สั่งงานวันศุกร์นี่มันบาปกรรม

เสียงสั่นครืดคราดของโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คเนื้อดี ไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนการแจ้งเตือนทั่วไป แต่มันให้ความรู้สึกเหมือนเสียงระฆังเตือนภัยจากนรก ยิ่งในเวลาสิบแปดนาฬิกาสามสิบนาทีของวันศุกร์ปลายเดือน ที่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของรินทร์มีไฟล์งานที่กำลังเรนเดอร์ค้างไว้ และในหัวสมองของเขามีแพลนการไปนั่งดื่มเบียร์เย็นๆ กับเพื่อนสนิทรออยู่ รินทร์ถอนหายใจยาวเหยียดจนไหล่ลู่ลง ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความหงุดหงิด ขณะเอื้อมมือไปคว้าเจ้าเครื่องสี่เหลี่ยมสีดำสนิทขึ้นมา หน้าจอเปล่งแสงวาบพร้อมชื่อผู้ติดต่อที่ทำให้เขาอยากจะโยนมันลงถังขยะ *‘KIRAKORN [CD]’* ให้ตายเถอะ... คำว่า 'วันศุกร์แห่งชาติ' คงใช้ไม่ได้กับกราฟิกดีไซเนอร์ที่ต้องมานั่งกุมขมับให้กับโปรเจกต์รีแบรนด์เดอร์ของบริษัทเครื่องสำอางยักษ์ใหญ่ ที่ถูกแก้งานมาแล้วรอบที่สี่ และนี่คือรอบที่ห้าที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า “สวัสดีครับ ท่านคิรากรครีเอทีฟไดเรกเตอร์ผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าเวลาเลิกงาน” รินทร์กรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมความประชดประชันไม่ให้ล้นทะลักออกมามากเกินไป แม้ว่าในใจจะอยากสบถคำหยาบออกมาสักเจ็ดภาษา “(น้ำเสียงคุณดูรื่นเริงดีนี่รินทร์... น่าแปลกใจสำหรับคนที่จะต้องนอนออฟฟิศคืนนี้)” ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นิ่งสนิท และแฝงความเย้าแหย่ที่ทำให้รินทร์อยากจะขว้างปากกาในมือใส่กำแพง “ผมนอนที่ห้องครับ นอนบนเตียงนุ่มๆ แอร์เย็นๆ พร้อมกับเบียร์วุ้นในตู้เย็น ไม่ได้มีรสนิยมชอบนอนพรมออฟฟิศเคลียร์งานตอนหกโมงเย็นของวันศุกร์แบบที่คุณกำลังจะสั่งหรอกนะครับ” รินทร์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มหรี่ลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปอร์เซ็นต์การเรนเดอร์เพิ่งวิ่งไปถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ “(งั้นก็ถือว่าผมโทรไปปลุกคุณให้ตื่นจากความฝันอันสวยงามก็แล้วกัน… เปิดอีเมลหน่อยครับ ผมเพิ่งส่งบรีฟด่วนที่สุดไปให้)” “ด่วนที่สุด?” รินทร์ทวนคำ เสียงสูงขึ้นสองระดับจนเกือบจะเป็นเสียงกรี๊ด “นี่มันวันศุกร์นะครับคุณคิรากร! พรุ่งนี้วันเสาร์ มะรืนวันอาทิตย์ สมองมนุษย์เขาพักผ่อนกัน ไม่ใช่เอาไว้ประมวลผลฟอนต์ตัวอักษรกับเฉดสีแพ็คเกจแป้งพัฟ!” “(ผมให้เวลาคุณถึงเที่ยงวันพรุ่งนี้... ถ้างานนี้ไม่ผ่าน ประชุมวันจันทร์กับลูกค้าใหญ่เราตายแน่)” คิรากรเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แต่มันไม่ได้ช่วยให้รินทร์รู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด “(ผมรู้ว่าคุณทำได้ รินทร์… คุณคือกราฟิกมือหนึ่งของผมนะ)” “คำยอพวกนั้นเก็บไว้ใช้กับพวกเด็กฝึกงานเถอะครับ ผมไม่อิน” รินทร์กัดฟันกรอด “ส่งบรีฟมา เดี๋ยวผมจัดให้... แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่าเรตราคาแก้รอบนี้ เบิิลสองเท่าครับ!” “(ตามใจคุณ... อยากได้เท่าไหร่ก็เสนอมา แต่ขออย่างเดียว งานต้องเป๊ะตามที่ผมต้องการ)” คิรากรหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงทุ้มที่ดังลอดเข้ามาในสาย ชวนให้รู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะกัดลิ้นตัวเองตาย “(ส่งบรีฟไปแล้ว เช็กด้วย)” *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอีเมลดังขึ้นแทบจะทันทีที่สายตัดไป รินทร์กดเปิดไฟล์แนบด้วยความเร็วสูง ดวงตากลมโตไล่อ่านข้อความในบรีฟอย่างรวดเร็ว สมองที่เมื่อครู่ยังมึนงงเริ่มทำงานด้วยความเร็วรอบสูงสุดเพื่อประมวลผลความต้องการของอีกฝ่ายที่เขียนไว้ละเอียดยิบจนน่าหมั่นไส้ "ให้ตายสิ... เปลี่ยนโทนสีจากเอิร์ธโทนเป็นนีออนเรืองแสงเนี่ยนะ? บ้าไปแล้วหรือไง" รินทร์พึมพำกับตัวเอง มือเรียวขยับเมาส์คลิกเปิดโปรแกรมออกแบบขึ้นมาใหม่ ความเหนื่อยล้าเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความท้าทายและสัญชาตญาณนักสู้ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีแสงไฟจากตึกสูงรอบด้านก็เริ่มหรี่ลง เหลือเพียงแสงนีออนสีขาวนวลจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานของรินทร์ หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างวาบสะท้อนกับใบเริ่มเหนื่อยล้าแต่ยังคงความคมคายของเจ้าตัว กาแฟดำแก้วที่สามของคืนนี้วางอยู่ข้างๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นผสมความขมปร่าที่ช่วยพยุงหนังตาไม่ให้ปิดลง รินทร์พ่นลมหายใจยาวเหยียดขณะกดเซฟไฟล์งานรอบสุดท้าย ดวงตาคู่สวยกวาดมองชิ้นงานบนหน้าจอด้วยความพึงพอใจในระดับหนึ่ง อย่างน้อยเขาก็ทำมันออกมาได้สมบูรณ์แบบตามที่เจ้าจอมเผด็จการนั่นต้องการ... หรืออาจจะดีกว่าที่ขอมาเสียด้วยซ้ำ เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู เวลาล่วงเลยมาจนถึงเที่ยงคืนสิบห้านาทีแล้ว ตึกทำงานทั้งตึกเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว รินทร์บิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นกรอบ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟเย็นชืดขึ้นมาจิบเพื่อล้างคอ ในจังหวะนั้นเอง... เสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนก้องโถงทางเดินด้านนอกก็แวบเข้ามาในโสทประสาท รินทร์ชะงัก ฝีเท้าหนักแน่นแต่นุ่มนวลแบบนั้น... เขารู้จักดีเกินกว่าจะจำผิด คิรากรไม่น่าจะยังอยู่หรือวนกลับมาดึกดื่นขนาดนี้ได้ เว้นเสียแต่ว่า... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูกระจกห้องทำงานของฝ่ายครีเอทีฟดังขึ้นเบาๆ รินทร์หันขวับไปมอง ร่างสูงโปรดของคิรากรก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทสีเข้มที่คลายเนกไทออกเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายดูเหนื่อยล้าไม่แพ้กัน แต่แววตากลับคมกริบและพราวระยับเมื่อมองตรงมาที่โต๊ะทำงานของเขา “ยังไม่กลับอีกเหรอครับท่าน?” รินทร์เลิกคิ้วถาม น้ำเสียงติดจะประชดนิดๆ ตามเคย “หรือว่าเดินตรวจความเรียบร้อย แล้วบังเอิญผ่านมาเห็นทาสในเรือนเบี้ยยังก้มหน้าก้มตาทำงานให้อยู่” คิรากรไม่ตอบทันที ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของรินทร์ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก รินทร์ต้องเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายที่สูงกว่าพอสมควร แสงไฟสีส้มสลัวจากมุมห้องสาดกระทบสันจมูกโด่งเป็นสันและแนวคางที่เต็มไปด้วยไรหนวดจางๆ ของคนตรงหน้า ทำให้ภาพลักษณ์เพอร์เฟกต์ชันนิสต์ดูดิบเถื่อนและทรงเสน่ห์ขึ้นเป็นกอง “ผมไม่ได้ผ่านมาเห็น...” คิรากรเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตารินทร์ราวกับจะค้นหาบางอย่าง “แต่ผมตั้งใจมารอรับคุณกลับบ้านต่างหาก” รินทร์ชะงัก หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติมาตลอดทั้งวัน กลับกระตุกวูบอย่างแรงจนเกือบหลุดจังหวะ สมองที่ประมวลผลเรื่องงานได้อย่างรวดเร็ว กลับกลายเป็นว่างเปล่าขึ้นมาดื้อๆ เมื่อเจอสายตาที่มองตรงมาแบบนั้น “ห… หหา? พูดบ้าอะไรของคุณเนี่ย ดึกดื่นจนเพ้อเจ้อแล้วมั้งครับคิรากร” รินทร์แสร้งทำเป็นหัวเราะกลบเกลื่อน ทั้งที่มือที่วางอยู่บนตักเริ่มชื้นเหงื่อ คิรากรโน้มตัวลงมาใกล้ ชิดจนรินทร์ต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนีโดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้ม เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหูจนขนลุกซู่ “ผมไม่ได้เพ้อเจ้อ...” คิรากรเว้นจังหวะ เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากหยักลึกอยู่ห่างจากกรอบหน้าของรินทร์เพียงไม่กี่เซนติเมตร “...แล้วก็ไม่ได้สั่งงานคุณวันศุกร์เพราะอยากแกล้งด้วย” รินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สติสัมปชัญญะทั้งหมดถูกดึงดูดเข้าไปในดวงตาสีนิลคู่นั้น ขณะที่คำพูดต่อมาของคนตรงหน้าทำให้เขาแทบหยุดหายใจ “แต่ผมสั่งงาน... เพราะมันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้คุณ ‘ต้องอยู่’ ใกล้ผมแบบนี้ต่างหาก” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความคลั่งรักแบบดุเดือดในค่ำคืนนี้นะครับ