รอยเท้าบนพรมสีเลือด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กที่ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นหอมหวานเอียนของน้ำหอมราคาแพง คือสัญญาณเตือนภัยชิ้นแรกที่ปะทะเข้ากับโสตประสาทของผมทันทีที่ก้าวเท้าผ่านประตูกระจกฝ้าของห้องพักอาจารย์ประจำคณะอาชญวิทยา มหาวิทยาลัยนอร์ทเทิร์น "อย่าเพิ่งแตะต้องอะไรทั้งสิ้นครับ คุณกรณ์" เสียงทุ้มนุ่มแต่เด็ดขาดดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ดร.อร หรืออาจารย์อรวีร์ ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาอาชญากรประจำมหาวิทยาลัยกำลังยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือไม้สัก เธอกวาดสายตาคมกริบประหนึ่งสัตวแพทย์กำลังวิเคราะห์เหยื่อบนโต๊ะผ่าตัด ภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยม รังสีความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจนทำให้บรรยากาศภายในห้องที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ ยิ่งหนาแน่นขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว ผมชักมือที่เกือบจะเอื้อมไปแตะลูกบิดประตูสำรองกลับทันที ลมหายใจถูกผ่อนออกมาช้าๆ เพื่อตั้งสติ สมองส่วนหน้าเริ่มคำนวณสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณของนักสืบ พื้นห้องปูด้วยพรมขนสัตว์สีแดงเข้ม... ไม่สิ มันไม่ใช่สีเดิมของมัน สีแดงฉานที่กำลังเจิ่งนองอยู่ตรงใจกลางห้องนั้นคือของเหลวหนืดข้นที่ไหลรินมาจากร่างไร้ลมหายใจของเหยื่อ ชายหนุ่มในชุดสูทเนียบผู้ดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านกฎหมายอาญา นอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น ดวงตาเบิกโพลงสะท้อนภาพความหวาดกลัวขีดสุด ขาทั้งสองข้างเหยียดตรง มือขวากำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อผ้า จนเกิดรอยยับย่นที่บ่งบอกถึงวาระสุดท้ายอันแสนทรมาน "ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำลายหลักฐานครับอาจารย์ แค่กำลังประเมินระยะห่างระหว่างจุดเกิดเหตุกับหน้าต่าง" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางกวาดสายตาสำรวจรอบห้องอย่างละเอียดรอบคอบ หน้าต่างกระจกบานใหญ่ด้านหลังโต๊ะทำงานถูกเปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย ผ้าม่านสีครีมปลิวไสวตามแรงลมยามบ่ายที่พัดโชยเข้ามา ทว่าสิ่งที่สะดุดตาผมไม่ใช่ร่างไร้ชีวิตของศาสตราจารย์ผู้เคราะห์ร้าย แต่เป็นรายละเอียดปลีกย่อยที่คนทั่วไปมักมองข้าม—รอยเท้าเปื้อนโคลนสีเทาจางๆ บนพรมราคาแพง ซึ่งตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับรอยเลือดสีแดงสด ผมย่อตัวลงต่ำ ใช้ปลายนิ้วสวมถุงมือยางหยิบกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ตกอยู่ใกล้กับข้อเท้าของเหยื่อขึ้นมาพิจารณา มันคือกระดาษโน้ตฉีกจากสมุดปกหนังราคาแพง ด้านบนมีตัวอักษรเขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่หนักแน่นด้วยแรงกดของปากกาหมึกซึม *‘ความยุติธรรมที่ล่าช้า คือความอยุติธรรมที่สมบูรณ์แบบ’* ประโยคนี้... มันคุ้นหูอย่างประหลาด ราวกับเสียงกระซิบจากอดีตที่ผมพยายามวิ่งหนีมาตลอดหลายปี คดีฆาตกรรมต่อเนื่องในเงาเมื่อห้าปีก่อน คดีที่พรากทุกอย่างไปจากชีวิตผม คดีที่ไม่มีใครยอมรับความจริง แม้แต่ตำรวจชั้นผู้ใหญ่ "คุณกำลังคิดถึงคดีนั้นใช่ไหมครับ กรณ์" เสียงของ ดร.อร ดังขึ้นใกล้กว่าเดิม เธอก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมผสานกับกลิ่นชาออร์แกนิก ลอยแตะจมูกท่ามกลางบรรยากาศอึมครึม เธอก้มตัวลงเล็กน้อย สายตาคู่นั้นมองลอดผ่านเลนส์แว่นมายังกระดาษโน้ตในมือผมด้วยความสนใจใคร่รู้ "อาจารย์คิดว่านี่คือฝีมือของคนคนเดียวกันหรือครับ?" ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาของอาจารย์สาวไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความท้าทายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ "จิตวิทยาของฆาตกรรายนี้ไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตเหยื่อครับคุณกรณ์" ดร.อรเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนที่ตอกลงบนหมุด "เขาต้องการ 'ส่งสาร' และบุคคลที่เขาจงใจเลือกให้เป็นผู้รับสารคนแรก... ก็คือคุณยังไงล่ะคะ" คำพูดของเธอทำให้ผมต้องขมวดคิ้วมุ่น หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตัว ระบบเหตุผลในหัวเริ่มประมวลผลความเชื่อมโยงทั้งหมดอย่างบ้าคลั่ง มหาวิทยาลัยแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาล มีอาจารย์และนักศึกษาเป็นพันๆ คน ทำไมต้องเป็นห้องนี้ ทำไมต้องเป็นศาสตราจารย์ท่านนี้ และเหนือสิ่งอื่นใด... ทำไมต้องเป็นผม? ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยดิจิทัลจากอุปกรณ์สื่อสารในกระเป๋าเสื้อสูทก็ดังขึ้น—*ติ๊ด!* หน้าจอโฮโลแกรมขนาดเล็กปรากฏแสงสีแดงกระพริบถี่ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบปฏิบัติการลับที่ผมใช้เชื่อมโยงฐานข้อมูลคดีพิเศษ **[ตรวจพบสัญญาณชีวะต้องสงสัย: ระดับความอันตราย SSS]** **[เป้าหมายกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในรัศมี 50 เมตรจากจุดเกิดเหตุ]** **[ภารกิจฉุกเฉิน: ลากเส้นความจริงก่อนที่เงาจะกลืนกินเหยื่อรายต่อไป]** ดร.อรเหลือบมองหน้าจอโฮโลแกรมนั้นแวบหนึ่ง มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความหมาย ก่อนที่เธอจะเอ่ยกระซิบข้างหูผมด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ดูเหมือนว่าแขกไม่速之客ของเรา จะไม่อยากรอให้เราไขปริศนาเสร็จเสียแล้วล่ะครับ... หันไปมองที่ประตูกระจกด้านนอกสิครับ คุณนักสืบ" ผมสะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับกลับไปมองยังบานประตูกระจกฝ้าที่ปิดสนิท ทว่าเงาสูงโปร่งของใครบางคนกำลังยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังกระจกนั้น เงาร่างนั้นไม่ได้กำลังหลบหนี แต่มันกำลังยกมือขึ้น... ชี้ตรงมายังตำแหน่งที่เราสองคนยืนอยู่พอดิบพอดี! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งใหม่นี้ด้วยกันนะครับ