แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นอายของแป้งสาลีหมักธรรมชาติอบอวลเคล้ากับกลิ่นเนยสดแท้จากฝรั่งเศส ลอยอบอวลอยู่ทั่วพื้นที่ “Le Douceur” ร้านเบเกอรี่สไตล์ฝรั่งเศสร่วมสมัยที่กำลังโด่งดังในย่านธุรกิจแห่งนี้ เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบเศษดังแว่วมาจากมุมห้องพักผ่อนด้านหลังร้าน พร้อมกับเสียงทุ้มอบอุ่นของคีย์ที่กำลังช่วยเลี้ยงหลานชายจำเป็นอย่างใจ2 แป้งฝุ่นสูดหายใจเข้าลึก3 เพื่อเรียกสติและปรับสีหน้าให้เป็นปกติ หลังจากประโยคคำถามอันทรงพลังที่เธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเมื่อเสี้ยววินาทีก่อนยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท *“เด็กนี่... เป็นใคร?”* สายตาของเธอจับจ้องไปยังชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปราคาแพง ผู้ซึ่งยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเคาน์เตอร์หินอ่อนขัดเงา ร่างสูงโปร่งที่เธอเคยซบอิงและเคยคิดว่าเป็นโลกทั้งใบเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้กลับแผ่รังสีความเย่อหยิ่งและความกดดันออกมาจนอากาศรอบตัวราวกับจะเบาบางลง ธราดล... อดีตสามีผู้ไม่เคยชายหางตาแลแม้แต่เศษเสี้ยวความรู้สึกของเธอในวันที่เธออ้อนวอนขอความเห็นใจ “รับอะไรดีคะคุณลูกค้า ทางร้านเราอบขนมปังสดใหม่ทุกชั่วโมงค่ะ” สุ้มเสียงของแป้งฝุ่นราบเรียบ เย็นชา และเว้นระยะห่างอย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับกำลังพูดคุยกับคนแปลกหน้าผู้มาเยือน ไม่ใช่สามีทางนิตินัยที่ยังไม่ได้จดทะเบียนหย่าขาดจากกันอย่างเป็นทางการตามกฎหมาย ธราดลชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา หัวใจของเขาไหววูบอย่างประหลาด แป้งฝุ่นในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่เอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาและร้องไห้คร่ำครวญขอความรักจากเขาอีกต่อไปแล้ว ผิวพรรณเปล่งปลั่ง ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยว ท่าทีสง่างามและมั่นใจในตัวเองจนน่าหมั่นไส้... และน่าดึงดูดใจอย่างน่าประหลาด “ฉันไม่ได้มาซื้อขนมปัง... แป้งฝุ่น” ธราดลเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจกดให้ลึกซึ้ง ดวงตาคมกราบกรานสำรวจไปทั่วร้าน “ที่นี่... ร้านของเธอสินะ ฝีมือการทำขนมปังที่เธอเคยโดนฉันดูถูกไว้ วันนี้เธอกลับทำมันจนกลายเป็นร้านชื่อดังได้จริงๆ สินะ” “ถ้าไม่มีธุระเรื่องเบเกอรี่ กรุณาเชิญออกไปจากร้านของฉันด้วยค่ะ ตอนนี้ใกล้เวลาเปิดร้านแล้ว ฉันไม่สะดวกต้อนรับแขกที่ไม่มีมารยาท” แป้งฝุ่นเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย มือเรียวบางภายใต้ผ้ากันเปื้อนสีครีมกำเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอก ความทรงจำอันเจ็บปวดในคืนวันทารุณกรรมทางจิตใจไหลทะลักเข้ามา แต่นั่นไม่ใช่เวลาที่จะมาอ่อนแอ เธอต้องเข้มแข็ง เพื่อปกป้องโลกทั้งใบของเธอที่อยู่หลังประตูกระจกบานนั้น “ฉันมีธุระ... และเป็นธุระสำคัญเสียด้วย” ธราดลไม่เพียงแต่ไม่ถอยหลังกลับ แต่เขากลับก้าวเข้ามาประชิดเคาน์เตอร์มากยิ่งขึ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์หรูระคนกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก “ที่ดินแปลงนี้ รวมถึงตึกแถวสามคูหาตรงนี้... กำลังจะถูกเปลี่ยนมือ และเจ้าของคนใหม่ที่กว้านซื้อกรรมสิทธิ์ทั้งหมดไว้... คือบริษัทของฉัน” แป้งฝุ่นชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ นี่คือทำเลทองที่เธอทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายและเงินเก็บทั้งหมดในการรีโนเวทและทำสัญญาเช่าระยะยาวสิบปี! “คุณหมายความว่ายังไง...” เสียงของเธอสั่นพร่าไปชั่วขณะ “หมายความว่า... สัญญาเช่าเดิมของคุณกับเจ้าของตึกคนเก่า ไม่มีผลผูกพันอะไรกับเจ้าของใหม่อย่างฉัน” ธราดลแสยะยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนือกว่าและเจ้าเล่ห์ แววตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความต้องการบางอย่างที่ซ่อนอยู่ “เว้นเสียแต่ว่า... เราจะมี ‘ข้อตกลงใหม่’ ระหว่างกัน” “คุณมันก็ยังทุเรศไม่เปลี่ยน” เสียงทุ้มอบอุ่นแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง คีย์ก้าวเท้าออกมาจากห้องครัวพร้อมกับถาดอบขนมปังร้อนๆ ในมือ ดวงตาคมเข้มของเชฟหนุ่มจ้องมองธราดลด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง “ใช้อำนาจเงินมาบีบบังคับผู้หญิงคนอื่น มันเป็นสันดานดิบที่แก้ไม่หายจริงๆ สินะครับ คุณธราดล” ธราดลหันขวับไปมองผู้ชายอีกคนที่ยืนเคียงข้างอดีตภรรยาของตน ความหึงหวงพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจเมื่อเห็นความสนิทสนมและสายตาที่คีย์ใช้มองแป้งฝุ่น มันคือสายตาของผู้ชายที่พร้อมจะปกป้องผู้หญิงคนนี้ด้วยชีวิต ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยทำเลยในอดีต “เสือกอะไรด้วยวะ! นี่มันเรื่องระหว่างฉันกับภรรยาเก่าของฉัน!” ธราดลตวาดกร้าว เสียงดังจนทำให้เครื่องแก้วบนชั้นวางสั่นสะเทือน “ภรรยาเก่าเหรอคะ?” แป้งฝุ่นแค่นAเสียงหัวเราะในลำคอ เย็นชาและเสียดแทง “คุณจำได้ด้วยเหรอคะว่าเราเคยแต่งงานกัน? ในเมื่อตลอดเวลาสามปีที่คุณกักขังฉันไว้ในกรงทอง คุณไม่เคยให้เกียรติฉันเลยแม้แต่วินาทีเดียว! และตอนนี้... กรุณาออกไปจากร้านของฉัน ก่อนที่ฉันจะแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุก!” “เธอไล่ฉันเหรอ แป้งฝุ่น?” ธราดลย่างสามขุมเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์ จนกระทั่งระยะห่างระหว่างเขากับเธอเหลือเพียงแค่แผ่นไม้กั้น แววตาของเขาไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่เพิ่งตระหนักรู้ “เธอกล้าไล่สามีตัวเองเพื่อผู้ชายหน้าตัวเมียคนนี้เนี่ยนะ!” “เพี้ยะ!” เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งร้าน มือเรียวของแป้งฝุ่นสั่นเทาเล็กน้อยจากการใช้แรงทั้งหมดในการฟาดลงบนแก้มสากของอดีตสามี รอยนิ้วมือสีแดงปรากฏเด่นชัดบนใบหน้าหล่อเหลาที่เคยหยิ่งผยอง ธราดลหน้าหันไปตามแรงเหวี่ยง เขายืนนิ่งค้างไปหลายวินาทีราวกับไม่เชื่อว่าผู้หญิงที่เคยยอมจำนนต่อเขาเสมอมา จะกล้าลงไม้ลงมือกับเขาเป็นครั้งแรกในชีวิต “อย่ามาใช้คำพูดต่ำๆ แบบนี้ในร้านของฉัน!” แป้งฝุ่นประกาศกร้าว น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้าแต่เธอไม่อนุญาตให้มันไหลร่วงลงมา “ถ้าคุณอยากได้ตึกนี้คืนนัก ก็เชิญฟ้องร้องหรือทำตามกระบวนการกฎหมายไปเลยค่ะ! แต่อย่าเอาความระยำในอดีตของคุณมาเหยียบย่ำชีวิตใหม่ของฉันอีก!” ธราดลค่อยๆ หันกลับมา ชายหนุ่มไม่ได้โกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น แต่แววตากลับลẫกลึกและเจ็บปวดเจียนตาย เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่บรรยากาศจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ประตูหลังร้านที่เชื่อมต่อกับห้องพักผ่อนก็ถูกผลักเปิดออกด้วยมือเล็กๆ ของเด็กชายวัยสามขวบ “แม่จ๋า... ขนมปังหอมจังเลยฮะ น้องดินอยากกิน...” เสียงใสแจ๋วของเด็กชายหยุดชะงักลงเมื่อเห็นผู้ชายแปลกหน้าแปลกตารูปร่างสูงใหญ่ยืนอยู่หน้าร้าน ร่างเล็กป้อมในชุดเอี๊ยมหมีน้อยวิ่งเตาะแตะเข้ามาซ่อนตัวหลังชายกระโปรงของแป้งฝุ่น ดวงตากลมโตใสแป๋วราวกับลูกแก้วคริสตัลเงยขึ้นมองธราดลด้วยความสงสัยใคร่รู้ ธราดลแข็งค้าง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อมในยามวิกาล ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปทันทีเมื่อก้มลงสบตากับดวงตากลมโตคู่นั้น... ดวงตาที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับพิมพ์เดียวกัน จมูกโด่งรั้นริมฝีปากหยักได้รูป และโครงหน้าที่ชัดเจนแม้จะยังเป็นเด็กน้อย สมองของนักธุรกิจหนุ่มประมวลผลอย่างรวดเร็วดุจฟ้าแลบ นับถอยหลังไปเมื่อสามปีก่อน... วันที่เขาเซ็นใบหย่าส่งให้เธอทั้งๆ ที่เธอร้องไห้ปานจะขาดใจและเอ่ยปากบอกอะไรบางอย่างที่เขาไม่เคยใส่ใจจะฟัง *“ฉันท้อง... ธราดล คุณได้ยินไหมว่าฉันท้องกับคุณ!”* เสียงก้องในอดีตย้อนกลับมาทุบตีหัวใจของเขาอย่างโหดร้าย ธราดลเข่าแทบทรุด โลกทั้งใบหมุนคว้างจนแทบยืนไม่อยู่ เมื่อความจริงอันน่าตกตะลึงพุ่งชนเข้ากลางหน้าอกอย่างจัง เด็กชายตัวน้อยคนนี้... คือสายเลือดของเขาเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันเสมอนะคะ