อาชีพขยะแต่ใจมันได้

"บอกตามตรงนะ... ถ้าการเป็นผู้กล้ามันหมายถึงการต้องมานั่งสวมเกราะเหล็กหนักอึ้ง ยืนรับลมหนาวจนปอดบวมอยู่หน้าประตูเมืองร้างอย่างไร้จุดหมายแบบนี้ ผมยอมเอาหัวโขกเสาหินตายแล้วไปเกิดใหม่เป็นสไลม์อ้วนๆ ในทุ่งหญ้ายังจะดีเสียกว่าครับ" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของซากปรักหักพังแห่งมหานครโบราณ 'อาร์เคนเวิลด์' โลกเสมือนจริงที่ถูกยกระดับด้วยเทคโนโลยีเนอรัลลิงก์สมบูรณ์แบบ ทว่าเบื้องหลังความงดงามตระการตาของสถาปัตยกรรมกอธิค กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายความเน่าเฟะของสนิมเหล็กและคราบเลือดแห้งกรัง คิน หรือในนามทะเบียนราษฎร์ของเกมคือ 'เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด' กำลังนั่งยองๆ อยู่บนกองซากอิฐมอญสีหม่น มือข้างหนึ่งถือไม้เรียวผุๆ ที่เก็บได้จากซองจดหมายต้อนรับผู้เล่นใหม่ ส่วนมืออีกข้างกำลังคีบแผ่นเนื้อแดดเดียวขึ้นมาเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างไม่แยแสต่อบรรยากาศกดดันรอบตัว แม้ว่าเบื้องหน้าของเขาคือหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กระพริบเตือนสถานะ 'วิกฤต' ติดต่อกันมาเป็นเวลาสามชั่วโมงเต็มแล้วก็ตาม [แจ้งเตือนระบบ: ท่านถูกจัดอยู่ในกลุ่ม 'อาชีพขยะระดับ F' - เนโครแมนเซอร์ (Necromancer) สายซากเดน] [คำเตือน: เนื่องจากค่าสถานะเริ่มต้นของท่านต่ำกว่าค่าเฉลี่ยมาตรฐานถึง 70% และไม่มีปาร์ตี้รับเข้ากลุ่ม ระบบจึงแนะนำให้ท่านทำการ 'ลบตัวละคร' เพื่อเริ่มต้นใหม่อีกครั้งภายใน 24 ชั่วโมง มิฉะนั้นไอดีของท่านจะถูกผนึกถาวร] ตัวอักษรสีแดงฉานพวกนั้นไม่ได้ทำให้คินรู้สึกสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม เขากลับหรี่ตามองตัวเลข 'ค่าบำรุงรักษาซากศพ' ที่มุมขวาล่างด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ใครบอกว่าขยะไม่มีค่ากันล่ะครับคุณระบบ..." คินพึมพำเบาๆ พร้อมกับปัดฝุ่นออกจากกางเกงผ้าเนื้อหยาบ "คนอื่นอาจจะมองว่าอาชีพเนโครแมนเซอร์สายเรียกโครงกระดูกมันกินแรง เปลืองมานา และไร้ประโยชน์ในการลงดันเจี้ยนเดี่ยว... แต่พวกเขากลับมองข้าม 'สัจธรรมอันยิ่งใหญ่' ข้อหนึ่งไปอย่างน่าเสียดาย" สัจธรรมที่ว่านั้นเรียบง่ายเสียยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก—ในโลกที่ผู้คนแห่แหนกันเล่นอาชีพนักดาบ นักเวท หรืออัศวินศักดิ์สิทธิ์ ราคาของ 'อุปกรณ์สวมใส่ระดับสูง' และ 'วัตถุดิบทำยาฟื้นพลัง' ย่อมพุ่งสูงลิ่วจนแตะเพดาน แต่ในทางกลับกัน ซากสัตว์อสูร โครงกระดูกเร่ร่อน หรือแม้กระทั่งเศษซากชุดเกราะของมอนสเตอร์ตามซอกมุมอับชื้น... กลับไม่มีใครชายตาแลแม้แต่นิดเดียว! สำหรับคนอื่น มันคือขยะติดเชื้อโรค แต่สำหรับคิน... มันคือ 'คลังสินค้าปลอดภาษี' ขนาดยักษ์ที่พร้อมจะแปลงสภาพเป็นเงินสดในตลาดประมูลช่วงเช้าตรู่ของวันพรุ่งนี้ "เฮ้ นายตรงนั้นน่ะ เลิกทำตัวเป็นขอทานข้างถนนแล้วช่วยลุกขึ้นมาหยิบดาบตั้งรับหน่อยจะได้ไหม? มอนสเตอร์ระดับมินิบอสกำลังเดินวนเวียนอยู่หลังกำแพงนั่นแล้วนะ!" เสียงใสปนหงุดหงิดดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเพรียวบางในชุดเกราะอัศวินสีขาวสะอาดตา แม้จะมีรอยเปื้อนคราบเขม่าดินปืนและรอยขีดข่วนจากการต่อสู้ประปราย แต่รัศมีสง่างามและความคมกริบในแววตากลับไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย เธอคือ 'เซร่า' อดีตหัวหน้าหน่วยอัศวินศักดิ์สิทธิ์แห่งวิหารหลวงผู้ตกอับ กลายมาเป็นผู้เล่นอิสระที่บังเอิญ (หรือซวยซ้ำซ้อน) ต้องมาติดแหง็กอยู่ในปาร์ตี้เฉพาะกิจสองคนกับคินด้วยความเข้าใจผิดทางระบบจับคู่ คินหันไปมองเธอกודยพลางอมยิ้มบางๆ อย่างสุภาพ "ใจเย็นก่อนสครับคุณเซร่า การพุ่งออกไปปะทะกับ 'ออร์คยามสุสาน' เลเวล 30 ทั้งที่เราเพิ่งเลเวล 1 เนี่ย มันไม่ใช่ความกล้าหาญหรอกครับ แต่มันคือการลงทุนที่ขาดทุนย่อยยับจนไม่มีแม้แต่เงินจ่ายค่าซ่อมชุดเกราะต่างหากล่ะครับ" "แล้วนายจะให้เรานั่งรอความตายอยู่ตรงนี้หรือไง? ประตูเมืองถูกปิดตายทางเวทมนตร์ ทางเดียวที่จะออกไปได้คือต้องจัดการบอสตัวนั้นเพื่อเก็บบัตรผ่านประตู!" เซร่าขบกรามแน่น มือเรียวกำด้ามดาบยาวในมือจนข้อต่องอขาวโพลน ความอดทนของเธอกำลังจะหมดลงเต็มทีแล้ว "ใครบอกว่าจะนั่งรอความตายล่ะครับ... ผมแค่วางแผน 'ธุรกิจระยะสั้น' เอาไว้ต่างหาก" คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดเศษผงออกจากไหล่ รอยยิ้มมุมปากของเขายกขึ้นอย่างมีเล่ห์กล ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบลานกว้างที่มีซากโครงกระดูกทหารยامยุคโบราณกระจัดกระจายอยู่ร่วมร้อยร่าง ในสายตาของคนทั่วไป ซากพวกนี้เป็นเพียงแค่ฉากหลังไร้ค่าของแผนที่ แต่ในเนตรทิพย์แห่งความตายที่ถูกปลุกขึ้นมาพร้อมกับคลาสขยะของเขา มันคือ 'แรงงานชั้นดีที่ไม่เคยบ่นเรื่องค่าแรงขั้นต่ำ' คินยกไม้เรียวผุๆ ขึ้นชี้ไปยังกองกระดูกเหล่านั้น ท่องบทสวดพึมพำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับกวีที่กำลังขับลำนำเพลงรัก ทว่าทันทีที่เสียงกระซิบสิ้นสุดลง อากาศรอบตัวก็ลดฮวบลงจนเกิดเป็นไอสีเทาลอยวนรอบปลายนิ้ว [ทักษะเฉพาะคลาส: 'ปลุกชีพไร้ต้นทุน' (Necrotic Rebirth - Level 1) ทำงาน] [เป้าหมาย: โครงกระดูกทหารยามโบราณ (จำนวน 45 ตัว)] [ใช้แต้มมานา: 0 หน่วย (เนื่องจากใช้พลังงานจากไอพิษรอบข้างแทน)] กร๊าก... แกร๊ก... ครืนนน! เสียงกระดูกข้อต่อเสียดสีกันดังระงมไปทั่วซอกตึก โครงกระดูกสีเหลืองหม่นสี่สิบกว่าร่างค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากพื้นดิน เบ้าตาของพวกมันปรากฏเปลวไฟสีฟ้าจางๆ วับแวม ท่ามกลางความตกตะลึงจนอ้าปากค้างของเซร่า ที่ถึงกับก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว "นะ... นี่มัน... วิชาต้องห้ามของพวกจอมมารนอกรีตไม่ใช่เหรอ?!" เซร่าอุทานเสียงหลง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอยกดาบขึ้นตั้ง์การ์ดโดยอัตโนมัติ "โปรดอย่าใช้คำว่านอกรีตเลยครับคุณเซร่า ออกจะดูรุนแรงต่อจิตใจผู้ประกอบการรายย่อยเกินไปหน่อย... เรียกว่า 'การจ้างงานระยะสั้นแบบ Outsource' จะดูน่ารักและสร้างสรรค์กว่านะครับ" คินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะโบกไม้เรียวส่งสัญญาณเบาๆ "เอาล่ะครับ เหล่าพนักงานฝึกหัดทั้งหลาย... ไปช่วยกัน 'เจรจาธุรกิจ' กับท่านออร์คยามสุสานหลังกำแพงนั้นทีซิครับ ว่าถ้าไม่อยากโดนรื้อกระดูกไปขายเป็นวัตถุดิบทำปุ๋ยเวทมนตร์ ก็จงส่งไอเทมดรอปและกุญแจประตูออกมาซะดีๆ!" สิ้นเสียงคำสั่งของนายจ้างหนุ่ม กองทัพโครงกระดูกซากเดนก็พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วกระชากใจ ทิ้งให้เซร่ายืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ สมองของเธอขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อตระหนักได้ว่า... ชายหนุ่มข้างกายเธอคนนี้ ไม่ได้เป็นแค่เนโครแมนเซอร์ฝึกหัดสติเฟื่องธรรมดาเสียแล้ว แต่เขากำลังจะเปลี่ยนสมรภูดับอนาถ ให้กลายเป็น 'ตลาดนัดทำกำไร' มหาศาลในชั่วพริบตา! ตู้มมม! เสียงระเบิดจากการปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหวจากหลังกำแพง ตามมาด้วยเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดของมินิบอสระดับสูง ท่ามกลางฝุ่นตลบอบอวล คินหยิบสมุดบัญชีเล่มเล็กขึ้นมาจดบันทึกตัวเลขในใจอย่างเพลิดเพลิน โดยมีเซร่ามองตามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน ทว่า ในวินาทีที่การต่อสู้กำลังดำเนินไปอย่างได้เปรียบ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่มีใครคาดคิดก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของคิน—เสียงที่เยือกเย็นและแตกต่างจากระบบปกติโดยสิ้นเชิง [ติ๊ง! ตรวจพบการใช้ทักษะเนโครแมนเซอร์ในเขตอาคมโบราณ... เงื่อนไขลับ 'ผู้สืบทอดแห่งราชาไร้บัลลังก์' ถูกกระตุ้น] [คำเตือนระบบ: พลังงานความตายที่ท่านรวบรวมได้ ดึงดูดสายตาของ 'บางสิ่ง' ที่หลับใหลอยู่ใต้พื้นพิภพมาเป็นเวลาสามพันปี...] [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: 'ปลุกราชาแห่งความมืดผู้ถูกลืม' (เวลาจำกัด: 10 นาที ก่อนที่ท่านจะถูกกลืนกิน)] คินที่กำลังก้มหน้าจดบัญชีถึงกับชะงัก รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อพื้นดินใต้เท้าของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ และเสียงคำรามต่ำลึกที่สั่นประสาทจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ก็ดังสะท้อนขึ้นมาจากใต้ซากปรักหักพัง! (โปรดติดตามตอนต่อไป...) -------------------------------------------------- *ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" เสมอมานะครับ!*