บัญชีว่างเปล่ากับระบบปริศนา

"เงินห้าหมื่นบาทในบัญชีของเธอ... ฉันถือว่าเป็นค่าเสียเวลาตลอดสามปีที่คบกับคนไร้อนาคตอย่างคุณก็แล้วกันนะคีย์" น้ำเสียงของ 'แพรว' เย็นชาและเฉียบขาดพอๆ กับเสียงส้นสูงที่กระทบพื้นห้องเช่าราคาถูกของผม เธอไม่ได้แม้แต่จะหันกลับมามองใบหน้าของผมที่กำลังสั่นระริกด้วยความแค้นที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความนิ่งงัน ผมยืนนิ่งราวกับรูปปั้น มือที่ถือซองจดหมายไล่ออกจากงานกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นี่ไม่ใช่แค่การบอกเลิก แต่มันคือการถอนรากถอนโคนชีวิตที่เหลืออยู่ของผม ในวันที่ผมไม่มีแม้แต่ค่าเช่าห้อง ในวันที่โลกทั้งใบผลักไสให้ผมเป็นเพียงไอ้ขี้แพ้ที่ไร้ค่า "จำไว้นะคีย์ โลกนี้ไม่มีที่ยืนให้คนจน... โดยเฉพาะคนที่แม้แต่เงินจะเลี้ยงดูผู้หญิงสักคนยังไม่มี" เธอเปิดประตูห้องแล้วเดินออกไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลชวนอาเจียน ประตูห้องปิดลงสนิท ตัดขาดผมออกจากโลกของคนที่มี 'ทางเลือก' ผมทรุดตัวลงนั่งบนพื้นไม้เก่าๆ สายตาจ้องมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์ที่ขึ้นข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉาน: *ยอดเงินคงเหลือในบัญชี: 0.00 บาท* ความรู้สึกบางอย่างแล่นพล่านขึ้นมาในอก ไม่ใช่ความเศร้า แต่เป็นความเย็นเยือกที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เหมือนกับว่ามีมัจจุราชมาพยักหน้าทักทายอยู่ในความมืดที่ไร้แสงสว่าง ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ที่ควรจะดับมืดไปกลับสว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีทองเข้มข้นจนแสบตา อักษรภาษาโบราณที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนปรากฏขึ้นกลางอากาศ ราวกับว่ามันถูกจารึกไว้ในชั้นบรรยากาศของโลกใบนี้ [ตรวจพบอัตลักษณ์: 'ผู้ถูกทรยศ'...] [สถานะบัญชี: ว่างเปล่า... กระตุ้นโปรโตคอลฉุกเฉิน!] [กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่: เซิร์ฟเวอร์มหาเศรษฐี (Universal Billionaire Server)] สมองของผมปวดแปลบเหมือนถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทง ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้ามาในจิตสำนึก ตัวเลขบัญชีที่เคยเป็นศูนย์ กลับกลายเป็นจำนวนที่เกินกว่าขอบเขตของมนุษย์จะจินตนาการได้... มันคือตัวเลขที่ไม่สิ้นสุด! 'นี่คืออะไรกันแน่?' ผมเค้นเสียงถามตัวเองในใจ ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับมาเป็นเสียงสังเคราะห์ที่ทรงพลังและเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก [ยินดีต้อนรับสู่ระบบ ท่านคีย์ ท่านคือผู้ถือครองบัญชีรายแรกและรายเดียวในจักรวาลนี้ ทุกทรัพยากร ทุกสินทรัพย์ และทุกกฎเกณฑ์ของเงินตราอยู่ในกำมือของท่าน] ผมหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ มันเป็นเสียงของคนที่เพิ่งมองเห็น 'อาวุธ' ที่จะเปลี่ยนโลกทั้งใบให้กลายเป็นเพียงสนามเด็กเล่นของผม ในขณะที่ผมกำลังจะทดสอบพลังนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด "คีย์! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ถ้าแกไม่จ่ายค่าเช่าสามเดือนที่ค้างอยู่ วันนี้แกต้องขนของออกไปนอนข้างถนน!" เสียงเจ้าของหอพักตะโกนเข้ามาด้วยความฉุนเฉียว ผมลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าอย่างใจเย็น ความโกรธแค้นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก ผมไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวหรือร้อนรนอีกต่อไป ผมเดินไปเปิดประตู ปะทะกับสายตาที่มองผมด้วยความเหยียดหยามของเจ้าของหอพัก "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?" ผมถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มมุมปากที่ผมเพิ่งค้นพบว่ามันดูร้ายกาจเพียงใดปรากฏขึ้น "อย่ามาทำเป็นไขสือ! เงินล่ะ? หรือจะให้ฉันเรียกตำรวจมาลากคอแกไปโรงพัก?" ผมไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ แต่ในใจสั่งการระบบทันที 'โอนเงินให้บัญชีเจ้าของหอพักทันที... เอาให้มันพอที่จะซื้อหอพักนี้ทั้งตึก แล้วบอกให้มันไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน' [โอนเงินจำนวน 50,000,000 บาท เข้าสู่บัญชีเป้าหมายสำเร็จ] เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าที่โทรศัพท์ของเจ้าของหอพักดังขึ้น ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ร่างกายสั่นสะท้าน มือถือเกือบหลุดจากมือเมื่อเขาเห็นตัวเลขจำนวนมหาศาลบนหน้าจอ "นี่... นี่มันอะไรกัน? คีย์... แก... แกไปเอาเงินมาจากไหน?" ผมก้าวเดินผ่านเขาไปอย่างช้าๆ โดยไม่หันกลับไปมองแม้แต่นิดเดียว ก่อนจะหยุดยืนที่หน้าประตูทางออก ผมมองเห็นเงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนรออยู่ที่บันได เธอคือ 'รินะ' เด็กสาวที่เคยช่วยผมไว้ในเกมออนไลน์ตอนที่ผมไม่มีอะไรเลย รินะขยับแว่นสายตา ดวงตาคมกริบของเธอมองมาที่ผมด้วยความสงสัยระคนทึ่ง "คีย์... นั่นคุณจริงๆ หรือเปล่า? กลิ่นอายของคุณมันเปลี่ยนไป... เหมือนคนที่เพิ่งกดปุ่มรีเซ็ตโลกทั้งใบ" ผมหันไปสบตากับเธอ แววตาของผมที่เคยว่างเปล่า บัดนี้กลับเปล่งประกายด้วยอำนาจที่ไม่อาจต้านทาน "รินะ... ผมมีเรื่องจะให้คุณช่วย และผมรับรองว่าค่าตอบแทนครั้งนี้ มันจะทำให้คุณลืมคำว่า 'ความยากจน' ไปตลอดกาล" ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเข้าแอปพลิเคชันระบบ แล้วกดยืนยันการโอนเงินจำนวนมหาศาลเข้าสู่บัญชีลับของเธอโดยตรง ทันใดนั้น เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำหนึ่งก็บินต่ำลงมาจอดที่ลานกว้างหน้าหอพัก เสียงใบพัดตีอากาศดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมมหาศาลพัดพาร่างของเจ้าของหอพักจนล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความตื่นตระหนก รินะเบิกตากว้าง เธอไม่ได้มองมาที่เฮลิคอปเตอร์ แต่มองมาที่ผม... ชายที่เพิ่งจะกลายเป็นราชาผู้กุมอำนาจเงินตราของโลก ผมก้าวขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์ ยื่นมือลงมาหาเธอ "ไปกันเถอะ... ถึงเวลาที่พวกขยะที่เคยเหยียบย่ำเรา จะต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตใต้ฝ่าเท้าเราแล้ว" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในจุดเริ่มต้นของความมั่งคั่งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - ลอร์ดออฟดาร์กเนส -