แบบแปลนที่พังทลายตั้งแต่เช้า

“ถ้าคุณคิดว่าคานช่วงนี้มันดีไซน์ออกมาเพื่อประดับบารมีเทวดาหน้าไหน รบกวนกลับไปทบทวนวิชาออกแบบโครงสร้างพื้นฐานมาใหม่นะคะคุณสถาปนิก... เพราะหน้างานจริง เขารับน้ำหนักจริง ไม่ได้เอาไว้ให้คุณยืนโพสต์ท่าถ่ายแบบลงนิตยสารอินทีเรีย!” เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดระดับสิบดังทะลุกรอบโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กของไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง กลิ่นฝุ่นปูนและไอแดดช่วงสายตีเข้าจมูกจนแสبيบ แต่สิ่งที่ร้อนกว่าอุณหภูมิภายนอก กลับเป็นสายตาคู่คมกริบภายใต้หมวกนิรภัยสีขาวที่จ้องเขม็งมายังร่างเพรียวบางของคนตรงหน้า รินทร์เลิกคิ้วเรียวขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะทกสะท้าน มือเรียวที่สวมถุงมือผ้าถอดออกทีละข้างอย่างใจเย็น ราวกับเสียงบ่นกระปอดกระแปดเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวันรำคาญใจ เขาก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดร่างสูงใหญ่ของวิศวกรหนุ่มเจ้าระเบียบที่ขึ้นชื่อว่า ‘โหดที่สุดในบริษัท’ จนระยะห่างแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ “ถ้าคุณธันวาใช้สมองส่วนหน้าคิดสักนิด ไม่ใช่เอาแต่วัดขนาดด้วยไม้บรรทัดเหล็กหัวโบราณ ก็คงจะมองออกนะคะว่า ระยะเซนติเมตรที่ฉันทดไว้ มันคือพื้นที่สำหรับซ่อนระบบท่อบิลท์อิน ไม่ใช่ความผิดพลาดทางเรขาคณิตแบบที่สมองตึงๆ ของคุณกำลังพยายามยัดเยียดให้” รินทร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนพอกัน ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย ไม่มีความเกรงกลัวต่อตำแหน่งหัวหน้าทีมวิศวะโยธาเลยแม้แต่น้อย ธันวาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ผู้ชายคนนี้คือใคร... สถาปนิกอิสระที่เจتน์ส่งมาแก้ขัดงั้นเหรอ? ให้ตายเถอะ หน้าตาก็จัดว่าจิ้มลิ้มพริเพราจนน่าหมั่นไส้ แต่ฝีปากกลับคมกริบยิ่งกว่าคัตเตอร์ตัดกระดาษแปลนเสียอีก ร่างสูงก้าวเข้าไปกดดันกลับโดยอัตโนมัติ ความสูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตรทำให้ธันวาต้องก้มมองร่างโปร่งที่เตี้ยกว่าช่วงศีรษะ ทว่ารินทร์กลับไม่มีทีท่าจะถอยหลัง بل ยิ่งเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถือดี “คุณรินทร์!” ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน “นี่คือไซต์งานก่อสร้าง ไม่ใช่รันเวย์แฟชั่นวีค แบบแปลนที่คุณส่งมามันทำลายหลักวิศวกรรมโครงสร้าง ถ้าผมอนุมัติให้สร้างตามนี้ ตึกนี่ได้พังถล่มลงมาก่อนที่พวกเราจะได้เซ็นรับมอบงานแน่ๆ คุณจะรับผิดชอบไหวไหมล่ะครับ?” “อุ๊ย... ใช้คำว่า ‘ครับ’ ด้วย นึกว่าจะพ่นแต่คำด่าออกมาเสียอีกนะคะ” รินทร์แกล้งทำเป็นยกมือทาบอก สีหน้ากวนประสาทสุดขีด “ไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยหรอกค่ะ ฉันคำนวณมาอย่างดีแล้ว หรือว่า... คุณธันวาคำนวณไม่ออก ถึงได้กลัวว่ามันจะพังจนต้องหาข้ออ้างมาแก้เก้อ?” “คุณ—!” ธันวาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกสุดขีดเพื่อระงับอารมณ์เดือดพล่านที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ตั้งแต่ทำงานบริหารโครงการมาหลายปี ไม่เคยมีสถาปนิกหน้าไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเขาได้นานขนาดนี้ แถมยังกล้าจี้จุดอ่อนเรื่องการคำนวณที่เขาเข้มงวดเป็นที่สุด ดวงตาคมกราบกรานมองสำรวจใบเนียนใสที่เปื้อนฝุ่นนิดๆ แต่งดงามสะดุดตาอย่างไม่น่าเชื่อ เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนที่ชื้นเหงื่อลู่แนบกรอบหน้า ยิ่งทำให้ภาพตรงหน้ามีความน่ามองในแบบที่วิศวกรหนุ่มไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน... ชะมัด ยิ่งเถียงยิ่งอยากดึงเข้ามาตีให้เข็ด ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าแห่งความไม่ลงรอย เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมเสียงเรียกของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ “อ้าว! คุณธันวา คุณรินทร์... ยืนคุยอะไรกันหน้าเครียดเชียวครับ” เจตน์ หัวหน้าแผนกฝ่ายจัดซื้อก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มจอมปลอมที่เคลือบอยู่บนใบหน้า สายตาคมกริบกวาดมองคนทั้งคู่ด้วยความสงสัยแกแกมจับผิด “ผมเห็นงบประมาณจัดซื้อวัสดุสำหรับปรับแก้แบบแปลนที่คุณรินทร์ส่งมาเมื่อเช้า... อืม มันค่อนข้างสูงเกินโควตาที่บริษัทอนุมัตินะครับ เกรงว่าถ้าเซ็นผ่านตอนนี้ ฝ่ายบริหารอาจจะต้องเรียกสอบสวนยาวเลยล่ะ” รินทร์หันไปมองเจตน์ทันที รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่เลือนหายไปแทนที่ด้วยแววตาระแวดระวัง “งบประมาณส่วนนั้นถูกคำนวณมาตามสเปกวัสดุกันความชื้นที่จำเป็นต้องใช้ตามแบบแปลนเดิมที่คุณธันวาเป็นคนเซ็นอนุมัติเองไม่ใช่เหรอคะ หรือว่าคุณเจตน์ไม่ได้อ่านรายละเอียดก่อนจะเอามาเป็นประเด็น?” เจตน์ชะงักไปนิด รอยยิ้มบนหน้ากระตุกเกร็ง “เอ่อ... ผมก็แค่ท้วงติงตามหน้าที่ครับ กลัวว่าจะมีปัญหาเรื่องงบบานปลาย” ธันวาหันไปมองเจตน์ด้วยแววตาเรียบนิ่ง เย็นชาจนอีกฝ่ายต้องหลบตา วิศวกรหนุ่มขยับตัวยืนบังหน้ารินทร์โดยสัญชาตญาณ แม้เขาจะเถียงกับสถาปนิกตัวแสบคนนี้จนคอเป็นเอ็นเมื่อครู่ แต่เรื่องงาน... เขาย่อมรู้ดีว่าใครกำลังเล่นตุกติก “เรื่องงบประมาณ เดี๋ยวผมตรวจสอบกับทางบัญชีเองครับคุณเจตน์ คุณกลับไปดูแลเรื่องการจัดซื้อเหล็กเส้นล็อตใหม่ให้ทันกำหนดเถอะครับ น่าจะมีประโยชน์กับบริษัทมากกว่า” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดจนเจตน์ต้องรีบพยักหน้ารับแล้วเดินเลี่ยงออกไปอย่างเสียไม่ได้ รินทร์มองแผ่นหลังของเจตน์ที่เดินลับตาไป ก่อนจะหันกลับมามองคนตัวสูงที่ยืนบังลมให้เมื่อครู่ ดวงตากลมโตฉายแววแปลกใจระคนสงสัยเล็กน้อย “นึกว่าจะร่วมมือกันซะอีก เห็นยืนหน้าบึ้งใส่ฉันตั้งแต่เดินเข้ามา” “ผมแยกแยะได้ระหว่างความไร้เหตุผลของคุณ กับความตอดเล็กตอดน้อยของคนอื่น” ธันวาตอบเสียงห้วน หันหลังกลับไปหยิบม้วนแบบแปลนที่กางอยู่บนโต๊ะสนามขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง “แต่เรื่องแบบแปลน... ผมยังยืนยันคำเดิม ว่าเราต้องคุยกันใหม่” “ฮึ! ถ้าอยากคุยนัก ก็เชิญมาคุยที่ห้องทำงานฉันเย็นนี้ก็แล้วกันค่ะ” รินทร์คว้ากระเป๋าเอกสารขึ้นสะพายไหล่ ส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้คนมองหมั่นไส้เล่นๆ “เตรียมสมองและกาแฟดำเข้มๆ ไว้ด้วยนะคะ หัวหน้าทีมวิศวะ... ฉันไม่อยากเถียงกับคนสมองช้า” พูดจบ สถาปนิกตัวแสบก็หมุนตัวเดินน่องสะบัดจากไปทันที ทิ้งให้ธันวายืนกำม้วนแบบแปลนในมือแน่น ขบกรามกรอดด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งมันเขี้ยว และ... หัวใจที่เต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด ธันวาพ่นลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ ขณะมองตามร่างเพรียวที่เดินขึ้นรถเก๋งคันเล็กขับออกไปจากไซต์งาน ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะก้มลงเก็บเครื่องมือวัดระดับ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กก็แผדเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์ของบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะติดต่อมาในเวลานี้... แม่ของเขาเอง วิศวกรหนุ่มกดรับด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก “ครับแม่...” *(เสียงปลายสายไม่ได้มาพร้อมคำทักทายอบอุ่น แต่เป็นประโยคคำสั่งที่เฉียบขาดจนคนฟังชาไปทั้งร่าง)* "ธันวา... ลูกต้องถอนตัวจากโครงการนี้ และย้ายกลับไปดูแลโปรเจกต์ที่สำนักงานใหญ่ทันทีพรุ่งนี้เช้า เพราะมีคนส่งข่าวมาว่า... ลูกกำลังไปพัวพันอยู่กับเด็กเส้นของใครก็ไม่รู้ที่จงใจเข้ามาป่วนงานของบริษัทเรา!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายและสนับสนุนพุดดิ้งคาราเมลเสมอนะคะ