บั๊กแรกของชีวิตใหม่

“ห้าสิบสองเปอร์เซ็นต์... นั่นคือโอกาสที่เธอจะรอดจากการถูกไล่ออกจากโรงเรียนในวันนี้ ถ้าเธอยังเลือกวิธีแก้ปัญหาด้วยการคุกเข่าขอความเห็นใจจากไอรีน” เสียงกระซิบที่ไร้ที่มาดังก้องอยู่ในหัวของรินทร์ ราวกับมีใครบางคนมาติดตั้งลำโพงคุณภาพสูงไว้ข้างในสมอง เขาหยุดฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินผ่านโถงทางเดินหินอ่อนของสถาบันวิศวกรรมเวทมนตร์ ‘เอเทอร์เนีย’ ดวงตาเรียวคมของเด็กหนุ่มกวาดมองไปรอบตัว ภาพเบื้องหน้าคือรุ่นพี่ปีสามที่กำลังทรุดตัวลงแทบเท้าของประธานนักเรียนสาวผู้เลื่องชื่อ ท่ามกลางสายตาของเหล่านักเรียนที่มองมาด้วยความสมเพชและหวาดกลัว รินทร์ไม่ได้สนใจชะตากรรมของคนอื่น หากแต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาคือตัวเลขโปร่งแสงสีฟ้าจางๆ ที่ลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะของไอรีน—เลขที่กะพริบถี่ๆ ราวกับเครื่องจักรที่กำลังประมวลผล [เป้าหมาย: ไอรีน อาร์คเนส] [สถานะ: กำลังตัดสินใจลงโทษ] [โอกาสในการโน้มน้าว: 0.03%] เขากระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา 0.03% งั้นหรือ? ช่างเป็นตัวเลขที่ซื่อตรงและโหดร้ายเสียจริง สำหรับคนในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยลำดับชั้นและพลังอำนาจนี้ ความสำเร็จมักถูกกำหนดไว้ก่อนแล้วด้วยตรรกะของระบบ แต่สำหรับรินทร์... คนที่เคยถูกเหยียบย่ำจนจมดินเพราะคำว่า ‘ไร้ค่า’ ตัวเลขพวกนี้คืออาวุธชิ้นใหม่ที่เขากำลังจะใช้มันพลิกเกม “ประธานไอรีนคะ” รินทร์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาเรียบเฉยแต่ทว่ากลับมีพลังบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างที่ดูน่าอึดอัดหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ไอรีน อาร์คเนส วางเอกสารในมือลง ดวงตาสีเงินคู่นั้นเย็นเยียบราวกับธารน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย เธอหันมามองรินทร์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยการประเมินค่า เธอเกลียดชังความไม่แน่นอน และเธอก็เกลียดความไร้ประสิทธิภาพ “รินทร์ นายมีธุระอะไรที่สำคัญกว่าการดูคนเสียสติอาละวาดงั้นหรือ?” น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงด้วยแรงกดดันมหาศาล รินทร์ก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่เกรงกลัว ทันทีที่เขาก้าวเข้าสู่ระยะห่างที่เหมาะสม หน้าต่างระบบของเขาก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับการเปลี่ยนสีของตัวเลข [วิเคราะห์จุดอ่อน: สภาวะอารมณ์คงที่ - รอยร้าวในความสมบูรณ์แบบ] [โอกาสในการเปลี่ยนจุดสนใจ: 87.4%] “ถ้าประธานเลือกที่จะไล่เขาออกตอนนี้ บันทึกความผิดของสภาปีนี้จะพุ่งสูงขึ้นถึงเกณฑ์ที่ฝ่ายปกครองจะเข้าแทรกแซง” รินทร์พูดพึมพำด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน “และนั่น... จะทำให้พื้นที่อำนาจที่ท่านพยายามรักษาไว้สั่นคลอน ท่านไม่ต้องการให้ใครหน้าไหนมาตรวจสอบการทำงานของท่านหรอก จริงไหมครับ—อ้อ ขอโทษที ฉันหมายถึง ประธาน” ไอรีนชะงัก สายตาที่เคยว่างเปล่าเริ่มมีกระแสความโกรธเคืองวูบไหว เธอขยับตัวเข้ามาใกล้รินทร์จนได้กลิ่นหอมเย็นจางๆ จากกายของเธอ แรงกดดันมหาศาลจากพลังเวทของเธอแผ่ซ่านออกมาจนนักเรียนรอบข้างต้องถอยห่าง แต่รินทร์กลับยืนหยัดมั่นคง—เพราะเขารู้ว่า 87% คือโอกาสที่เธอจะยอมรับข้อเสนอของเขา “นายรู้อะไรมา” เธอถามเบาๆ “ผมรู้แค่ว่า... โอกาสที่ประธานจะตัดสินใจผิดพลาดในวันนี้อยู่ที่เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์” รินทร์ตอบพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเสียวสันหลัง “เว้นแต่ท่านจะลองฟังวิธีจัดการที่... ‘มีประสิทธิภาพ’ มากกว่านี้” ไอรีนจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา พยายามค้นหาคำลวงในนั้น แต่สิ่งที่เธอพบกลับเป็นเพียงความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่ง ราวกับว่ารินทร์ไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วยตัวตนของเขาเพียงคนเดียว หากแต่เขากำลังอ่านแผนที่ของความเป็นจริงที่คนอื่นมองไม่เห็น “เดินตามฉันมา” เธอสั่งสั้นๆ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่ห้องสภา รินทร์ถอนหายใจเบาๆ เขาเพิ่งเดินผ่านเหตุการณ์ที่ควรจะจบลงด้วยความหายนะของคนหนึ่งคนมาได้แบบหวุดหวิด แต่ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวตามเธอไปนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าที่เคยนิ่งสงบกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และข้อความที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนก็ขวางทางเดินของเขาไว้ [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงความน่าจะเป็นในระดับวิกฤต] [ภารกิจลับระดับ SSS: ‘กรงขังของผู้สร้าง’] [เงื่อนไข: ท่านได้รับเลือกเป็น ‘บั๊ก’ ที่ต้องถูกลบทิ้งจากระบบภายใน 24 ชั่วโมง] [รางวัล: หากรอดชีวิต ท่านจะได้รับสิทธิ์เข้าถึง ‘ซอร์สโค้ด’ ของโลกใบนี้] ทันใดนั้น เสียงเตือนดังขึ้นราวกับไซเรนเตือนภัยในหัวของเขา หน้าต่างระบบที่เคยแสดงแค่ตัวเลขเปอร์เซ็นต์ กลับเริ่มรันโค้ดคำสั่งที่บิดเบี้ยวและซับซ้อน รินทร์หยุดนิ่ง หัวใจเต้นรัวเป็นจังหวะที่ผิดปกติไปจากเดิม เบื้องหลังของเขา... ไอรีนที่เพิ่งเดินพ้นประตูไปหยุดกะทันหัน เธอหันกลับมามองเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้ ดวงตาของเธอไม่ได้มีความเย็นชาแบบเดิม หากแต่เป็นความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด “รินทร์...” เธอเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “นาย... นายเพิ่งทำอะไรลงไป? ทำไมระบบถึงกำลังประมวลผลการลบตัวตนของนายขึ้นมาบนหน้าจอของฉัน!” พีชชี่เบอร์รี่หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะตื่นเต้นไปกับจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายครั้งนี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!