พลังแห่งการปั่นประสาท

"ถ้าการเสือกเป็นกีฬาโอลิมปิก คุณทรงวุฒิคงคว้าเหรียญทองมาครองตั้งแต่รอบคัดเลือกแล้วล่ะครับ ไม่ทราบว่าวันนี้พกสมองมาด้วย หรือเอามาแค่กะโหลกกลวงๆ ไว้ประดับบารมี?" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือด้วยกระแสความกวนประสาทแบบเต็มพิกัด ดังขึ้นกลางห้องประชุมใหญ่ของตึกวรกุลกิจ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน ธันวาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ราคาแพงลิบลิ่ว ขาข้างหนึ่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ราวกับว่าเบื้องหน้าของเขาไม่ใช่บอร์ดบริหารบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่กำลังรุมกินโต๊ะเขา แต่เป็นแค่ละครลิงข้างถนนที่จัดฉากไว้ให้ดูเล่นยามบ่าย ทรงวุฒิ ประธานกรรมการบริหารคนปัจจุบัน หน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนแทบจะระเบิด มือหนาที่กำปากกาParkerด้ามทองสั่นเทิ้มด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาคมกริบจ้องมองธันวาเขม็ง ราวกับต้องการจะฉีกร่างไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนนี้ให้เป็นชิ้นๆ "ธันวา! แกอย่ามาทำเป็นปากดีนะ!" ทรงวุฒิกระแทកเสียงใส่จนโต๊ะประชุมไม้สักสะเทือน "บริษัทกำลังจะล้มละลาย หุ้นร่วงลงเหวติดต่อกันสามวันทำการ บอร์ดบริหารลงมติเป็นเอกฉันท์แล้วว่าโครงการรีสอร์ตหรูที่ภูเก็ตต้องถูกขายทอดตลาดให้กลุ่มทุนต่างชาติเพื่อพยุงบริษัท แกไม่มีสิทธิ์มานั่งไขว่ห้างกวนประสาทอยู่ตรงนี้! เซ็นชื่อในใบลาออกแล้วไสหัวไปซะ!" เสียงซุบซิบดังระงมไปทั่วห้อง บรรดากรรมการอาวุโสต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย บ้างก็มองธันวาด้วยสายตาสสมเพชเวทนา บ้างก็สมน้ำหน้าในความอวดดีของอดีต CEO ที่ตกอับ มินตรา ซึ่งนั่งอยู่ทางด้านขวาของธันวา สูดหายใจเข้าลึก3วินาที มือเรียวใต้โต๊ะเอื้อมไปหยิกที่ต้นแขนของชายหนุ่มเต็มแรง พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน "ธันวา คุณช่วยเพลาๆ ความกวนประสาทลงสักห้านาทีได้ไหมคะ... เอ๊ย ได้ไหมครับ! ฉันหมายถึง ได้ไหมครับ!" ธันวาแอบสูดปากด้วยความเจ็บ แต่ใบหน้ายังคงรักษารอยยิ้มยียวนไว้ได้เป็นอย่างดี เขาหันไปกระซิบตอบมินตราเบาๆ "คุณมินต์ครับ ใจเย็นๆสิครับ เงินในบัญชีผมตอนนี้ซื้อบริษัทนี้ได้ทั้งเครือโดยไม่ต้องกู้ธนาคารด้วยซ้ำ ปล่อยให้ตาแก่หัวล้านนี่ดิ้นรนไปก่อน ให้เขารู้สึกเหมือนเป็นพระเอกลิเกที่กำลังรำเตะฝุ่นเล่นครับ" มินตรากลอกตาขึ้นฟ้าด้วยความเหนื่อยหน่าย เธออยากจะเอาแฟ้มเอกสารฟาดหัวไอ้คนหลงตัวเองนี่เสียจริง แต่ก็นั่นแหละ... ถึงจะปากเสียและกวนประสาทแค่ไหน เธอก็เป็นคนเดียวที่ยังนั่งอยู่เคียงข้างเขาในยามที่คนอื่นพากันวิ่งหนีราวกับหนีเรือล่ม "ว่ายังไงล่ะ ธันวา?" ทรงวุฒิยิ้มเยาะ ยื่นเอกสารสัญญาซื้อขายมาตรงหน้า "ถ้าไม่อยากให้ตระกูลของแกต้องอับอายขายขี้หน้าไปมากกว่านี้ ก็เซ็นซะ" ธันวาหยิบปากกาขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างไม่แยแส เขามองเอกสารนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับทรงวุฒิด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขบขัน [ติ๊ง! ระบบช็อตฟีลตัวตึงทำงาน!] [ภารกิจเฉพาะกิจ: ตบหน้าคู่แข่งด้วยความกวนประสาทระดับ S-Class ทำให้เป้าหมายสติหลุดภายใน 3 นาที] [รางวัล: ปลดล็อกสิทธิ์ซื้อหุ้นคืน 100% แบบลดราคา 50% และปลดปล่อยออร่าความน่าหมั่นไส้ขั้นสุด] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว ทำให้มุมปากของธันวายกยิ้มกว้างขึ้นไปอีก "อ้อ... เรื่องขายโครงการรีสอร์ตที่ภูเก็ตนี่เองสินะครับ" ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ "ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับคุณทรงวุฒิ พอดีว่า... เอ่อ..." เขาแกล้งทำเป็นลืม ดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดแว่นตาอย่างไร้ความกังวล "พอดีอะไรวะ! อย่ามาลีลา!" ทรงวุฒิตบโต๊ะเสียงดังลั่น "พอดีว่า... ผมเพิ่งโอนเงินไปซื้อหุ้นทั้งหมดของกลุ่มทุนต่างชาติที่คุณติดต่อไว้เรียบร้อยแล้วล่ะครับ" ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังรายงานสภาพอากาศ "อ้อ แล้วก็... ผมซื้อตั๋วเครื่องบินชั้นประหยัดเที่ยวเดียวให้ตัวแทนกลุ่มทุนนั้นกลับประเทศเรียบร้อยแล้วด้วยครับ หวังว่าพวกเขาคงเดินทางโดยสวัสดิภาพนะ" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ทรงวุฒิอ้าปากค้าง ปากกาในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้น บอร์ดบริหารหลายคนถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง มินตราหันขวับมามองธันวาด้วยความตกตะลึงอ้าปากค้างไม่แพ้กัน "แก... แกพูดบ้าอะไรวะ! หุ้นกลุ่มทุนต่างชาติถืออยู่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ แกเอาเงินที่ไหนไปซื้อ! แกมันก็แค่คนตกอับที่กำลังจะโดนฟ้องล้มละลาย!" ทรงวุฒิแผดเสียงหน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆ "เงินจากไหนน่ะเหรอครับ?" ธันวาทำหน้าครุ่นคิดอย่างจริงจัง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือราคาถูกของเขาขึ้นมาเปิดหน้าจอให้ดู "อ๋อ... พอดีผมเก็บเงินเหรียญหยอดกระปุกมาตั้งแต่เด็กน่ะครับ บวกกับไปเก็บขวดพลาสติกขายหลังตึกเมื่อวานนี้ด้วย ไม่คิดเลยนะครับว่าขวดน้ำพลาสติกยุคนี้จะราคาแพงขนาดซื้อบริษัทมหาชนได้" "ไอ้...ไอ้ธันวา! แกกวนประสาทกูเหรอ!" ทรงวุฒิสติหลุดกระเจิง ลุกขึ้นยืนชี้หน้าธันวา ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธจัด ความสุขุมที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น ภาพลักษณ์ประธานบริหารผู้ทรงอำนาจพังทลายลงไม่เป็นท่าท่ามกลางสายตาของลูกน้อง "แหม คุณทรงวุฒิครับ อย่าใช้อารมณ์สิครับ เดี๋ยวความดันขึ้นต้องหาส่งโรงพยาบาลอีก ผมเป็นห่วงนะครับ กลัวไม่มีคนเซ็นใบลาออกให้ผม" ธันวาเอามือประสานกันไว้ที่ท้ายทอย ยิ้มกริ่มอย่างสบายใจเฉิบ มินตราที่นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับต้องยกมือขึ้นนวดขมับ เธอแอบอมยิ้มมุมปากอย่างสะใจลึกๆ ความกดดันที่สะสมมาหลายวันมลายหายไปในพริบตาเมื่อเห็นท่าทางหัวร้อนจนควันออกหูของทรงวุฒิ ไอ้นิสัยกวนประสาทนี่... บางทีมันก็มีประโยชน์ในยามคับขันเหมือนกันแฮะ "แก... แกจำไว้เลยนะธันวา! บริษัทนี้ไม่มีทางรอดแน่ ถ้าไม่มีกูบริหาร!" ทรงวุฒิคำรามลั่น กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "อุ๊ย พูดแบบนี้แสดงว่าอยากพักผ่อนยาวๆ เลยสินะครับ" ธันวาทำเป็นตกอกตกใจ ปิดปากด้วยความตกใจ (ที่เสแสร้งสุดๆ) "ถ้าอย่างนั้น เชิญคุณทรงวุฒิตามสบายเลยนะครับ ห้องทำงานของคุณ ผมให้แม่บ้านเคลียร์โต๊ะเก็บของใส่กล่องกระดาษไว้ให้เรียบร้อยแล้วครับ อยู่ที่ชั้นล่าง... อ้อ เผื่ออยากได้ลังกระดาษกลับบ้านด้วย ผมสั่งซื้อแบบพรีเมียมไว้ให้เลยนะครับ หนาพิเศษกันฝนได้ด้วย!" ทรงวุฒิโกรธจนหน้ามืด ตาค้าง หายใจหอบถี่ ก่อนจะล้มฟุบลงไปกองกับพื้นท่ามกลางความตกใจของเลขาและบอร์ดบริหารที่รีบวิ่งเข้าไปพยุงกันอลหม่าน ธันวานั่งมองภาพความวุ่นวายตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเย็นชา เขาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนดูแอปพลิเคชันธนาคารที่มียอดเงินในบัญชีหลักหมื่นล้านแสดงอยู่เด่นชัด ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลาย เสียงกริ่งเตือนภัยฉุกเฉินของตึกวรกุลกิจก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับไฟสีแดงที่กระพริบไปทั่วทั้งชั้น ประروบห้องประชุมที่ถูกล็อกด้วยระบบดิจิทัลจู่ๆ ก็เปิดผางออกอย่างไร้สาเหตุ ร่างของชายสูงวัยในชุดสูทสั่งตัดพิเศษคนหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับบอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดดำนับสิบชีวิตที่เดินเรียงแถวเข้ามาปิดล้อมทางออกไว้ทั้งหมด ธันวาหรี่ตามองชายผู้มาใหม่ รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของคนที่เขาคิดว่าจะไม่มีวันได้เจออีกในชาตินี้... --- ติดตามตอนต่อไปใน "เศรษฐีตกอับกับระบบช็อตฟีลตัวตึง" ตอนที่ 16 ครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฮาไม่จำกัด" เสมอมานะครับ