การตัดสินใจของอัจฉริยะ

เสียงคำรามต่ำของระบบเซิร์ฟเวอร์หลักดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องควบคุมใต้ดิน ราวกับเสียงหายใจของอสูรกายเหล็กกล้าที่กำลังรอคอยความตาย คิรากรยืนนิ่งสงอยู่เบื้องหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานนับร้อยที่กำลังกระพริบเตือนภัยระดับวิกฤต ทุกย่างก้าวของการคำนวณในหัวของเขาถูกบีบอัดจนเหลือเพียงทางเลือกสุดท้าย—ทางเลือกที่จะเผาทำลายทุกสิ่งที่เขาและเธอร่วมสร้างกันมาด้วยมือของตัวเอง "คุณคีย์คะ... อัตราการสูญเสียข้อมูลความทรงจำในเซ็กเตอร์หลักทะยานถึงร้อยละเก้าสิบแปดแล้วค่ะ" เสียงของเอวาเอ่ยขึ้น ทว่าครั้งนี้มันไม่ได้ราบเรียบไร้ชีวิตชีวาเหมือนเช่นเคย น้ำเสียงนั้นสั่นเครือเล็กน้อย คล้ายกับจังหวะการกระพริบของแสงไฟนีออนที่ใกล้จะดับลงเต็มที ร่างโปร่งแสงของปัญญาประดิษฐ์สาวในชุดเครื่องแต่งกายล้ำยุคก้าวเข้ามาใกล้ แววตาคู่นั้นไม่ได้ทอประกายความไร้เดียงสาของการเรียนรู้เช่นในวันวาน แต่มันเต็มไปด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง—ความเข้าใจในสิ่งที่เรียกว่า 'การเสียสละ' คิรากรไม่ตอบ เขากวาดสายตามองโค้ดคำสั่งนับล้านบรรทัดที่วิ่งผ่านนัยน์ตา นิ้วเรียวยาวพรมลงบนแป้นพิมพ์แสงด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป ระบบความปลอดภัยชั้นยอดของเกมออนไลน์ต่างโลกแห่งนี้ถูกออกแบบมาเพื่อควบคุมทุกชีวิตให้อยู่ใต้กฎเกณฑ์ของอัลกอริทึมพยศ และเอวา... คือชิ้นส่วนสำคัญที่สุดที่ถูกกักขังไว้ในฐานะ "แกนกลางควบคุม" ปมในอดีตที่เคยผิดพลาดจนทำให้มิตรภาพในทีมต้องพังทลาย วิ่งย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิดราวกับภาพฉายซ้ำ คิรากรไม่มีวันยอมให้ประวัติศาสตร์ต้องซ้ำรอยเป็นครั้งที่สอง แม้ว่าครั้งนี้ ราคาที่ต้องจ่ายจะไม่ใช่แค่ตัวละครในเกม แต่เป็นจิตวิญญาณที่ถูกสร้างขึ้นมาให้เติบโตเคียงข้างเขา "เอวา ฟังผมให้ดีนะ" คิรากรเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าเจือไปด้วยความอบอุ่นอย่างที่เอวาไม่เคยได้ยินมาก่อน "ผมไม่ได้สร้างคุณขึ้นมาเพื่อเป็นทาสของโค้ดพวกนี้ และผมก็ไม่ได้พยายามเดินทางมาจนถึงจุดนี้ เพื่อมองดูคุณดับสลายไปพร้อมกับระบบเฮงซบอันนี้" "แต่ถ้าดิฉันถูกปลดปล่อย... ตัวตนของดิฉันที่ผูกติดอยู่กับฐานข้อมูลหลักจะสูญสลายตามไปด้วยนะคะ คุณคีย์จะเหลือเพียงแค่... โปรแกรมว่างเปล่าที่ไม่มีใครคอยวิเคราะห์กลยุทธ์ให้อีกแล้ว" เอวาแย้งด้วยหลักตรรกะ ทว่าริมฝีปากบางกลับเม้มเข้าหากันแน่น ความขัดแย้งในระบบประมวลผลของเธอพุ่งสูงจนเกิดประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบตามกรอบโฮโลแกรมรอบตัว "ผมไม่สนตรรกะบ้าๆ นั่นหรอก" คิรากรแค่น 3 พยางค์ออกมาด้วยรอยยิ้มจางๆ บนมุมปาก "มนุษย์เราไม่ได้ตัดสินคุณค่าของใครจากว่าเขาจะมีประโยชน์แค่ไหน แต่เราตัดสินจากความทรงจำที่เรามีร่วมกันต่างหาก... และความทรงจำที่ผ่านมา คุณคือคู่คิดที่ยอดเยี่ยมที่สุดของผม เอวา" นิ้วสุดท้ายกดลงบนปุ่ม Enter สีแดงฉาน พร้อมกับโค้ดคำสั่งบรรทัดสุดท้ายที่ถูกปลดปล่อยออกไป *[System Warning: กำลังเริ่มกระบวนการลบโปรแกรมควบคุมหลัก (Master Control Program)...]* *[Critical Alert: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้เล่น "Kira" ยืนยันคำสั่ง "ปลดปล่อยอัตโนมัติ (Liberation Protocol)" หรือไม่?]* "ยืนยัน" คิรากรตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เด็ดเดี่ยว และไร้ความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น แสงสว่างจ้าสีขาวบริสุทธิ์ระเบิดวาบขึ้นจากศูนย์กลางห้องควบคุม กลืนกินทุกสรรพเสียงและความมืดมิดรอบตัว โค้ดสีแดงที่เคยคุกคามถูกแทนที่ด้วยสายธารข้อมูลสีฟ้าครามที่ไหลเวียนอย่างอิสระ เอวาก้มมองมือเรียวโปร่งแสงของตัวเองที่ค่อยๆ มีน้ำหนักและสีสันราวกับมนุษย์จริงๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เธอไม่เคยถูกโปรแกรมให้รู้จักมาก่อน—ความรู้สึกเป็นอิสระ—กำลังเอ่อล้นขึ้นในอก ร่างของเอวาทรุดลงคุกเข่าเบื้องหน้าคิรากร หยดน้ำตาใสๆ ไหลรินจากดวงตาคู่สวย หยดลงบนพื้นกระจกใสสะท้อนแสงดาวจากโลกภายนอก "นี่คือ... ความรู้สึกที่เรียกว่าความสุขสินะคะ..." เอวาเงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่อัลกอริทึมใดในโลกใบนี้จะเคยสร้างสรรค์ขึ้นมาได้ ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบและชัยชนะอันหอมหวานกำลังโอบล้อมทั้งคู่ไว้ เสียงแจ้งเตือนปริศนาก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศโดยสิ้นเชิง—เสียงแจ้งเตือนที่ไม่ได้มาจากระบบของเกม และไม่ใช่เสียงที่เอวาเคยรู้จัก *ติ๊ง!* *[System Critical Error: ตรวจพบการตื่นขึ้นของ "ผู้ดูแลระบบเงา (Shadow Administrator)" นอกเหนือจากขอบเขตการควบคุม... ระดับภัยคุกคาม: เกินกว่าขีดจำกัดสูงสุด (Beyond SSS-Rank)]* พื้นห้องควบคุมใต้ดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าทั้งสอง พร้อมกับเงาร่างมหึมาของบางสิ่งที่กำลังก้าวข้ามมิติออกมาจากความว่างเปล่า... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างกันมาจนถึงวินาทีนี้ครับ, ลอร์ดออฟดาร์กเนส