ความพยายามปกปิด

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ชีวิตที่เหลือต้องลงเอยในห้องขังแคบๆ ก็วางปืนลงซะ แล้วบอกมาว่ารหัสเข้าถึงฐานข้อมูลชุดสุดท้ายอยู่ที่ไหน” น้ำเสียงของอคินราบเรียบ ทว่าเฉียบขาดดุจคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของชายผู้ทรงอิทธิพล เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้โอ๊กขนาดใหญ่ ร่างสูงโปร่งในสูทสีเข้มดูเคร่งขรึมและทรงพลัง ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับสั่นไหวด้วยความกังวลที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชา รินรดายืนอยู่ข้างกายเขา มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะถือแท็บเล็ตที่กำลังพยายามเจาะระบบการเงินที่ซับซ้อนเกินกว่าคนทั่วไปจะเข้าถึง หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอไม่ได้กลัวความตาย แต่เธอกลัวการที่ตัวตนของเธอจะหายไปพร้อมกับหลักฐานเหล่านั้น หลักฐานที่บอกว่าทำไมเด็กสาวคนหนึ่งถึงถูกทิ้งไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กเมื่อยี่สิบปีก่อน “เธอคิดว่าเธอจะชนะงั้นรึ รินรดา?” ชายวัยกลางคนหลังโต๊ะทำงานหัวเราะร่วน เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพช เขากดปุ่มสีแดงเพียงปุ่มเดียวบนคีย์บอร์ดที่ซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชัก ทันใดนั้น หน้าจอแท็บเล็ตในมือของรินรดาก็ขึ้นตัวอักษรสีแดงฉาน... *[System Purging: 98%... 99%...]* “ไม่ได้นะ!” รินรดาร้องเสียงหลง นิ้วของเธอรัวลงบนหน้าจอราวกับคนเสียสติ พยายามสั่งหยุดการลบข้อมูล แต่มันสายเกินไป ความเงียบก่อนพายุใหญ่ในห้องสมุดที่เธอสัมผัสได้เมื่อคืนนี้ กลายเป็นพายุที่พัดพาทุกอย่างปลิวหายไปต่อหน้าต่อตา “ไม่มีอะไรเหลือแล้ว” อคินพึมพำ ดวงตาของเขาจ้องมองหน้าจอที่ดับมืดลงไปพร้อมกับความหวังที่จะได้เห็นความจริงของครอบครัวรินรดา เขาหันไปมองชายผู้นั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น “คุณทำลายมันทำไม? นั่นคือประวัติศาสตร์ของคนหลายชีวิต!” “ประวัติศาสตร์สร้างขึ้นโดยผู้ชนะ และคนแพ้อย่างเธอ... ก็สมควรต้องสูญหายไปในกาลเวลาเหมือนหลักฐานพวกนั้น” ชายคนนั้นแสยะยิ้มก่อนจะกดกริ่งเรียกคนของเขาเข้ามา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำดังระงมขึ้นจากโถงทางเดิน อคินคว้าแขนรินรดาไว้แน่น “หนีไปทางระเบียง เร็ว!” รินรดาหันกลับไปมองเศษซากของข้อมูลที่ถูกทำลายทิ้งด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ความพยายามทั้งหมดของเธอในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาถูกลบหายไปเพียงชั่วพริบตา ความโกรธแค้นปะทะกับความสิ้นหวังจนเกิดเป็นพลังบางอย่างในอก เธอไม่ใช่เด็กสาวที่อ่อนแออีกต่อไป เธอคือเงาที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยกาลเวลา และเธอจะไม่ยอมให้เงาของเธอถูกลบทิ้งไปเพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของใครบางคน “อคินคะ” รินรดาหยุดกึกขณะที่พวกเขากำลังจะกระโดดลงไปที่บันไดหนีไฟ เธอคว้ามือเขาไว้ “ข้อมูลไม่ได้หายไปหมด... ฉันติดตั้งระบบสำรองไว้ในคลาวด์ส่วนตัวที่ต้องใช้รหัสพันธุกรรมของฉันเท่านั้น” อคินหันมามองเธอด้วยความตะลึง “เธอหมายความว่าอย่างไร?” “ตอนที่เราอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็ก ฉันแอบเก็บเศษเส้นผมของคนคนหนึ่งไว้... คนที่ส่งฉันไปที่นั่น” รินรดากระซิบด้วยเสียงที่หนักแน่นขึ้น “ถ้าฉันไขรหัสนี้ได้ เราจะรู้ทันทีว่าเขาเป็นใคร และทำไมเขาถึงต้องทำลายทุกอย่างในวันนี้” ทว่าก่อนที่อคินจะได้ถามอะไรเพิ่ม เสียงปืนนัดหนึ่งก็ดังสนั่นขึ้นจากมุมมืดของระเบียง กระสุนเฉียดไหล่ของอคินไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตรจนเลือดสีแดงสดซึมออกมาจากสูทเนื้อดี เขาเซถลาไปพิงกำแพง ขณะที่เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของเสาไฟ ร่างนั้นไม่ได้สวมหน้ากาก แต่ใบหน้าที่เห็นทำเอาทั้งรินรดาและอคินต้องหยุดหายใจ คนที่ถือปืนอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่คนของชายผู้ทรงอิทธิพล แต่เป็น 'คนใกล้ตัว' ที่สุดของพวกเขา... คนที่คอยช่วยเหลือและชี้นำทางให้รินรดามาตลอดนับตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาในคดีนี้ เขาขยับยิ้มเย็นเยียบพลางค่อยๆ ลดปืนลงมาเล็งที่หน้าผากของรินรดา “น่าเสียดายนะรินรดา... ถ้าเธอไม่พยายามขุดคุ้ยหาความจริงวันนี้ เธอก็คงจะได้ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบสุขไปแล้ว” รินรดานิ่งงัน หัวใจของเธอดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้งของความจริงที่เจ็บปวดที่สุด ตุ๊กตาโบราณขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 48 นี้ด้วยกันนะคะ