จุดเริ่มต้นของคนนอกคอก

เสียงหัวเราะคิกคักที่ดังลอดผ่านบานประตูไม้สักแกะสลักลายตราประจำตระกูลเวทมนตร์นั้น ไม่ได้ทำให้มือที่กำลังจรดปลายปากกาขนนกของอาคินสั่นไหวแม้แต่น้อย "เด็กเก็บตกจากเขตสลัม... คนที่แม้แต่ประกายไฟปลายเล็บยังจุดไม่ติด ดันสอบเข้ามาติดหนึ่งในร้อยของสถาบันเวทมนตร์อาร์คานาได้ยังไง หรือว่ากรรมการคุมสอบปีนี้ตาบอดกันหมด?" น้ำเสียงเย้ยหยันจากคุณหนูตระกูลขุนนางผมบลอนด์ทองที่ยืนล้อมโต๊ะแถวหลังดังขึ้นอย่างจงใจให้ได้ยินทั่วทั้งห้องโถงเตรียมตัว อาคินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เขาเพียงแค่หมุนด้ามปากกาในมือเบาๆ สายตาสีเทาเข้มยังคงจดจ้องอยู่บนแผ่นหนังกระดาษราคาแพง ที่ในเวลานี้เต็มไปด้วยเส้นสายอักขระยุ่บยั่บราวกับรอยมดเดิน ซึ่งหากมองผิวเผินมันก็เป็นแค่ขยะราคาไร้ค่า แต่สำหรับผู้ที่มีสายตาเฉียบคมพอ มันคือโครงข่ายคณิตศาสตร์เวทที่ซับซ้อนเกินกว่าเด็กอายุสิบห้าปีทั่วไปจะเข้าใจ "ปล่อยเขาไปเถอะครับคุณชายแลนซ์" เสียงทุ้มต่ำของเพื่อนร่วมชั้นอีกคนดังแทรกขึ้น "คนไม่มีมานาในเส้นเลือด ก็เป็นได้แค่หุ่นเชิดให้พวกเราเหยียบเป็นบันไดไต่อันดับในปีนี้เท่านั้นแหละ... ดูสิ แม้แต่อุปกรณ์เวทพื้นฐานอย่าง 'ศิลาปฏิกิริยา' ประจำโต๊ะ เขายังไม่กล้าแม้แต่จะแตะมันเลย" อาคินระบายยิ้มบางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันแต่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เขารู้ดีว่า 'ศิลาปฏิกิริยา' ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเรียนทุกตัวในสถาบันแห่งนี้ ถูกตั้งค่าให้เรืองแสงตอบสนองต่อระดับมานาของผู้ครอบครอง หากใครไร้ซึ่งพลังเวท ศิลาก้อนนั้นก็จะด้านชาและส่งเสียงเตือนความอัปยศออกมาทันทีที่สัมผัส เป็นกุศโลบายดิบเถื่อนของสถาบันในการคัดกรอง 'เศษสวะ' ออกจากสังคมชนชั้นสูง แต่ปัญหาคือ... อาคินไม่ได้สนใจกฎเกณฑ์ของพวกมันตั้งแต่แรกแล้ว "นายกำลังทำอะไรอยู่?" เสียงเย็นชาแต่กังวานใสราวกระดิ่งเงินดังขึ้นเหนือหัว อาคินเงยหน้าขึ้นช้าๆ พบกับเซเรน่าแห่งตระกูลดยุกสเตนเบิร์ก เธอยืนกอดอกมองเขาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นเต็มไปด้วยความสงสัยระคนสมเพชเวทนา ชุดเครื่องแบบนักเรียนตัดเย็บอย่างประณีตไร้ที่ติ ยิ่งขับเน้นให้เธอดูราวกับหุ่นเชิดกระเบื้องเคลือบชั้นสูงที่ถูกกักขังไว้ในกฎเกณฑ์อันเข้มงวด "กำลังวาดรูปเล่นแก้เบื่อครับ คุณหนูเซเรน่า" อาคินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่ออำนาจตระกูลใหญ่ที่ใครๆ ต่างพากันสั่นกลัว "รูปเล่นงั้นเหรอ?" เซเรน่าก้มมองกระดาษแผ่นนั้น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "นั่นไม่ใช่รูปวาด... เส้นสายบ้าๆ พวกนั้น มันคืออะไร ทำไมมันถึงให้ความรู้สึก... น่าอึดอัดขนาดนี้" "ถ้าคุณหนูมองออกตั้งแต่แวบแรกที่เห็น ผมคงต้องยกตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านอักขระโบราณให้คุณแล้วล่ะครับ น่าเสียดาย... ที่สายตาของคุณถูกจำกัดอยู่แค่ 'เวทมนตร์ธาตุ' ที่พวกผู้ใหญ่วาดกรอบไว้ให้" คำพูดนั้นเฉียบคมราวน้ำแข็ง อาคินไม่ได้ตั้งใจจะหาเรื่อง แต่เขารำคาญสายตาที่มองมาด้วยความเหยียดหยามเต็มทน เซเรน่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าครามเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ไม่เคยมีใครกล้าพูดจากับเธอด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันและตรงไปตรงมาเช่นนี้มาก่อนในชีวิต ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มตึงเครียด เสียงฝีเท้าหนักแน่นของอาจารย์ผู้ควบคุมชั้นเรียนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องโถง ปึง! ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักออกด้วยพลังจิตอันรุนแรง อาจารย์คาร์ลอส ชายวัยกลางคนผู้มีแผลเป็นลากผ่านดวงตาข้างซ้าย ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ กลิ่นอายของเวทมนตร์ธาตุไฟระดับสูงแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน ทุกคนในห้องต่างนิ่งเงียบกริบ นั่งตัวตรงแหน่วด้วยความยำเกรง "เอาล่ะ นั่งที่!" คาร์ลอสวาดมือกลางอากาศ ตำราเรียนบนโต๊ะของทุกคนก็เปิดออกเองพร้อมกันด้วยพลังจิต "ปีนี้สถาบันอาร์คานาของเราเปิดรับนักเรียนหน้าใหม่สามร้อยคน และตามธรรมเนียมปฏิบัติของคาบเรียนแรก... เราจะทำการ 'ทดสอบขีดจำกัดมานา' เพื่อจัดลำดับห้องเรียนและสิทธิ์การเข้าถึงหอคอยเวท" เสียงซุบซิบดังขึ้นระลอกใหญ่ หลายคนยิ้มเยาะด้วยความมั่นใจ ขณะที่บางคนเริ่มมีเหงื่อกาฬไหลซึม คาร์ลอสปรายตามองมาที่โต๊ะริมหน้าต่างแถวหลังสุด ซึ่งเป็นที่นั่งของเด็กหนุ่มผู้ตกเป็นเป้าสายตา "อาคิน... เด็กทุนพิเศษจากเขตสลัม ผู้ไร้ซึ่งตระกูลและพลังเวทสืบสายโลหิต นายออกมาก่อนคนแรก" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงทันที ทุกสายตานับร้อยคู่หันมาจับจ้องที่ร่างผอมบางของอาคินเป็นตาเดียว แลนซ์ส่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างสะใจ ขณะที่เซเรน่าหันกลับมามองด้วยแววตาที่ฉายความสนใจขึ้นมาวูบหนึ่ง เธออยากรู้เหลือเกินว่า ไอ้เด็กปากดีคนนี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเมื่อผลลัพธ์ปรากฏ อาคินค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เขาปัดเศษฝุ่นบนเสื้อเครื่องแบบอย่างไร้กังวล ก่อนจะก้าวเดินออกไปทีละก้าวอย่างมั่นคง ทุกฝีก้าวที่เดินผ่านเพื่อนร่วมชั้น เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคักและคำดูถูกเหยียดหยามที่ดังไล่หลังมา แต่ริมฝีปากของอาคินกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่มีใครในที่นี้เข้าใจความหมาย เขาเดินมาหยุดยืนอยู่หน้า 'แท่นศิลาปฏิกิริยามานา' สีดำสนิทขนาดใหญ่ยักษ์ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ศิลาก้อนนั้นเย็นเฉียบและไร้ซึ่งประกายแสงใดๆ เปรียบเสมือนเครื่องประหารชีวิตสำหรับผู้ที่ไม่มีเวทมนตร์ "วางมือขวาลงบนศิลา แล้วส่งมานาทั้งหมดที่นายมีเข้าไป... ถ้ามีนะ" คาร์ลอสกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง อาคินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขายกมือขวาขึ้น ช้าๆ... และมั่นคง ณ เสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสลงบนพื้นผิวศิลาที่เย็นเยียบ ไม่มีแสงสีฟ้าหรือประกายไฟใดๆ เกิดขึ้นตามที่ทุกคนคาดคิด ศิลายังคงด้านชาและมืดสนิท เสียงหัวเราะเยาะเริ่มดังขึ้นจากกลุ่มของแลนซ์ "ฮ่าๆๆ บอกแล้วไง! แค่ก้อนหินยังเมินใส่ไอ้สวะนี่เลย!" แต่ก่อนที่เสียงหัวเราะจะได้สิ้นสุดลง... *ตึง!* แรงสั่นสะเทือนมหาศาลพุ่งทะลักออกมาจากพื้นห้องโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย อาคินไม่ได้ถอนมือออก กลับกัน เขากลับกดปลายนิ้วลงลึกขึ้น พร้อมกับที่รอยสักอักขระแปลกประหลาดสีดำสนิทนับพันเส้น ปรากฏขึ้นบนแขนเสื้อขวาของเขา ลามขึ้นไปถึงลำคอและดวงตาทั้งสองข้างที่เปลี่ยนเป็นสีครามเข้มราวน้ำหมึก ความกดอากาศในห้องโถงเปลี่ยนไปในพริบตา ราวกับมีมังกรโบราณลืมตาตื่นขึ้นมาใต้พื้นพิภพ [ตรวจพบเป้าหมาย: อักขระปฐมภูมิสมบูรณ์] [กำลังเชื่อมต่อกับแกนกลางระบบ "เซียนอักขระไร้เวท"...] [คำเตือน: พลังงานมานาโดยรอบกำลังถูกดูดกลืน กรุณาระดับการปลดปล่อย...] เสียงแจ้งเตือนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของอาคินเพียงคนเดียว ทว่าแรงกดดันมหาศาลกลับแผ่ขยายจนนักเรียนทุกคนในห้องทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าของอาจารย์คาร์ลอสซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อพบว่าศิลาปฏิกิริยามูลค่ามหาศาลตรงหน้า กำลังปริร้าวออกทีละน้อยจากใจกลาง อาคินช้อนสายตาขึ้นมองอาจารย์ผู้คุมสอบ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่กระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "ใครบอกคุณเหรอครับ... ว่าคนไร้เวท จำเป็นต้องใช้มานาถึงจะชนะได้?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากบทแรกไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ (อาร์เธอร์มนตราสวรรค์)