ไฟลุกในห้องครัว

เสียงกระแทกของถาดสเตนเลสกระทบเคาน์เตอร์หินอ่อนดัง *เคร้ง!* เรียกให้บรรยากาศในห้องครัวกว้างของเซฟเฮาส์ระดับไฮเอนด์ดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งในเสี้ยววินาที อาคเนย์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองต้นตอของเสียง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาโลหะสีดำยังคงจดจ่ออยู่กับการใช้แหนบปลายเรียบจัดเรียงกลีบดอกไม้กินได้ลงบนจานเซรามิกสีดำด้านอย่างประณีต นิ้วเรียวยาวมั่นคงไร้ความสั่นไหวราวกับเครื่องจักรกลที่ถูกตั้งโปรแกรมมาอย่างสมบูรณ์แบบ "คุณจัดเลอะเทอะเกินไป" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้อารมณ์ดังขึ้นเหนือศีรษะ อาคเนย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เขาค่อยๆ วางแหนบลง วางมือทาบกับขอบเคาน์เตอร์แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้ชายที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม เพลิงกัลป์ ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางกวนประสาท เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นรอยสักรูปเปลวเพลิงจางๆ ที่ท่อนแขนแกร่ง เส้นผมสีเข้มยุ่งเหยิงเล็กน้อยคล้ายคนเพิ่งผ่านการลุยไฟมาหมาดๆ ดวงตาสีสนิมคู่นั้นมองจานอาหารของเขาด้วยความรู้สึกดูแคลนอย่างไม่คิดจะปิดบัง "เลอะเทอะ?" อาคเนย์ทวนคำ น้ำเสียงเย็นเฉียบจนติดจะเย้ยหยัน "นี่คือศิลปะการจัดวางแบบโมเดิร์นคูซีนที่คุณไม่มีวันเข้าใจ หากสมองของคุณยังติดอยู่กับวิธีจัดจานแบบร้านข้าวแกงข้างทาง" "แต่นี่คืออาหารสำหรับรายการสตรีมมิ่งสด ไม่ใช่งานแสดงศิลปะร่วมสมัยในพิพิธภัณฑ์!" เพลิงกัลป์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้าวจัดเจือความกร้าวร้าวอย่างคนที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ก้าวเข้ามาประชิดขอบเคาน์เตอร์จนระยะห่างระหว่างเขากับอาคเนย์เหลือเพียงแค่ความกว้างของโต๊ะ "ผู้ชมทางบ้านเขาไม่ได้อยากใช้แว่นขยายส่องหาว่าเนื้อเป็ดซูวีดของคุณมันซ่อนอยู่ใต้ดอกไม้ป่าดอกไหน คุณกำลังทำให้อาหารมันสูญเสียความน่ากิน อาคเนย์!" "อย่ามาเรียกชื่อผมห้วนๆ แบบนั้น และช่วยถอนคำพูดงี่เง่าของคุณออกไปซะ เพลิงกัลป์" อาคเนย์ลุกขึ้นเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกจากร่างเพรียวสมส่วนแต่มั่นคง เชฟหน้านิ่งจ้องเขม็งไปยังฟู้ดสไตลิสต์ตัวแสบ ดวงตาคู่คมฉายแววกรุ่นโกรธ "ผมใช้เวลาสามชั่วโมงในการเคี่ยวซอสและคัดสรรวัตถุดิบทุกชิ้น ทุกองค์ประกอบบนจานนี้มีความหมายในตัวมันเอง ไม่ใช่สักแต่จะโปะผักชีฝรั่งแต่งหน้าเหมือนที่คุณชอบทำ" "ผมไม่เคยโปะผักชีฝรั่ง!" เพลิงกัลป์ตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนจานเซรามิกสั่นระริก ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ "นั่นมันเรียกว่าการสร้างมิติทางรสชาติและสีสันให้ตัดกันต่างหาก เลิกเอามาตรฐานจอมปลอมของคุณมาตัดสินงานของคนอื่นสักที ถ้าคุณเก่งนักทำไมไม่กินมันเข้าไปเองเลยล่ะครับ เชฟเทวดา!" บรรยากาศในห้องครัวระอุยิ่งกว่าเตาอบอุตสาหกรรมที่เปิดใช้งานเต็มกำลัง รังสีความหึงหวง... ไม่ส, รังสีความเกลียดชังและฟาดฟันพวยพุ่งออกมาจนแทบมองเห็นเป็นควันไฟ อาคเนย์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูนเด่น เขาก้าวล้ำเขตแดนรอบตัวออกไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายในระยะประชิด กลิ่นอายบุรุษเพศผสมกลิ่นหอมจางๆ ของพริกไทยดำและควันไฟลอยปะทะกันจนน่าอึดอัด "ถ้าคุณยังไม่หุบปากแล้วไสหัวไปหยิบจานชุดใหม่มาให้ผมจัดใหม่ ผมจะไล่คุณออกจากเซฟเฮาส์นี้ในฐานะหัวหน้าเชฟ..." อาคเนย์กดเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดปลายจมูกของคนตรงข้ามเมื่อก้มลงกระซิบชิดริมฝีปาก "และอย่าคิดว่าผมไม่กล้าทำจริงๆ" เพลิงกัลป์ชะงักไปชั่วขณะเมื่อถูกสายตาดุดันคู่นั้นตรึงไว้ ดวงตาสีสนิมกวาดมองริมฝีปากหยักได้รูปที่ขยับพูดอยู่ตรงหน้า ก่อนจะแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองช้าๆ อย่างท้าทาย รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นอย่างยโส ไม่เพียงแต่ไม่ถอยหลังหนี เขากลับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "ลองดูสิครับ... ไล่ผมออกสิ ถ้าคุณคิดว่าคุณจะหาฟู้ดสไตลิสต์ที่ทนความเย่อหยิงของคุณได้นอกจากผมอีก" เพลิงกัลป์กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่จงใจยั่วเย้า "เชฟหน้านิ่งอย่างคุณ น่าจับมาต้มยำทำแกงให้รสชาติมันจัดจ้านขึ้นมาบ้างจริงๆ..." อาคเนย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจกับความอุกอาจนั้น หัวใจในอกกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัวกับสัมผัสไอร้อนจากร่างกายของอดีตนักดับเพลิงที่แผ่ซ่านเข้ามาครอบ ก่อนที่สงครามประสาทในห้องครัวจะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมเสียงหอบหายใจก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องครัว "เฮ้ย! หยุดเดี๋ยวนี้นะทั้งคู่!" นลิน ผู้จัดการร้านหน้าตาตื่นวิ่งพรวดพราดเข้ามาแทรกกลางระหว่างเชฟหน้านิ่งกับฟู้ดสไตลิสต์ตัวแสบ ใบหน้าของเธอซีดเผือดเหงื่อตก ยื่นโทรศัพท์มือถือหน้าจอแสดงผลไลฟ์สดให้ทั้งสองคนดูด้วยมือที่สั่นเทา "พังแล้ว... พวกคุณสองคนหันไปดูหน้าจอมอนิเตอร์สิ! ยอดคนดูไลฟ์ตอนนี้พุ่งทะยานไปสองแสนคนแล้ว... และคอมเมนต์กำลังถล่มยับเพราะภาพที่พวกคุณกำลังยืนจ้องตากันเหมือนจะจูบกันอยู่เนี่ย!" อาคเนย์และเพลิงกัลป์ผละออกจากกันราวกับโดนไฟลวก ใบหน้าของเชฟหน้านิ่งขึ้นสีแดงจางๆ ด้วยความเคืองระคนอับอาย ขณะที่เพลิงกัลป์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานแปลกประหลาด ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากแก้ตัว ประตูห้องครัวด้านหลังซึ่งควรจะปิดตายกลับถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงใหญ่ของชายแปลกหน้าในชุดสูทสีเข้มสวมแว่นตากันแดดทั้งที่อยู่ในร่มก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ในมือของชายคนนั้นถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะ และทันทีที่เขาวางมันลงบนเคาน์เตอร์ เสียงทุ้มกังวานก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "สวัสดีครับเชฟอาคเนย์... ผมได้รับมอบหมายให้มาแจ้งข่าวว่า เซฟเฮาส์หลังนี้ ถูกสั่งยึดอย่างเป็นทางการแล้วครับ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดเตาต้อนรับความเดือดในตอนแรกนี้นะครับ