ฟื้นคืนชีพในกระท่อมซอมซ่อ

"เพี๊ยะ!" เสียงฝ่ามือหยาบกร้านฟาดกระทบลงบนพวงแก้มซีกซ้ายอย่างรุนแรง จนรสชาติคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงปาก หลินเฟยสะดุ้งเฮือก ร่างกายที่เคยอ่อนปวกเปียกราวกับไร้กระดูกถูกแรงกระชากให้ลุกขึ้นนั่งอย่างไม่ไยดี ความเจ็บแปลบแล่นริ้วจากกกหูยาวลงมาถึงต้นคอ แต่สิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางกาย คือเสียงแหลมสูงที่เจือด้วยความเกลียดชังจนน่าสะอิดสะเอียน ซึ่งกำลังกรีดแทะโสตประสาทของเธอในเวลานี้ "นังตัวดี! นอนอืดเป็นศพไร้ญาติขาดมิตรอยู่ได้! แดกข้าวเปลืองบ้านกูมาสามปี ดีแต่ทำตัวเป็นภาระผูกพันผัวมึง! ถ้าวันนี้มึงยังไม่ลุกไปกวาดลานบ้านแล้วผ่าฟืนกองโตนั่น อย่าหวังว่าจะได้เอาข้าวเข้าปากแม้แต่เมล็ดเดียว!" เสียงแหลมแสบแก้วหูนี้... คือเสียงของ "จางซื่อ" หรือแม่สามีจอมเปรตแห่งตระกูลกู้ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องการสูบเลือดสูบเนื้อลูกสะใภ้ในหมู่บ้านหง H-15 แห่งนี้ หลินเฟยหรี่ตาลง ปรับโฟกัสสายตาที่พร่ามัวจากการกระทบกระเทือน ความทรงจำอันมืดมนและกระจัดกระจายราวกับเศษแก้วแตกค่อยๆ ไหลทะลักเข้ามาในหัว สมองของเชฟสาวระดับมิชลินสตาร์และนักธุรกิจหญิงผู้พลิกฟื้นกิจการอาหารพันล้านในศตวรรษที่ 21 กำลังหลอมรวมเข้ากับร่างของ "หลินเฟย" หญิงสาวอ่อนแอในยุค 1970 ยุคสมัยแห่งความแห้งแล้งและข้าวยากหมากแพง ให้ตายเถอะ... เธอกำลังจะนอนตายอยู่บนเตียงนุ่มๆ ในคอนโดหรูหราแท้ๆ เหตุใดสวรรค์จึงใจร้ายส่งเธอมาติดอยู่ในร่างของ "นางร้าย" สมองกลวงที่ถูกคนในบ้านสามีรังแกจนตรรกะพังพินาศ จนกระทั่งตรอมใจตายไปเมื่อครู่กันเล่า! "มองหน้าฉันทำไม! นังสะใภ้ไร้ค่า แกกล้าดียังไงมาค้อนใส่ฉัน อยากจะลองดีกับแม่สามีคนนี้รึไง หึ! ถ้าพี่ชายมึงไม่เอาเงินสินสอดก้อนนั้นมาให้บ้านฉัน แกก็เป็นได้แค่ทาสรับใช้ในบ้านหลังนี้ไปจนวันตายแหละ!" จางซื่อถลึงตาใส่พลางถ่มน้ำลายลงบนพื้นดินข้างเตียงอย่างดูถูกเหยียดหยาม ใบหน้ายับย่นเต็มไปด้วยความริษยาและรอยยิ้มเยาะหยัน หลินเฟยไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายดังเช่นเจ้าของร่างเดิม เธอใช้ปลายนิ้วเรียวยาวค่อยๆ ี่ปาดคราบเลือดที่มุมปากออกช้าๆ การเคลื่อนไหวนี้เปี่ยมไปด้วยความสง่างามเยือกเย็นอย่างประหลาด จนจางซื่อที่กำลังอ้าปากเตรียมจะด่าทอต่อถึงกับชะงักกึกโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่หงส์ที่เคยหม่นหมองและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา บัดนี้กลับพินิจพิเคราะห์ผู้เป็นแม่สามีด้วยแววตานิ่งสนิท ราวกับกำลังประเมินคุณภาพของวัตถุดิบเน่าเสียที่กำลังจะถูกคัดทิ้งลงถังขยะ "มองพอหรือยังคะ... คุณแม่" น้ำเสียงที่เปล่งออกมาไม่ได้สั่นเครือหวาดกลัวดังเช่นเคย ตรงกันข้าม มันนุ่มนวล กังวาน และราบเรียบจนน่าขนลุก หลินเฟยค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้เสื้อผ้าเก่าๆ จะปะชุนจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม และร่างกายจะผอมแห้งแรงน้อย แต่ท่วงท่าการก้าวเดินกลับสง่างามราวกับราชนีผู้กุมชะตากรรมของโลกทั้งใบ ไม่ใช่ลูกสะใภ้ตกอับในกระท่อมซอมซ่อ จางซื่อผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ รัศมีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวหญิงสาวตรงหน้าทำให้เธอรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "มะ... มึงกล้าดียังไงมาพูดจายอกย้อนฉัน! นังสารเลว แกอยากโดนดีใช่ไหม!" "สามปีที่ผ่านมา หลินเฟยคนเก่าก้มหน้าก้มตารับใช้บ้านตระกูลกู้ ทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำจนร่างกายทรุดโทรม ยอมให้พวกท่านโขกสับและสูบเอาเงินทุกหยาดหยดที่พี่ชายฉันส่งมาให้..." หลินเฟยสาวเท้าเข้าไปใกล้แม่สามีทีละก้าว แววตาคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "แต่ดูสิ่งที่พวกท่านตอบแทนสิคะ ข้าวไม่ให้กินครบมื้อ งานบ้านให้ทำคนเดียว แถมยังทำร้ายร่างกายกันราวกับสัตว์เดรัจฉาน... ช่างเป็นครอบครัวที่มีคุณธรรมเสียจริงนะคะ" "อีนี่! ปากดีนักนะ! แกกล้าด่าฉันเหรอ!" จางซื่อหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นางเงื้อมือขึ้นสูงหมายจะตบซ้ำอีกฉาดเพื่อสั่งสอนความอวดดีของลูกสะใภ้ ทว่า... ครั้งนี้ไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว หลินเฟยคว้าข้อมือเหี่ยวย่นนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำรา과คีมเหล็ก แรงบีบที่ซ่อนอยู่ภายใต้เรียวแขนผอมบางทำให้จางซื่อต้องร้องอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด นางพยายามสะบัดออกแต่กลับพบว่ามือของลูกสะใภ้ราวกับถูกหลอมติดไว้ด้วยกัน "จำไว้นะคะ..." หลินเฟยโน้มใบเข้าไปกระซิบข้างหูแม่สามี น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งจากขั้วโลก "หลินเฟยคนเก่าที่ยอมให้พวกท่านโขกสับ ได้ตายไปจากกระท่อมหลังนี้ตั้งแต่เมื่อครู่แล้วค่ะ ต่อจากนี้ไป... ใครก็ตามที่กล้าแตะต้องตัวฉัน หรือคิดจะเอาเปรียบฉันแม้แต่สตางค์แดงเดียว..." เธอระบายยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่กลับซ่อนพิษร้ายไว้เต็มเปี่ยม "...ฉันจะทำให้พวกมันรู้ซึ้งถึงนรกบนดินที่แท้จริงค่ะ" จางซื่อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างหาได้ยาก นางรีบสะบัดมือออกสุดแรงเมื่อหลินเฟยยอมปล่อยก่อนจะถอยกรูดไปชนขอบประตู "น่ะ... นังบ้า! แกมันผีเข้า! ผีป่าตัวไหนเข้าสิงแก อีสารเลว แกคอยดูเถอะ ถ้ากูฟ้องตาแก่กับลูกชายกูเมื่อไหร่ พวกเขาจะเตะโด่งแกออกจากบ้านหลังนี้แน่!" พูดจบ จางซื่อก็วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงออกไปจากห้องราวกับเห็นผีสางเทวดา หลินเฟยมองตามร่างที่วิ่งกระเสือกกระสนไปด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน บ้านหลังนี้คือกระท่อมดินปั้นเก่าๆ ที่ผุพังตามกาลเวลา หน้าต่างไม้ปิดไม่สนิททำให้สายลมหนาวพัดโชกเข้ามาจนน่ารำคาญ ท้องไส้ของเธอกำลังส่งเสียงร้องประท้วงด้วยความหิวโหย ร่างกายนี้ขาดสารอาหารมานานเกินไป หากไม่รีบฟื้นฟูเรี่ยวแรงและหาเงิน เธอยังไม่ทันได้เอาคืนใครก็คงต้องตายรอบสองเพราะอดตายเสียก่อน ติ๊ง! เสียงสังเคราะห์ใสราวกระดิ่งแก้วดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับหน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าอ่อนที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ท่ามกลางความว่างเปล่า [ระบบ "พ่อครัวจักรวาลและตลาดมิติ" ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ!] [ยินดีต้อนรับผู้จัดการมิติระดับปรมาจารย์: หลินเฟย] [ภารกิจแรกเริ่มต้นขึ้น: ฟื้นฟูร่างกายด้วยอาหารคุณภาพสูง และสร้างรายได้ก้อนแรก 10 หยวนภายใน 24 ชั่วโมง] [รางวัลความสำเร็จ: ปลดล็อก "มิติลับห้องครัวระดับเทวะ" และวัตถุดิบพรีเมียมไม่จำกัดจำนวน] ดวงตาของหลินเฟยเป็นประกายวาวโรจน์ขึ้นมาทันที ในที่สุด... สวรรค์ก็ไม่ได้ใจร้ายกับเธอจนเกินไป อย่างน้อยเธอก็ยังมี "มิติพิเศษ" ติดมือมาด้วยในยุคที่ความอดอยากแร้นแค้นนี้! เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องครัวเก่าๆ ที่มีเพียงหม้อดินดำเป็นคราบเขม่า และแป้งข้าวโพดขึ้นราติดก้นไหเก่าๆ ไร้ซึ่งเนื้อสัตว์หรือผักสดใดๆ "อยากให้ฉันอดตายในยุค 70 งั้นเหรอคะ? ฝันไปเถอะ..." หลินเฟยแย้มยิ้มอย่างท้าทาย เธอปลายนิ้วแตะลงที่หน้าจอมิติในอากาศเพื่อเลือกหยิบวัตถุดิบชิ้นแรกออกมา ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและก้าวฉับๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูกระท่อมซอมซ่อ กึก... กึก... แรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าบอกให้รู้ว่าเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่มีพละกำลังมหาศาล และก่อนที่หลินเฟยจะได้ตั้งตัว ประตูไม้ผุพังก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและกลิ่นอายอันตรายก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสำรวจรอบห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของหลินเฟย... ผู้เป็นภรรยาที่เขาจำใจต้องแต่งงานด้วยตามคำสั่งของมารดา และเป็นผู้หญิงที่เขาเกลียดชังความอ่อนแอไร้น้ำยาที่สุดในชีวิต! "หลินเฟย..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาเอ่ยขึ้นราวกับน้ำแข็งเกาะกุม "แม่บอกว่าเธออาละวาดและทำร้ายคนในบ้านอีกแล้วสินะ วันนี้เธอมีข้ออ้างอะไรมาแก้ตัวอีก..." คำพูดของชายหนุ่มชะงักค้างไปทันที เมื่อเงยหน้าขึ้นมาสบตากับภรรยาผู้ไม่เคยกล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองเขาตรงๆ มาก่อน... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติมาด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เอวาลินน์ปลายพู่กัน