ทริปที่ไม่มีใครได้รับเชิญ

"ถ้าคุณก้าวขาออกจากสนามบินนี้ด้วยแผนการเดิม ผมจะฟ้องบริษัทคุณข้อหาฉ้อฉลความสุขของลูกทุ่ง... เอ๊ย ลูกทุ่งอะไรล่ะ ลูกค้า!" เสียงทุ้มต่ำที่จงใจลากเสียงกวนประสาทดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงสะกิดเบาๆ ที่หัวไหล่, รินรดาถึงกับสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด หลับตาลงเพื่อตั้งสติ นับหนึ่งถึงสิบในใจเป็นรอบที่สามของนาทีนี้ เธอนึกอยากจะหันไปเอาสันกระเป๋าเป้ใบโตฟาดหน้ากวนๆ ของคนพูดสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ แต่ติดตรงที่ว่า... ผู้ชายคนนี้คือลูกค้ารายใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์การเป็นไกด์อิสระของเธอ แถมยังเป็นคนที่เธอกำลังพยายามพิสูจน์ตัวเองให้เขาเห็นว่า เธอมืออาชีพพอที่จะไม่ต้องตกงานไปตลอดชีวิต รินหันขวับกลับไปเผชิญหน้า ร่างสูงโปรดในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิทกับกางเกงยาร์โกโก้เข้ารูปยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์แลกเงิน แว่นตากันแดดแบรนด์ดังถูกดันขึ้นไปไว้บนกลุ่มผมหยักศกสีน้ำตาลเข้ม เผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่กำลังพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เหมือนเด็กชายตัวแสบที่เพิ่งแกล้งเพื่อนสำเร็จ "คุณธันวาคะ... เอ้ย! คุณธันวาครับ!" รินเกือบหลุดปากเรียกสรรพนามต้องห้ามตามความเคยชินสมัยเรียนมหาวิทยาลัย "ฟังให้ดีๆ นะครับ ทริปนี้เป็นทริปแบกเป้ลุยเดี่ยวทางเหนือ แบบโลว์คอสต์ ลุยโคลน นอนโฮมสเตย์ชาวเขา ไม่มีแอร์ ไม่มีรูมเซอร์วิส และที่สำคัญที่สุด... มันไม่มีแพ็กเกจเสริมที่เรียกว่า 'ท่านประธานจอมบงการ' พ่วงมาด้วย!" "ผมไม่ได้บอกว่าจะไปเป็นท่านประธานสักหน่อย" ธันวาไหล่ง์อย่างไม่ยี่ห้อ เขาก้มลงมองกระเป๋าเดินทางล้อลากใบจิ๋วของตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอตรงๆ "ผมสมัครในฐานะ 'ผู้ร่วมทริปที่ต้องการความช่วยเหลือ' ต่างหาก คุณเป็นไกด์ไม่ใช่เหรอ? หน้าที่ของคุณคือดูแลลูกทุ่ง... ลูกค้าให้ปลอดภัยไม่ใช่หรือไงครับ" "แต่นี่มันสนามบินสุวรรณภูมิครับคุณ! ไม่ใช่หน้าปากซอยบ้านคุณ ที่จู่ๆ จะโผล่มาบอกว่า *'เอ้อ ขอติดรถไปเชียงใหม่ด้วยคนนะ'* แล้วทำหน้ามึนใส่ผมแบบนี้!" รินโวยวายเบาๆ กลัวคนรอบข้างจะหันมามอง แต่สีหน้าและแววตาของเธอนั้นเอาเรื่องสุดๆ ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน รินกำลังนั่งเช็กตั๋วเครื่องบินในมือด้วยหัวใจที่เต้นรัวระทึก ความฝันที่จะกู้ชื่อเสียงของตัวเองกลับคืนมาหลังจากทำทริปฮันนีมูนสุดหรูของลูกค้ารายหนึ่งพังไม่เป็นท่าเมื่อปีที่แล้วกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ทริปนี้คือตั๋วใบเดียวที่จะพิสูจน์ว่า 'รินรดา' คนนี้ไม่ได้เป็นแค่ไกด์มือสมัครเล่นที่เก่งแต่ทฤษฎี แต่เธอคือมืออาชีพที่พร้อมพาคนหลงใหลการเดินทางไปสัมผัสโลกกว้างได้อย่างปลอดภัย แต่แล้ว โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็สั่นครืดคราด พร้อมกับข้อความจากระบบแจ้งเตือนว่ามีผู้สมัครสล็อตสุดท้ายเข้ามาระบบแบบสายฟ้าแลบ ชื่อบัญชีผู้ใช้: *T.Thanwa* พร้อมกับยอดโอนเงินมหาศาลที่โปะเข้ามาเกินค่าทริปสามเท่าตัว พร้อมข้อความสั้นๆ ห้วนๆ แต่ชวนประสาทกินว่า: *[จัดการสัมภาระของคุณให้เรียบร้อย ผมรออยู่เคาน์เตอร์แลกเงิน ห้ามยกเลิกไม่งั้นผมจะฟ้องเรียกค่าเสียหายทางจิตใจ]* และตอนนี้ เจ้าของข้อความนั้นก็ยืนยันตัวตนอยู่ตรงหน้าเธอแล้วจริงๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอยกลับไปง่ายๆ "ผมไม่ได้ทำหน้ามึนนะริน" ธันวาเปลี่ยนสรรพนามเรียกชื่อเธอเฉยเลย น้ำเสียงของเขาอ่อนลงนิดหน่อย แววตากวนประสาทเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่ทำเอาหัวใจของไกด์สาวกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว "ผมแค่มองเห็นว่า... คุณกำลังกังวล คุณกลัวว่าทริปนี้จะพลาดอีกใช่ไหมล่ะ?" รินชะงักไป ความโกรธที่คุุกกรุ่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกใจปนหวาดหวั่น เขารู้ได้อย่างไร? เธอเก็บอาการเก่งจะตายไปนี่นา "ผมไม่ได้..." "สายตารนราด มือที่กำสายสะพายกระเป๋าแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว และการกัดริมฝีปากตัวเองทุกครั้งเวลาที่คุณเครียด" ธันวาก้าวเข้ามาประชิดตัวขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นความสะอาดสดชื่นลอยเข้าแตะจมูก "คุณอ่านง่ายยิ่งกว่าหนังสือเด็กอนุบาลเสียอีก รินรดา" "นี่คุณ!" รินหน้าแดงก่ำ ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย "เลิกวิเคราะห์ผมสักทีเถอะครับ! ถ้าคุณว่างมากนัก ทำไมไม่ไปบริหารบริษัทสตาร์ทอัพหมื่นล้านของคุณล่ะ มาเดินตากแดดตากลมบนดอยกับผมทำไม?" "เพราะบริษัทผมรันด้วยระบบอัตโนมัติหมดแล้ว" ธันวายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำเอาผู้หญิงหลายคนใจละลาย แต่สำหรับรินมันคือรอยยิ้มของปีศาจร้ายในคราบสุภาพบุรุษ "ส่วนเหตุผลที่ผมต้องมาเดินตากแดดตากลมกับคุณ... ก็เพราะผมไม่อยากเห็นไกด์สาวแถวนี้แอบไปร้องไห้หลังกองฟางอีกรอบเหมือนตอนปีที่แล้วไงครับ" คำพูดนั้นราวกับมีค้อนยักษ์มาทุบเข้าที่กลางอก รินเบิกตากว้าง ความลับที่เธอพยายามซุกซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มมั่นใจมาตลอดถูกขุดขึ้นมาพูดอย่างไร้ความปรานี ปีที่แล้ว... วันที่เธอทำกรุ๊ปทัวร์หลงป่าจนนักท่องเที่ยวต้องแจ้งกู้ภัย วันที่เธอร้องไห้อย่างหมดสภาพอยู่หลังรีสอร์ทโดยคิดว่าไม่มีใครเห็น... ผู้ชายคนนี้... เขารู้เรื่องนั้นได้อย่างไร? "คุณ..." เสียงของรินสั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว ความมั่นใจที่สะสมมานานนับปีพังทลายลงในพริบตา "คุณเป็นใครกันแน่ ธันวา?" ธันวาไม่ได้ตอบคำถามทันที เขายื่นมือหนามาแตะที่ปลายสายสะพายกระเป๋าเป้ของเธอเบาๆ ปัดฝุ่นจางๆ ออกให้อย่างทะนุถนอม สัมผัสอุ่นร้อนนั้นส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนรินต้องสะดุ้งถอยหลังก้าวหนึ่ง "ผมก็คือลูกค้า... และก็เป็นคนที่จะคอยแบกเป้ข้างๆ คุณในทริปนี้ยังไงล่ะครับ" ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝัน แต่แฝงด้วยความดื้อรั้นที่ไม่มีใครห้ามได้ "เอาล่ะ เลิกทำหน้าเหมือนผมเป็นฆาตกรต่อเนื่องได้แล้ว เที่ยวบินของเราจะเรียกขึ้นเครื่องในอีกยี่สิบนาทีนี้... นำทางผมหน่อยสิครับ ไกด์ริน" รินยืนนิ่งค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับสถานการณ์ที่พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ เธออุตส่าห์วางแผนทริปนี้เพื่อจะลบภาพความล้มเหลว แต่ทำไมตอนนี้เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าสู่หลุมพรางที่ผู้ชายจอมบงการคนนี้ขุดดักรอไว้ตั้งแต่แรกก็ไม่รู้ แต่ก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากปฏิเสธ หรือวิ่งหนีไปซ่อนตัวในห้องน้ำหญิง เสียงประกาศเรียกขึ้นเครื่องของสายการบินก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ธันวาไม่รอให้เธออนุญาต เขาคว้ากระเป๋าเดินทางของตัวเองด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวาเอื้อมมาฉวยสายเป้ด้านหนึ่งของเธอไปถือไว้หน้าตาเฉย แล้วออกเดินนำหน้าไปก่อนราวกับเป็นเจ้าของทริปตัวจริงเสียงจริง "เฮ้! นั่นมันกระเป๋าผมนะ!" รินรีบวิ่งตามไปโวยวาย "กระเป๋าคุณหนักเกินไปสำหรับผู้หญิงตัวแค่นี้ ในฐานะลูกทุ่ง... เอ๊ย ลูกค้า ผมมีสิทธิ์ใช้บริการไกด์ และไกด์ก็มีหน้าที่ดูแลผม... แฟร์ๆ ครับ" เสียงทุ้มตะโกนกลับมาพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี รินกัดฟันกรอด ก้าวเท้ายาวๆ ตามแผ่นหลังกว้างนั้นไป แม้ในใจจะอยากหยิกแขนเขาให้เขียวสักที แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... ความอึดอัดหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจเธอมาร่วมปี มันกลับเริ่มจางหายไปทีละน้อย ตั้งแต่มีเสียงกวนประสาทของผู้ชายคนนี้เข้ามาปะปนในชีวิต เครื่องบินกำลังจะพาพวกเขาลอยลอยฟ้าสู่ภาคเหนือ... สู่การเดินทางเจ็ดวันที่เธอรู้สึกลางสังหรณ์แปลกๆ ว่ามันจะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล และในจังหวะที่รินกำลังจะเดินผ่านประตูทางออกขึ้นเครื่อง มือถือในกระเป๋าเสื้อก็สั่นเตือนขึ้นมาอีกครั้ง เธอหยิบขึ้นมาดูด้วยความรำคาญ คิดว่าเป็นข้อความแจ้งเตือนโปรโมชั่นสายการบิน แต่ทว่า... หน้าจอแสดงผลกลับเป็นข้อความแชตใหม่จาก "T.Thanwa" ที่ถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ ทั้งที่เขาก็เดินอยู่ข้างหน้าเธอไม่ถึงสองก้าว: *[ถ้าทริปนี้ผมทำคะแนนความประทับใจผ่าน... คุณยอมให้ผมจีบแบบเป็นทางการเลยได้ไหมครับ ไกด์ริน?]* รินชะงักกึกกลางอากาศ หันขวับไปมองแผ่นหลังของคนข้างหน้าทันที แต่วินาทีนั้นเอง ธันวาก็กดปุ่มยกเลิกข้อความอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหันกลับมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอผ่านไหล่ แล้วพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้เธอได้ยินคนเดียว "รีบเดินสิครับ ไวยากรณ์หัวใจของผม... เครื่องจะออกแล้วนะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "แบกเป้ท่องโลก" ครับ