หลบหนีออกจากพื้นที่ทดสอบ

เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นด้วยจังหวะที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี—มันไม่ใช่เสียงของการมาเยือน แต่เป็นสัญญาณของการปิดล้อม คีย์ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ยังคงสั่นระรัว ตัวอักษรบนหน้าจอสีดำสนิทปรากฏข้อความสั้นๆ เพียงบรรทัดเดียว *‘โปรโตคอลการกวาดล้างเริ่มทำงาน คุณเหลือเวลาอีกหนึ่งร้อยยี่สิบวินาที’* ในขณะที่เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากด้านนอกห้องทำงานส่วนตัว กำลังหยุดนิ่งสนิทราวกับทหารรับจ้างที่รอคำสั่งปลดล็อกสลักระเบิด ชายหนุ่มไม่ได้ขยับตัวหนี แววตาหลังกรอบแว่นไร้กรอบยังคงนิ่งสงบ ทว่าสมองกลับประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วดุจโปรแกรมอัลกอริทึมขั้นสูง เขารู้ดีว่าระบบความปลอดภัยของบริษัทระดับพันล้านนี้ถูกเจาะทะลวงจากภายใน หรือไม่... ก็มีใครบางคนในระดับบริหารที่ต้องการลบเขาออกจากกระดานหมากรุกนี้อย่างถาวร "คุณคิรากรครับ ทางออกฉุกเฉินทางทิศตะวันออกถูกปิดกั้นด้วยระบบแม่เหล็กไฟฟ้าแรงสูง ความน่าจะเป็นในการฝ่าออกไปทางนั้นมีค่าเท่ากับศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ครับ" เสียงหวานเรียบของเอวา ดังขึ้นจากหูฟังบลูทูธขนาดเล็ก น้ำเสียงของเธอยังคงราบเรียบไร้ความตื่นกลัวเช่นเคย แต่กลับเพิ่มความคมชัดในการคำนวณเส้นทางให้เขา "ศูนย์จุดศูนย์หนึ่ง... ก็ยังแปลว่ายังมีทางออกใช่ไหมล่ะ เอวา" คีย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือขวาเอื้อมไปดึงลิ้นชักโต๊ะทำงานออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นอุปกรณ์เชื่อมต่อเน็ตเวิร์กสำรองขนาดเท่าฝ่ามือ ซึ่งเป็นฮาร์ดแวร์ลับที่เขาพัฒนาขึ้นเองเพื่อรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินในโลกเสมือนและโลกจริงไปพร้อมกัน ปัง! เสียงถีบประตูห้องทำงานไม้เนื้อแข็งดังสนิท ลูกบิดประตูหลุดกระเด็นพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทสามคนพุ่งเข้ามาในห้อง ทว่าพวกมันช้าไปเสี้ยววินาที คีย์กดสวิตช์บนอุปกรณ์ในมือ ส่งกระแสคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าชั่วพริบตา ตัดระบบไฟสำรองในชั้นนี้จนมืดสนิท ท่ามกลางความมืดที่เข้าปกคลุม มีเพียงแสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ยังคงสว่างวาบสะท้อนแว่นตาของเขา "เป้าหมายอยู่ตรงนั้น คว้าตัวไว้ อย่าให้มันทำลายฮาร์ดแวร์เด็ดขาด!" เสียงตะโกนก้องด้วยความตกใจดังขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง คีย์ไม่รอช้า เขาสไลด์ตัวหลบใต้โต๊ะทำงานอย่างคล่องแคล่ว อาศัยความคุ้นเคยกับโครงสร้างห้องและมุมอับสายตา พุ่งตัวไปยังช่องระบายอากาศขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่หลังตู้เอกสาร ทักษะทางกายภาพที่เขาฝึกฝนมาจากการจำลองสถานการณ์ในเกมออนไลน์ถูกนำมาใช้จริงอย่างแม่นยำ เขาดึงน็อตตัวสุดท้ายออกด้วยความเร็วสูงก่อนจะมุดตัวเข้าไปในความมืดแคบเบื้องหน้าทันที เสียงกระสุนปืนช็อตไฟฟ้าพุ่งทะลุผนังไม้ตามหลังมาเฉียดเส้นผมไปไม่กี่เซนติเมตร "นายท่าน อัตราการเต้นของหัวใจของคุณสูงเกินเกณฑ์มาตรฐานร้อยละสี่สิบครับ แนะนำให้ควบคุมการหายใจ มิฉะนั้นสารอะดรีนาลีนจะส่งผลต่อการตัดสินใจเชิงกลยุทธ์" เสียงเตือนของเอวาแทรกเข้ามาในโสตประสาทท่ามกลางเสียงหอบหายใจแผ่วเบาของเขาในช่องระบายอากาศแคบๆ "ขอบใจที่เตือนเอวา... แต่ตอนนี้ฉันกำลังคำนวณอยู่ว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนส่งพวกมันมา" คีย์กัดฟันแน่นขณะคลานไปตามท่อโลหะเย็นเฉียบ ปลายทางของช่องนี้คือลานจอดรถชั้นใต้ดิน ซึ่งเป็นจุดที่สัญญาณเครือข่ายของเกมออนไลน์ที่เขากำลังพัฒนาเชื่อมต่อกับเซิร์ฟเวอร์หลักพอดี ในขณะเดียวกัน ภายในโลกดิจิทัลของเกม *‘Project: Aethelgard’* ที่กำลังรันเบื้องหลังบนคลาวด์เซิร์ฟเวอร์ไร้สาย อวตารนักกลยุทธ์ของคีย์กำลังยืนอยู่ท่ามกลางสมรภูมิรบระดับตำนาน กองทัพมอนสเตอร์นับแสนตัวหยุดชะงักลงทันทีราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา ดวงตาสสีแดงฉานของบอสใหญ่แห่งดันเจี้ยนจับจ้องมาที่ตัวละครของเขา พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากภายนอก... โปรโตคอลการทำลายล้างโลกกำลังเริ่มต้นขึ้น] คีย์ที่กำลังคลานหลบหนีอยู่ในโลกความเป็นจริงพลันชะงักกะทันหัน เมื่อโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสั่นขึ้นอีกครั้ง หน้าจอไม่ได้แสดงข้อความเตือนภัยจากบริษัทอีกต่อไป หากแต่เป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์ปริศนาที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี—เบอร์ของอดีตเพื่อนร่วมทีมที่เสียชีวิตไปแล้วจากอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน มือที่เปื้อนฝุ่นของชายหนุ่มสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อนิ้วโป้งสัมผัสหน้าจอเพื่อกดรับสาย เสียงลมหายใจแผ่วเบาและเสียงซ่าของคลื่นวิทยุดังก้องขึ้น ก่อนที่น้ำเสียงแหบพร่าและคุ้นเคยจะเอ่ยลอดออกมาจากลำโพง "ยินดีต้อนรับกลับสู่เกมนะ... คิรากร นายคิดจริงๆ หรือว่านายเป็นคนควบคุมกระดานนี้ตั้งแต่แรก?" หัวใจของคีย์กระตุกวูบ ท่ามกลางความมืดมิดของช่องระบายอากาศ เขารู้ทันทีว่าทุกย่างก้าวที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นในโลกจริงหรือในเกม ล้วนเป็นหมากที่ถูกเดินไว้ล่วงหน้าโดยใครบางคน... และเกมนี้กำลังจะเข้าสู่ตากลยุทธ์สุดท้ายที่เขาอาจไม่มีวันชนะ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันยาวนานนี้ร่วมกันนะครับ