แรงดึงดูดของความต่าง

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาใกล้กว่านี้อีกเซนติเมตรเดียว ฉันจะถือว่าคุณจงใจละเมิดพื้นที่ส่วนตัวตามหลัก Proxemics ของเอ็ดเวิร์ด ฮอลล์ นะคะ ดร.ศรุต" เสียงหวานใสที่เจือความท้าทายดังขึ้น ท่ามกลางเสียงกระซิบของสายลมบนยอดเขาสูง และไอหมอกจางๆ ที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่รอบตัวเรา ในภารกิจออกภาคสนามเพื่อเก็บข้อมูลวิจัยพฤติกรรมมนุษย์ครั้งนี้ ไอดินผสมกับกลิ่นฝนโปรยปรายเมื่อครู่ทำให้บรรยากาศรอบตัวชื้นแฉะ แต่สิ่งที่ร้อนระอุยิ่งกว่าสภาพอากาศ กลับเป็นระยะห่างระหว่างเราสองคน ดร.ศรุตหยุดฝีเท้า ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เขากลับขยับเข้ามาประชิดอีกก้าวอย่างจงใจ ร่างสูงใหญ่ในชุดลุยป่าทะมัดทะแมงโน้มตัวลงมาเล็กน้อย จนฉันต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ปลายจมูกของเราแทบจะชนกันอยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะทิฐิที่ค้ำคออยู่ "คุณกำลังใช้กลไกการป้องกันตัวทางจิตวิทยาที่เรียกว่า Reaction Formation อีกแล้วนะครับ ธันวา" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย้าแหย่ที่ทำให้หัวใจของนักพัฒนา AI สายตรรกะอย่างฉันเต้นผิดจังหวะ "ปากบอกว่าไม่อยากให้เข้าใกล้ แต่ชีพจรที่เต้นเร็วกว่าปกติบนต้นคอของคุณ มันฟ้องว่าคุณกำลังตื่นเต้นต่างหาก" "คุณ...!" ฉันกัดริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ สมแล้วที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาพฤติกรรม อ่านเกมขาดตลอดจนน่าหมั่นไส้ที่สุด! การออกภาคสนามเพื่อเก็บข้อมูลวิจัยกลุ่มตัวอย่างในพื้นที่ห่างไกลครั้งนี้ ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นเพียงงานวิชาการน่าเบื่อ 3 วัน 2 คืน ที่ต้องร่วมมือกับสถาบันวิจัยของเขาเพื่อพัฒนาระบบอัลกอริทึมทำนายอารมณ์มนุษย์ให้สมบูรณ์แบบ แต่ใครจะไปรู้ว่าการตัดขาดจากโลกภายนอกท่ามกลางธรรมชาติ จะกลายเป็นห้องทดลองทางจิตวิทยาที่บีั้นทอนความมั่น ทางด้าน ดร.ศรุต เขาคือนักจิตวิทยาผู้ยึดมั่นในความสมบูรณ์แบบ มีปมในอดีตที่ทำให้เขาต้องควบคุมทุกอย่างให้อยู่ในกรอบ และฉัน... ธันวา หญิงสาวผู้เชื่อว่าทุกสิ่งในโลกสามารถอธิบายได้ด้วยโค้ดและการคำนวณ เราสองคนเหมือนขั้วแม่เหล็กคนละขั้วที่ถูกบังคับให้มาติดกันด้วยแรงดึงดูดประหลาด "เลิกวิเคราะห์ฉันสักทีได้ไหมคะ เรามาที่นี่เพื่อเก็บข้อมูลพฤติกรรมของชาวบ้านในชุมชน ไม่ใช่มานั่งทำ Psychoanalysis ใส่กัน" ฉันพยายามเบี่ยงประเด็น พร้อมกับถอยหลังหนี แต่พื้นที่ด้านหลังกลับเป็นผนังไม้เย็นเฉียบของศาลาพักผ่อนกลางป่า เขากักตัวฉันไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้างที่ทาบลงบนเสาไม้ ปิดกั้นทางหนีทีไล่ทั้งหมด ดวงตาคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ใบหน้าฉันอย่างลึกซึ้ง ราวกับกำลังอ่านหนังสือที่เขาเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว "ทำไมล่ะครับ? การศึกษาพฤติกรรมของมนุษย์ที่ซับซ้อนที่สุดในตอนนี้ สำหรับผม... มันคือตัวคุณต่างหาก" ดร.ศรุตเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลจนน่ากลัว ความซึนและปากร้ายที่เคยมีหายไปไหนหมด เหลือเพียงความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ท่าทีสุขุม ซึ่งมันทรงพลังเสียจนฉันแทบละลาย บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ฉันจ้องมองดวงตาคู่นั้น ลึกซึ้งและจริงจังจนไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ภายใต้ตรรกะที่แข็งกระด้างของเขากับความเย่อหยิ่งของฉัน เราต่างพ่ายแพ้ให้แก่แรงดึงดูดที่ชื่อว่า "ความต่าง" นี้อย่างราบคาบ ทว่า... ก่อนที่ฉันจะได้เอื้อnเอ่ยคำพูดใดเพื่อทำลายความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดนี้ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นไม่ไกลจากทางเดินเข้าสู่ศาลา "โอ๊ะ ดูเหมือนว่าเราจะมาขัดจังหวะการเก็บข้อมูลวิจัยที่สำคัญเข้าสินะคะ ดร.ศรุต, คุณธันวา" น้ำเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย ร่างเพรียวระหงของ พริม ก้าวพ้นแนวไม้เข้ามาในแสงสว่าง ดวงตาของนักลงทุนสาวผู้กระหายผลกำไรกวาดมองเราสองคนด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ในมือถือแท็บเล็ตที่แสดงข้อมูลโค้ดลับของโปรเจกต์ที่เรากำลังพัฒนาอยู่ ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบผลักอกดร.ศรุตให้ออกห่างทันที แม้ว่าเขาจะไม่อยากขยับตัวสักเท่าไหร่ก็ตาม ความรู้สึกร้อนร้าวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตัวระดับวิกฤต พริมมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? และที่สำคัญที่สุด... เธอรู้พิกัดที่เราสองคนปลีกตัวออกมาได้อย่างไรกัน? ดร.ศรุตหันไปมองหน้าพริม แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมกริบราวกับใบมีด เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง บังร่างของฉันไว้ครึ่งหนึ่งด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง "คุณมาทำอะไรที่นี่ พริม?" ดร.ศรุตถามเสียงเรียบ ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับลดอุณหภูมิลดลงอย่างฮวบฮาบ พริมหัวเราะในลำคอเบาๆ ยกแท็บเล็ตขึ้นโชว์หน้าจอที่มีโค้ดสีแดงฉาน "ก็แค่มาดูว่า... งานวิจัยมูลค่าหลายร้อยล้านที่ฉันลงทุนไป มันกำลังถูกใช้ทำอะไรกันแน่ นอกเหนือจากการมาสวีทท่ามกลางธรรมชาติแบบนี้น่ะค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตรรกะและหัวใจมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ