จุดเริ่มที่ปลายดาบ

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กในดันเจี้ยนระดับบีตลอยคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ เสียงคำรามต่ำในลำคอของมอนสเตอร์ระดับบอสยังคงสะท้อนก้องผ่านผนังศิลาสีดำทมิฬ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเรย์ในวินาทีนี้ กลับไม่ใช่ซากศพของอสูรกายตรงหน้า... หากเป็นประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้าที่กำลังทอแสงระยิบระยับอยู่บนแท่นบูชาหินอ่อนใจกลางห้องโถง *“ชิ้นส่วนแห่งสนธยา”* ไอเทมเควสต์ระดับตำนานที่สตรีมเมอร์สายดาร์กอย่างเขาตามล่ามาสามวันสามคืนโดยไม่ได้หลับไม่ได้นอน เรย์พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก มือเรียวที่สวมถุงมือหนังสีดำกำด้ามดาบสั้นในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ดวงตาคมกริบกวาดตามองรอบตัวอย่างระแวดระวัง ทว่า... ช้าไปเสี้ยววินาที เงาร่างโปร่งบางแต่เปี่ยมด้วยแรงกดดันมหาศาลพุ่งแหวกความมืดเข้ามาด้วยความเร็วสูง เสียงแหวกอากาศหวีดหวิวบาดแก้วหู ปลายคมดาบสีเงินยวงพุ่งตรงมายังจุดตายของเขาอย่างแม่นยำไร้ที่ติ บังคับให้เรย์ต้องดีดตัวถอยหลังหลบวูบอย่างไร้ฟอร์ม ส้นรองเท้าบู๊ตครูดไปกับพื้นหินเกิดประกายไฟแปลบปลาบ "มือไวชะมัด... ไอ้คุณหนูตระกูลใหญ่" เรย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสีรัตติกาลหรี่ลงจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยความขุ่นเคือง ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคิริน ทายาทมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงเรืองรองของดันเจี้ยน ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ดวงตาสีนิลคู่นั้นมองตรงมาที่เรย์ด้วยแววตานิ่งสนิท เย่อหยิ่ง และเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด "ถ้าไม่อยากตายคาดาบของผม ก็ถอยไปซะ เรย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ไร้ความลังเล แต่กลับเต็มไปด้วยอำนาจที่กดดันให้อีกฝ่ายต้องหายใจติดขัด คิรินปรายตามองไอเทมบนแท่นบูชาก่อนจะป้องปากยิ้มเยาะเล็กน้อย "ไอเทมชิ้นนี้... ตระกูลของผมมีความจำเป็นต้องใช้มากกว่าสตรีมเมอร์ไส้แห้งอย่างคุณ" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักสวย เขาขยับตัวก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายทีละน้อย ลดระยะห่างระหว่างกันจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ ที่ลอยปะปนกับกลิ่นอายความตายในดันเจี้ยน "คำก็ไส้แห้ง สองคำก็ตระกูลใหญ่..." เรย์ก้าวประชิดจนปลายดาบของทั้งคู่เกือบจะแตะกัน ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ประกายไฟแห่งความดุเดือดพุ่งชนกันจนอากาศรอบตัวแทบจะลุกเป็นไฟ "คิดว่ามีเงินค้ำคอแล้วจะแย่งของที่ฉันเหนื่อยยากตามล่ามาหกเดือนไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะครับ คุณชาย" คิรินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกรุกประชิด ปลายจมูกของคนทั้งสองห่างกันเพียงไม่กี่คืบ จนเขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดผ่านแก้ม ความโกรธขึงในแววตาของเรย์ไม่ได้ทำให้เขากลัว กลับทำให้หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของคิรินกระตุกวูบอย่างประหลาด ความท้าทายนี้... มันเร้าใจกว่าการต่อสู้กับบอสตัวไหนๆ เสียอีก "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะ... หมาป่าเดียวดาย" คิรินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักยกยิ้มร้ายกาจ "ถ้าอยากได้นัก ก็ลองแย่งมันไปจากมือผมดูสิ" สิ้นคำพูด ร่างทั้งสองก็พุ่งเข้าประจันหน้ากันอีกครั้งอย่างไม่มีใครยอมใคร เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นก้องห้องโถง ประกายไฟจากการปะทะสาดกระเซ็นท่ามกลางความมืดมิด เคมีอันร้อนแรงระหว่างความดื้อรั้นและอำนาจเผด็จการกำลังหลอมรวมกันเป็นสงครามขนาดย่อมที่ไม่มีวันประนีประนอม ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ดาบของเรย์กำลังจ่อเข้าที่ลำคอของคิรินเพื่อปิดเกม เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดนับสิบก็ดังแทรกเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็ง "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีท เอ๊ย... เวลาแย่งของเล่นกันสินะครับ คุณชายคิริน และคุณเรย์ผู้โด่งดัง" เงาร่างของเซน อดีตพันธมิตรผู้หักหลัง ก้าวพ้นความมืดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมในมือถือคทาต้องสาขาสีดำสนิทที่แผ่ออร่าชวนสะอิดสะเอียน และก่อนที่เรย์หรือคิรินจะทันได้ตั้งตัว เซนก็ซัดลำแสงสีดำทะมึนเข้าใส่แท่นบูชาเต็มแรง! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว เศษหินกระเด็นว่อน และร่างของทั้งเรย์และคิรินก็ถูกแรงกระแทกซัดกระเด็นไปคนละทิศละทาง... โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่ดันเจี้ยนเดือดระอุครั้งนี้ด้วยกันนะครับ