กลิ่นขนมปังและใบหย่า

ปลายปากกาหมึกซึมราคาแพงจรดลงบนกระดาษแผ่นสุดท้ายอย่างมั่นคง ไร้ซึ่งความลังเล หรือแม้แต่เงาของหยดน้ำตาที่ผู้ชายใจร้ายคนนั้นมักจะคาดเดาไปเองว่าเธอกลั้นมันไว้ แป้งฝุ่นมองตัวอักษรภาษาไทยที่บรรจงเขียนชื่อและนามสกุลของตนลงไปบนเอกสารหย่าร้างอย่างพินิจพพิเคราะห์ กลิ่นหอมกรุ่นของยีสต์และเนยแท้จากฝรั่งเศสที่ลอยอวลมาจากเตาอบชั้นล่าง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในห้องชุดเพนต์เฮوسต์หรูหราแห่งนี้อบอุ่นขึ้นมาได้เลย กลับยิ่งขับเน้นความหนาเหนอะของเศษซากชีวิตแต่งงานสามปีที่พังทลายลงด้วยมือของธราดลให้เด่นชัดขึ้นไปอีก "คุณแน่ใจแล้วเหรอแป้ง... ว่าจะไม่เรียกร้องอะไรมากกว่านี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเย่อหยิ่งและเต็มไปด้วยความรำคาญใจในอดีต บัดนี้กลับเจือความสั่นพร่าบางเบา ธราดลยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องทำงาน สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องแผ่นหลังบางในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีมของภรรยา เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงเงียบๆ ที่ยอมอยู่เบื้องหลังความสำเร็จของเขามาตลอด จะมีวันที่กล้าสะบัดหน้าใส่เขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าถึงเพียงนี้ แป้งฝุ่นวางปากกาลงช้าๆ เธอไม่ได้หันกลับไปมองหน้าเขาในทันที ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่กรีดแทงหัวใจของคนทั้งคู่ สองมือเรียวที่ผ่านการนวดแป้งมาอย่างโชกโชนประสานกันไว้บนโต๊ะ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับอดีสามีด้วยรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ธราดลเกลียดชังเสียยิ่งกว่าการถูกเธอตบหน้าฉาดใหญ่ เพราะมันคือรอยยิ้มที่บอกชัดเจนว่า *เขาไม่มีความหมายในชีวิตเธออีกต่อไปแล้ว* "สิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุดในตอนนี้ คือการได้กลิ่นขนมปังอบใหม่ในร้านของตัวเอง โดยที่ไม่มีเงาของคุณมาทำให้เสียบรรยากาศค่ะคุณธราดล" คำพูดราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งกรีดลึกลงไปในอกของธราดล ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความเจ็บแปลบที่เขาไม่คุ้นชิน สามปีที่ผ่านมา เขามีทั้งชื่อเสียง เงินทอง และอำนาจ แต่เขากลับปล่อยให้ภรรยาผู้แสนดีต้องทนกินข้าวเย็นคนเดียวท่ามกลางความเงียบเหงาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปล่อยให้เธอร้องไห้เงียบๆ ในวันที่เขาเลือกจะไปดินเนอร์ฉลองความสำเร็จกับเลขาฯ สาวคนสนิท เขาเคยคิดว่าแป้งฝุ่นเป็นของตาย... เป็นเงาที่ไม่มีวันเดินหนีจากแสงสว่างอย่างเขา แต่ในวันนี้ เงานั้นได้ดับลงแล้ว และเขากำลังจะสูญเสียเธอไปจริงๆ "ผมเซ็นให้แล้ว..." ธราดลเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาฟอร์มของประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพล แม้หัวใจจะหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นเธอยื่นมือมาหยิบเอกสารแผ่นนั้นขึ้นมาพลิกดู "แต่ผมคิดว่าเราน่าจะคุยกันดีๆ ได้นะแป้ง เรื่องร้านเบเกอรี่ของคุณ... ผมสามารถลงทุนขยายสาขาให้ใหญ่โตกว่านี้ได้ ถ้าคุณยอม..." "ไม่ต้องหรอกค่ะ" แป้งฝุ่นตัดบทขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทจนน่ากลัว "เงินทุกบาททุกสตางค์ที่จะใช้สร้างร้าน 'Le Pain de Foon' มาจากหยาดเหงื่อและฝีมือของฉันเอง ฉันไม่ต้องการเศษเงินจากคนที่แม้แต่เวลาว่างจะกินข้าวด้วยกันยังไม่มีหรอกค่ะ" ร่างระหงหมุนตัวกลับหยิบกระเป๋าหนังสะพายไหล่ขึ้นมาเตรียมตัวจะเดินจากไป ทว่าธราดลกลับก้าวเข้ามาขวางทางไว้ด้วยความร้อนรน มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อศอกเรียวไว้โดยสัญชาตญาณ แรงบีบไม่ได้ตั้งใจจะทำร้าย แต่มันสะท้อนถึงความตื่นตระหนกที่ระAยบอยู่ในแววตาของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ "ปล่อยค่ะคุณธราดล การกระทำแบบนี้มันน่าสมเพชนะคะ" แป้งฝุ่นปรายตามองมือที่เกาะกุมแขนเธออยู่ด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "เราหย่ากันอย่างเป็นทางการแล้ว ใบหย่าเซ็นครบถ้วน ทนายความของคุณตรวจสอบเรียบร้อย ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เราเป็นแค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญเคยใช้นามสกุลเดียวกันเท่านั้น" "แป้ง... ฟังผมก่อนสิ..." ธราดลรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอึกจุกอยู่ที่ลำคอ ความเย่อหยิ่งทระนงตนที่เคยมีมลายหายสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวลึกๆ ที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง "ช่วงนี้ผมแค่เครียดเรื่องโปรเจกต์ใหญ่... ผมไม่ได้ตั้งใจจะ..." "ไม่ได้ตั้งใจจะละเลย หรือไม่ได้ตั้งใจจะนอกใจคะ?" แป้งฝุ่นสวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตไหวระริกด้วยไฟโทสะที่ถูกเก็บกดมานานหลายปี ก่อนที่เธอจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "พอเถอะค่ะคุณธราดล การแก้ตัวในวันที่สายไป มันดูน่าสมเพชยิ่งกว่าการถูกทิ้งเสียอีก" เธอสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างเด็ดขาด เดินผ่านร่างสูงใหญ่ของอดี สามีไปโดยไม่แม้แต่จะชายหางตาเหลียวกลับมามองอีกเลย เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะมั่นคง สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงกว้าง ราวกับเสียงประกาศอิสรภาพที่ทรงพลังที่สุดในชีวิตของเธอ ธราดลยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง ราวกับถูกสาบให้กลายเป็นหิน ความเย็นเยียบแล่นริ้วจากปลายนิ้วลามเลียไปถึงขั้วหัวใจ เขาก้มลงมองโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่า เอกสารกองโตที่เขาเคยคิดว่ามันสำคัญนักหนากลับไร้ค่าลงทันตาเมื่อไม่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าที่แป้งฝุ่นชอบใช้ติดตัวลอยวนอยู่ในอากาศอีกต่อไปแล้ว *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะความเคว้งคว้างของธราดล ก่อนที่ประตูกระจกบานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาฯ ส่วนตัวที่ถือแฟ้มเอกสารด่วนเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านประธานคะ เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ..." เลขาฯ สาวละล่ำละลักพูด "คุณคีย์ จากเชฟสตูดิโอชื่อดังคู่แข่งของเรา เพิ่งโพสต์ภาพลงโซเชียลมีเดียเปิดตัวโปรเจกต์เบเกอรี่ใหม่ร่วมกับ... เอ่อ..." ธราดลขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด "ร่วมกับใคร ทำไมต้องทำเสียงตื่นตูมขนาดนั้น!" "ร่วมกับคุณแป้งฝุ่นค่ะ... แถมในภาพโปรโมท พวกเขายังประกาศชัดเจนว่า 'เริ่มต้นชีวิตใหม่และรสชาติใหม่ที่หอมหวานกว่าเดิม' ด้วยค่ะท่านประธาน!" สิ้นคำพูดนั้น ธราดลก็รู้สึกเหมือนมีค้อนเหล็กมาทุบซ้ำเข้าที่กลางแสกหน้าจนมึนงง คีย์... เชฟหนุ่มรุ่นน้องที่เขาเคยเหยียดหยามว่าเป็นแค่พ่อครัวกระจอกๆ กำลังยืนเคียงข้างอดีตภรรยาของเขาในฐานะหุ้นส่วนชีวิตและธุรกิจอย่างนั้นหรือ? ความหึงหวงและโทสะพวยพุ่งขึ้นจนสมองแทบระเบิด มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แต่ความมืดมนในใจของเขายังไม่จบลงเพียงแค่นั้น... ในขณะที่ธราดลกำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องเพื่อตามไปกระชากตัวอภิรักษ์และอดีตภรรยากลับมา เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวบนโต๊ะทำงานก็แผדเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอแสดงเบอร์แปลกจากโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังใจกลางเมือง นักธุรกิจหนุ่มหยิบขึ้นมารับด้วยความหงุดหงิด "ฮัลโหล ถ้าไม่ใช่เรื่องด่วน..." *(คุณธราดลใช่ไหมคะ? ทางเราโทรมาจากแผนกฉุกเฉินเด็กค่ะ พอดีมีเด็กชายวัยประมาณสามขวบพลัดหลงและได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยจากการวิ่งตามหาคุณแม่ หน้าตาของน้องละม้ายคล้ายคุณมากจนทางเราต้องรีบตรวจสอบประวัติ และพบว่าในกระเป๋าของน้องมีสร้อยข้อมือสลักชื่อย่อ 'T.D.' พร้อมเบอร์ติดต่อฉุกเฉินของคุณค่ะ...)* ธราดลชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกレイพับไปในทันที สมองที่ปั่นป่วนด้วยความโกรธเมื่อครู่ว่าง 
เปล่าลงสนิท เด็กชายหน้าเหมือนเขา... สร้อยข้อมือสลักชื่อย่อของเขา... และเวลาสามปีที่แป้งฝุ่นมักจะหายตัวไปทำธุระส่วนตัวโดยไม่ให้เขาตามไปในวันหยุดสุดสัปดาห์! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเวลาแห่งความเจ็บปวดและการทวงคืนศักดิ์ศรีครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — *เมฆหมอกสีชมพู*