วิญญาณที่หวนคืน

“ตัดลิ้นมันเสีย ข้าไม่อยากฟังเสียงเห่าหอนของสุนัขจนกว่าจะถึงเวลาประหารชีวิตคนทั้งตระกูล” เสียงแหบพร่าทว่าเต็มไปด้วยอำนาจล้นฟ้าของอัครเสนาบดีหยาง ก้องสะท้อนอยู่ในความทรงจำ ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนกระดูกสันหลัง หลี่มู่เหยาสะดุ้งเฮือก ร่างกายที่เคยเย็นเยียบดุจศพไร้วิญญาณสั่นสะท้านอย่างรุนแรง กลิ่นอายคาวเลือดและกลิ่นธูปหอมในห้องโถงวันงานอภิเษกที่ควรจะเป็นวันมงคลแต่กลับกลายเป็นสุสานของคนสกุลหลี่ ย้อนกลับมาตอกย้ำให้หัวใจที่แตกสลายเต้นรัวด้วยความเคียดแค้น *ข้าตายแล้วมิใช่หรือ?* ดวงตาหงส์ที่เคยหม่นแสงเบิกโพลงขึ้น ความมืดมิดที่ควรจะนิรันดร์กลับถูกแทนที่ด้วยแสงเทียนสีส้มสลัววับแวมภายในห้องนอนที่คุ้นตา กลิ่นกำยานมวลไม้กฤษณาที่นางชื่นชอบอบอวลอยู่โดยรอบ เสียงฝนตกกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบดังเปาะแปะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผ้าม่านแพรไหมสีแดงปักลวดลายดอกโบตั๋นพลิ้วไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท นางยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าตนเอง สัมผัสได้ถึงความอุ่นของผิวพรรณ เลือดที่ยังสูบฉีด และที่สำคัญที่สุด... ความเจ็บปวดที่ยังคงฝังลึกอยู่ในห้วงสำนึก “คุณหนูเจ้าคะ ท่านตื่นแล้วหรือ? ฝนตกหนักนัก บ่าวเกรงว่าท่านจะหนาว จึงเข้ามาเติมถ่านในเตาให้เจ้าค่ะ” เสียงของ ‘อิ่งเอ๋อร์’ สาวใช้คนสนิทที่ถูกบั่นคอต่อหน้าต่อนางเมื่อวันวาน ดังขึ้นที่หน้าฉากกั้นไม้แกะสลัก หลี่มู่เหยากลั้นลมหายใจ หัวใจของนางเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก นางรีบยันกายลุกขึ้น สายตาคมกริบกวาดมองปฏิทินตั้งโต๊ะที่วางอยู่ข้างเตียง *วันที่สิบห้า เดือนแปด... สามวันก่อนโศกนาฏกรรมจะเริ่มต้น* มุมปากของนางกระตุกยิ้มอย่างเย็นเยียบ เป็นยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องดูหนักอึ้งขึ้นถนัดตา อิ่งเอ๋อร์ที่เดินถือกระถางถ่านเข้ามาหยุดชะงัก สายตาที่มองผู้เป็นนายเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที นางรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่หน้าสัตว์ป่าที่ดุร้ายที่สุด มิใช่คุณหนูผู้โอนอ่อนผ่อนตามเช่นแต่ก่อน “อิ่งเอ๋อร์” น้ำเสียงของนางแหบพร่าทว่าทรงพลัง “เจ้าค่ะคุณหนู?” “หยิบกระจกมาให้ข้า” เมื่อเห็นเงาสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลือง หลี่มู่เหยาพบเพียงดรุณีแรกรุ่นที่มีดวงตาสดใสไร้เดียงสา หญิงสาวผู้ที่เคยเชื่อในความเมตตาและรอยยิ้มจอมปลอมของศัตรู นางแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาอ่อนโยนถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก นับจากวินาทีนี้ สตรีผู้โง่เขลาคนนั้นได้ตายไปแล้ว เหลือเพียงปีศาจที่คลานกลับมาจากนรกเพื่อทวงคืนทุกอย่างที่ควรจะเป็นของนาง “คุณหนู... ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ? ทำไมดูแปลกไปนัก” อิ่งเอ๋อร์ถามด้วยความกังวล “ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่ฝันร้าย... ฝันเห็นคนสกุลหลี่กลายเป็นผีไร้ญาติเพียงเพราะความไว้ใจผิดคน” มู่เหยาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง เปิดออกรับสายฝนที่สาดซัดเข้ามา “อิ่งเอ๋อร์ ไปบอกท่านพ่อว่าคืนนี้ข้าจะไปพบเขาที่ห้องหนังสือ มีเรื่องสำคัญที่ข้าต้องปรึกษาเกี่ยวกับงานอภิเษกของข้ากับองค์ชายรอง” “แต่... ท่านอ๋องจ้าวเฟยหลงทรงกำชับว่าให้ท่านพักผ่อน...” ชื่อนั้น... ชื่อที่ทำให้หัวใจของนางเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง จ้าวเฟยหลง บุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพทมิฬ ผู้อยู่เบื้องหลังความแข็งแกร่งของราชวงศ์ แต่กลับเป็นคนเดียวที่นางเคยทอดทิ้งเพื่อวิ่งเข้าหาหายนะในรูปขององค์ชายรอง ในชาติก่อน จ้าวเฟยหลงคือคนที่พยายามเตือนนางเสมอ แต่ความรักบังตาทำให้นางมองเขาเป็นเพียงอ๋องผู้โหดเหี้ยมที่ขวางทางเดินของนางกับองค์ชายรอง เขาเฝ้ามองนางพินาศย่อยยับด้วยสายตาที่เจ็บปวดลึกซึ้ง และในวาระสุดท้ายของชีวิต เป็นเขานั่นเองที่บุกเข้ามาชิงร่างของนางออกจากกองเพลิงด้วยตัวคนเดียว โดยไม่สนใจว่ากองทัพศัตรูจะรายล้อมอยู่กี่หมื่นนาย *ครั้งนี้... ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านต้องตายเพราะสตรีโง่เขลาอย่างข้าอีกแล้ว* ทว่าความเงียบสงัดของค่ำคืนถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของม้าศึกที่ควบผ่านหน้าจวน ทหารองครักษ์เสื้อแพรของราชสำนักหยุดอยู่หน้าประตูใหญ่ พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้นางต้องรีบหันไปมอง “พระราชโองการจากฝ่าบาท! ให้ท่านอัครเสนาบดีหยาง นำกำลังเข้าล้อมจวนตระกูลหลี่ในข้อหากบฏโดยทันที!” หัวใจของหลี่มู่เหยาสั่นสะท้าน นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่ควรจะเกิด... ข่าวกรองของนางระบุว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นในอีกสามวันให้หลัง! มีบางอย่างเปลี่ยนไป ใครบางคนกำลังเร่งกระดานหมากนี้ให้เร็วขึ้น ทันใดนั้นเอง บานประตูห้องนอนของนางก็ถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีนิลสนิทปรากฏตัวขึ้นพร้อมไอสังหารที่รุนแรงจนบ่าวไพร่ในเรือนต่างหมอบราบลงกับพื้น ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์ของ ‘จ้าวเฟยหลง’ จ้องเขม็งมาที่นาง ก่อนที่เขาจะก้าวเข้ามากระชากข้อมือนางเข้าไปหาตัวจนชิด “มู่เหยา... เจ้าต้องหนีไปกับข้าตอนนี้!” เขาคำรามเสียงต่ำ “มีคนขายความลับของตระกูลเจ้าให้หยางซือชิงแล้ว และทหารของมันกำลังจะเข้ามาตัดหัวเจ้าในอีกไม่เกินก้านธูปเดียว!” หลี่มู่เหยามองใบหน้าที่นางโหยหามาตลอดกาลเวลาที่สูญสิ้นไป สบตากับบุรุษที่นางเป็นหนี้ชีวิต นางไม่ได้ดิ้นรน แต่กลับแสยะยิ้มที่ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจในสายตาของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ที่ยืนอยู่หลังจ้าวเฟยหลง “ท่านอ๋อง... ท่านมาสายไปนิดนะเจ้าคะ” นางกระซิบชิดใบหูเขา ก่อนจะเหลือบไปมองเงาดำที่พุ่งทะยานเข้ามาจากทางหน้าต่าง “เพราะข้าไม่ได้วางแผนจะหนี... แต่ข้าเตรียมส่งพวกมันทุกคนลงนรกในคืนนี้ต่างหาก” คมกระบี่เล่มหนึ่งพุ่งทะลุหน้าต่างเข้ามา หมายจะเด็ดหัวนาง ทว่าในวินาทีที่วิกฤตที่สุด หลี่มู่เหยากลับไม่ได้ถอยหลังหนี แต่เลือกจะเอื้อมมือไปคว้าปิ่นทองคำที่เสียบอยู่บนมวยผมของตนเองอย่างรวดเร็วและแม่นยำ... ปลายปิ่นที่อาบไปด้วยพิษร้ายที่นางเพิ่งผสมขึ้นในความฝันเมื่อครู่ กำลังจะจรดลงที่ลำคอของบุรุษผู้บุกรุกที่เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา และบุรุษผู้นั้น... มิใช่ทหารองครักษ์ แต่คือองค์ชายรองที่นางเคยถวายหัวให้! หงส์เพลิงตัวนี้ได้ฟื้นคืนชีพแล้ว และเปลวเพลิงครั้งนี้จะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้เป็นเถ้าถ่านอย่างสาสมค่ะ หวังว่าตอนแรกจะถูกใจนักอ่านที่รักของหงส์เพลิงหวนคืนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ