รอยแตกบนกระจก

เสียงกรีดร้องของกระจกเงาบานใหญ่ในห้องแต่งตัวดังขึ้นเพียงแผ่วเบาในโสตประสาท แต่มันดังก้องกังวานอยู่ในจิตวิญญาณของรินรดา มันไม่ใช่เสียงแตกสลายของเนื้อแก้ว ทว่าคือเสียงของการตัดสินใจที่ถูกฝังไว้ใต้รอยร้าวมานานนับปี รินรดาจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกบานนั้น—ดีไซเนอร์สาวผู้มีใบหน้าเรียบเฉยดุจรูปปั้นหินอ่อน เธอไม่ได้สวมใส่ความอ่อนแอเป็นเครื่องประดับอีกต่อไป สองมือที่เคยสั่นเทาเวลาตระเตรียมชุดให้ ‘ศิรินทร์’ บัดนี้กำลังพับเก็บเศษเสี้ยวแห่งความทรงจำลงในกระเป๋าเดินทางใบย่อมอย่างใจเย็น “เธอคิดว่าแค่หยิบกระเป๋าใบเดียว แล้วความเจ็บปวดตลอดสามปีจะหายไปอย่างนั้นหรือ?” น้ำเสียงเย็นเยียบทว่าทรงอำนาจดังขึ้นจากมุมห้อง ศิรินทร์ยืนพิงกรอบประตู ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับดูราวกับรูปปั้นเทพเจ้าแห่งน้ำแข็ง ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองสัมภาระของภรรยาด้วยความดูแคลนที่ฉาบไว้ด้วยความไม่เข้าใจ รินรดาหยุดชะงักเพียงครู่เดียว ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า สายตาของเธอไม่ได้โอนอ่อนเหมือนครั้งเก่าก่อน มันว่างเปล่าจนน่าตกใจสำหรับคนที่เคยเป็นเจ้าชีวิตของเธอ “ความเจ็บปวดไม่เคยหายไปไหนหรอกค่ะศิรินทร์... มันแค่เปลี่ยนสถานะจากกรงขัง กลายเป็นบทเรียนที่ฉันเพิ่งจะเรียนจบ” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความโกรธเคืองหรือฟูมฟาย สิ่งที่ศิรินทร์เห็นในดวงตาคู่นั้นกลับน่ากลัวยิ่งกว่าน้ำตา คือความเฉยชาที่ตัดขาดทุกสายใย “เธอไม่มีวันไปจากฉันได้รินรดา” ศิรินทร์ก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของหล่อนอบอวลจนน่าอึดอัด “สัญญาฉบับนั้น... และชีวิตของคนรอบตัวเธอ ทุกอย่างยังคงวางอยู่บนฝ่ามือของฉัน” “นั่นคือสิ่งเดียวที่คุณทำได้ดีที่สุดมาตลอดนะคะ” รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือเรียวสวยเอื้อมไปหยิบซองเอกสารบนโต๊ะเครื่องแป้งแล้ววางลงบนฝ่ามือของอีกฝ่าย “ใช้เงินและอำนาจควบคุมทุกอย่าง ยกเว้นหัวใจของคนที่คุณทำลายมันจนไม่เหลือชิ้นดี” ศิรินทร์รับเอกสารมาด้วยความฉงน พลันสายตาเหลือบไปเห็นเนื้อหาในหน้ากระดาษ ใบหน้าคมคายของนักธุรกิจสาวเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตา ‘ใบหย่า’ ที่ลงนามเรียบร้อยแล้วพร้อมกับลายเซ็นที่หนักแน่นไร้ความลังเล “คุณไม่มีสิทธิ์...” “สิทธิ์ของฉันถูกคุณริบไปตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าบ้านหลังนี้แล้วค่ะ” รินรดาแทรกขึ้น เสียงของเธอคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง “นับจากวินาทีนี้ไป รินรดาคนเก่าได้ตายไปแล้ว และคนที่ยืนอยู่ตรงนี้... คือคนที่คุณไม่มีวันจะไขว่คว้ากลับมาได้อีก” รินรดากระชับกระเป๋าเดินทางในมือ เดินผ่านร่างที่แข็งค้างของศิรินทร์ไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว กลิ่นอายของอิสรภาพกำลังโชยมาปะทะผิวหน้า แม้ในใจจะแหลกสลายเพียงใด แต่นี่คือหนทางเดียวที่จะปกป้อง ‘หัวใจ’ อีกดวงที่กำลังเติบโตอยู่ในความลับ เธอขับรถออกไปสู่ความมืดมิดของค่ำคืน ทิ้งคฤหาสน์หลังใหญ่ไว้เบื้องหลัง ศิรินทร์ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องที่เงียบเหงา ความเย็นยะเยือกที่เคยเป็นอาวุธประจำตัวกลับย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเอง หล่อนขว้างใบหย่าลงพื้นด้วยความโกรธขึ้ง แต่ทว่า... สายตาของหล่อนกลับไปสะดุดเข้ากับบางสิ่งที่ร่วงหล่นออกมาจากแฟ้มเอกสารที่รินรดาทิ้งไว้ มันไม่ใช่เอกสารสำคัญ แต่มันคือรูปถ่ายใบเล็กๆ ของเด็กหญิงวัยสามขวบที่มีดวงตากลมโตและเค้าโครงใบหน้าที่ถอดแบบมาจากคนในกระจกเงาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ศิรินทร์ก้มลงหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมา มือที่เคยหนักแน่นในการตัดสินใจธุรกิจระดับพันล้านกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ หัวใจที่เคยแช่แข็งกลับเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยาม เมื่อเด็กน้อยในรูปไม่ได้มีแค่หน้าตาที่คล้ายคลึงกับรินรดาเท่านั้น... แต่ในมือเล็กๆ ของเด็กหญิงคนนั้น กำลังถือตุ๊กตาตัวโปรดที่ศิรินทร์จำได้แม่นว่าหล่อนเคยซื้อให้ในวันแต่งงาน เพียงเพื่อจะทิ้งมันไว้ในกล่องเก็บของที่ไม่มีใครแตะต้องมาตลอดสามปี นี่คือรอยแตกที่ใหญ่ที่สุดในหัวใจของดีไซเนอร์สาว... หรือมันคือรอยร้าวที่กำลังจะทำลายโลกทั้งใบของศิรินทร์ลงอย่างราบคาบ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรอยร้าวครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ - บลัดดี้แมรี่