหญ่ของแม่สามีจอมปลอมถอยทัพออกไปอย่างหัวเสีย หลินว่านจินจึงถอนหายใจยาว ความรู้สึกเย็นชาในแววตาสลายไปอย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยประกายแห่งความตื่นเต้นที่ไม่อาจปิดมิด วันนี้… ลู่เฉิงอวี้จะกลับมา เธอเดินตรงไปที่ครัว ห้างสรรพสินค้ามิติลับในหัวใจของเธอทำงานอย่างสอดประสานราวกับเครื่องจักรที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี เธอหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศออกมา—เนยสดแท้จากมิติที่ส่งกลิ่นหอมหวลเพียงแค่แกะห่อ แป้งสาลีเนื้อละเอียด และเนื้อวัวติดมันเกรดพรีเมียมที่เธอตั้งใจจะนำมาทำ ‘เนื้อตุ๋นไวน์แดงสูตรลับ’ อาหารจานโปรดที่เธอเคยบันทึกไว้ในสมุดบันทึกของร่างเดิมที่สามีหนุ่มเคยเปรยไว้ว่าชอบนักหนา บรรยากาศในครัวอบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศผสมผสานกับความหวานละมุนของแป้งที่กำลังหมักได้ที่ เธอเริ่มลงมือทำเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม ซึ่งเป็นสูตรเด็ดที่เธอตั้งใจจะเซอร์ไพรส์เขา มือเรียวบางนวดแป้งอย่างคล่องแคล่ว ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความใส่ใจ ราวกับว่านี่ไม่ใช่แค่การทำอาหาร แต่เป็นการเตรียมของขวัญล้ำค่าให้แก่ชายหนุ่มที่เธอไม่เคยพบหน้า แต่กลับรู้สึกผูกพันผ่านตัวอักษรในจดหมายที่เขาส่งมาตลอดหลายเดือนที่เธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ “นายคงจะเหนื่อยแย่เลยสินะ… ทั้งสนามรบ ทั้งภาระทางใจ” เธอพึมพำกับตัวเองขณะหยอดแป้งลงพิมพ์ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายตัวไปไกลผ่านหน้าต่างครัว ลอยละล่องไปจนถึงหน้าหมู่บ้านราวกับจะประกาศให้รู้ว่า บ้านหลังนี้กำลังมีงานมงคลเล็กๆ เกิดขึ้น เมื่อทุกอย่างพร้อม ทั้งกลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มและขนมที่อบจนขึ้นฟูสวยงาม หลินว่านจินจึงรีบเปลี่ยนชุด เธอสวมกระโปรงสีนวลตาที่เน้นรูปร่างเพรียวบางแต่ยังคงความทะมัดทะแมง เธอมองดูเงาสะท้อนในกระจก—รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าไม่ใช่รอยยิ้มร้ายกาจที่ใช้ฟาดฟันญาติพี่น้อง แต่มันคือรอยยิ้มของภรรยาที่กำลังเฝ้ารอคนสำคัญ เสียงม้าควบมาหยุดอยู่หน้าบ้านดังขึ้นในยามโพล้เพล้ หัวใจของหลินว่านจินเต้นรัวราวกับกลองศึก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เดินออกไปที่ระเบียงบ้าน แสงตะเกียงหน้าบ้านส่องกระทบเงาร่างสูงใหญ่ที่ก้าวลงจากหลังม้า เขาสวมชุดทหารสีเข้มที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการเดินทาง ฝุ่นเกาะตามไหล่กว้าง แต่แผ่นหลังนั้นกลับดูมั่นคงและอบอุ่นจนน่าประหลาดใจ ชายหนุ่มหยุดเดินเมื่อเห็นเธอ เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับไม่แน่ใจว่าภาพตรงหน้าคือเรื่องจริงหรือภาพฝัน “ว่านจิน?” เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่านิดๆ เมื่อเขาก้าวขึ้นมาบนชานบ้าน แววตาของลู่เฉิงอวี้ที่คนในหมู่บ้านร่ำลือว่าดุดันและเย็นชา กลับอ่อนแสงลงจนเกือบจะเป็นความคลั่งรักที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากต้อนรับ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ—กล่องไม้ประทับตราจดหมายลับกองหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากถุงย่ามของเขาที่เขารีบเก็บ แต่เธอกลับเห็นตราประทับสีแดงสดที่เป็นสัญลักษณ์ของ ‘หน่วยข่าวกรองหลวง’ ซึ่งไม่ควรจะมาอยู่กับทหารธรรมดาอย่างเขา! “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ… ท่านพี่” เธอเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจกำลังกรีดร้องกับสิ่งที่เพิ่งค้นพบ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบจนน่าขนลุก เขาก้าวเข้ามาหาเธอเพียงก้าวเดียว ก่อนจะยื่นมือหนาออกมาปัดเศษผมที่ข้างแก้มเธอเบาๆ “บ้าน... ข้ากลับมาถึงบ้านแล้วจริงๆ ใช่ไหม” แต่ก่อนที่เขาจะพูดประโยคถัดไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารกลุ่มหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาในรั้วบ้านของเธอโดยไม่ได้อนุญาต เงาดำหลายร่างปรากฏขึ้นล้อมรอบบ้านไม้ที่อบอุ่นหลังนี้ไว้ ท่ามกลางกลิ่นหอมของเค้กช็อกโกแลตที่ยังลอยวนอยู่ในอากาศ ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวก็เข้าครอบงำ ลู่เฉิงอวี้หันกลับไปมองกลุ่มคนเหล่านั้น ก่อนจะหันมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “ว่านจิน… เข้าไปในบ้าน อย่าออกมาจนกว่าข้าจะบอกให้เจ้าออกมา ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม เข้าใจไหม!” หลินว่านจินมองใบหน้าของสามีที่เพิ่งพบหน้า—ชายผู้ที่เธอคิดว่าจะมาเป็นเพียงที่พึ่งพิงในฟาร์มแห่งนี้ แท้จริงแล้วเขาคือใครกันแน่ และหายนะอะไรที่เขากำลังนำพามาสู่ประตูบ้านของเธอ? เบเกอรี่มิติต่างโลกหวังว่าทุกท่านจะหลงใหลในกลิ่นหอมและรสสัมผัสที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความลึกลับของตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ