ฟื้นจากความตายในร่างเดิม

“เซ็นชื่อลงไปสิ รินรดา... ถ้าเธอยังอยากเหลือศักดิ์ศรีในฐานะคู่หมั้นของคุณคินน์เอาไว้บ้าง ก็อย่าทำให้เรื่องมันน่าเกลียดไปมากกว่านี้เลย” เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความรื่นรมย์ของ ‘ศิริกัญญา’ ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท ราวกับมีดโกนอาบน้ำผึ้งที่กรีดลงบนแผลฉกรรจ์ในความทรงจำ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยเข้าจมูกจนชวนคลื่นเหียน รินรดาเบิกตากว้างขึ้นทันที สิ่งแรกที่เธอสัมผัสได้ไม่ใช่แสงแดด แต่เป็นสัมผัสเย็นเฉียบของปลายปากกาหมึกซึมยี่ห้อหรูที่ถูกยัดใส่มือ เธอไม่ได้ตายหรอกหรือ? ความรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกรถพุ่งชนจนร่างแหลกเหลวในวันแถลงข่าวล้มละลายยังคงหลอกหลอน แต่ทำไมตอนนี้... เธอถึงกลับมานั่งอยู่ในห้องประชุมบอร์ดบริหารของตระกูลอัครเดโชชัยอีกครั้ง? “เป็นอะไรไปคะ? มือสั่นเชียว หรือว่าเสียดายหุ้น 40% ที่คุณพ่อมอบให้เป็นสินเดิมนั่น?” ศิริกัญญาโน้มตัวลงมา ใบหน้าสวยหวานที่โลกยกย่องว่าไร้เดียงสานั้นกำลังแสยะยิ้มที่ไม่มีใครเห็นนอกจากเธอ “รีบๆ เซ็นเถอะค่ะ จะได้จบๆ กันไป คินน์เขาไม่มารอหรอกนะคะ เขากำลังรอฉันอยู่ที่งานกาล่าข้างล่างนั่น” รินรดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตาผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเธอเคยเชื่อใจจนหมดหัวใจ สายตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนแอเป็นความเย็นชาที่ลึกราวกับมหาสมุทร รินรดาขยับยิ้มมุมปาก—เป็นรอยยิ้มที่งดงามทว่าเปี่ยมไปด้วยคมหนามที่พร้อมจะแทงทะลุหัวใจใครก็ตามที่ขวางหน้า “เสียดายเหรอคะ?” รินรดาทวนคำ เสียงเรียบเรื่อยทว่ากังวานหนักแน่น “คุณเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า ศิริกัญญา... สิ่งที่ฉันเสียดายไม่ใช่หุ้นพวกนี้ แต่เป็นความโง่เขลาของตัวเองที่ปล่อยให้คนอย่างคุณมานั่งหายใจรดต้นคออยู่นานเกินไป” ศิริกัญญาชะงัก สีหน้าของนางเอกผู้แสนดีบิดเบี้ยวไปครู่หนึ่งก่อนจะปรับคืนสู่ความไร้เดียงสา “ริน... เธอพูดเรื่องอะไรคะ? เรากำลังคุยเรื่องสัญญาที่เธอก่อเรื่องไว้ต่างหาก” *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณประหลาดดังขึ้นในสมองของรินรดา พร้อมกับข้อความโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า [ระบบมหาเศรษฐีเปิดใช้งานสำเร็จ: ตรวจพบศัตรูระดับต่ำกำลังปั่นหัวโฮสต์ ต้องการใช้แต้ม 'บารมีเหนือชั้น' เพื่อตบหน้ากลับหรือไม่?] รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ บารมีเหรอ? ในเมื่อสวรรค์เล่นตลกให้เธอกลับมาในจุดที่ต่ำที่สุดเพื่อเริ่มเกมใหม่ เธอจะขอเล่นบทนางร้ายให้สมกับฉายาที่พวกมันยัดเยียดให้ก็แล้วกัน “ไม่ต้องรีบร้อนค่ะ” รินรดาวางปากกาลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงอย่างใจเย็น เธอจัดกระโปรงให้เข้าที่ สายตามองไปยังกลุ่มผู้ถือหุ้นที่กำลังนินทาเธออย่างไม่เกรงใจ “สัญญานี้ฉันไม่เซ็น เพราะนอกจากมันจะเป็นโมฆะแล้ว... ฉันยังมีเรื่องจะประกาศให้พวกคุณทุกคนทราบ” “รินรดา! เธอจะทำอะไรน่ะ!” ศิริกัญญาร้องเสียงหลง พยายามจะคว้าแขนเธอไว้ แต่ถูกมือของบอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งราวน้ำแข็งกั้นเอาไว้เสียก่อน คินน์... ผู้ชายที่เธอเคยผลักไสเพราะความระแวง บัดนี้เขายืนอยู่ตรงนี้ ใบหน้าคมสันเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่แววตาที่เขามองมาที่เธอกลับมีความสงสัยวูบหนึ่ง “คุณคินน์คะ” รินรดาหันไปหาคู่หมั้นหนุ่มที่ควรจะยืนอยู่ข้างศิริกัญญา “ช่วยเช็คยอดเงินในบัญชีลับของบริษัทเราให้หน่อยได้ไหมคะ... อ้อ ไม่ต้องเช็คของบริษัทหรอก เช็คของฉันคนเดียวก็ได้ ว่าตอนนี้เลขศูนย์ต่อท้ายมันเพิ่มขึ้นมาเท่าไหร่แล้ว” เสียงฮือฮาดังขึ้นในห้องประชุม ศิริกัญญาหน้าซีดเผือด “เธอพูดอะไรของเธอ... บัญชีส่วนตัวเธอมีแต่หนี้สิน!” “นั่นมันเมื่อสิบนาทีที่แล้วค่ะ” รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กลิ่นอายความมั่นใจแผ่ซ่านออกมาจนคนทั้งห้องต้องเงียบเสียงลง “ตอนนี้... ทรัพย์สินทั้งหมดที่ศิริกัญญาพยายามจะฮุบไป กำลังจะถูกโอนย้ายเข้าสู่กระดานเทรดที่ฉันคุมอยู่ และขอเตือนไว้นะคะ ใครก็ตามที่คิดจะเทขายหุ้นทิ้งตอนนี้ เตรียมตัวเข้าคุกได้เลย เพราะเอกสารทุจริตในมือฉัน... มีน้ำหนักพอที่จะทำให้พวกคุณทุกคนไม่ได้เห็นแสงตะวันอีก” เธอหันไปสบตาคินน์ที่มองเธอด้วยความประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด “คินน์... เตรียมเฮลิคอปเตอร์ให้ฉันทีค่ะ” รินรดากล่าวเสียงเรียบขณะหยิบการ์ดสีดำสนิทที่มีเพียงไม่กี่ใบในโลกออกมาวางบนโต๊ะ “เรามีธุระต้องไปจัดการที่ตลาดหุ้น... และดูเหมือนว่าวันนี้จะมีคนต้องสูญสิ้นทุกอย่าง โดยเฉพาะผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ คุณ” ศิริกัญญาเข่าทรุดลงกับพื้นเมื่อเห็นบัตรในมือรินรดา บัตรที่เธอไม่มีวันได้ครอบครอง และเสียงเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์ที่ดังกระหึ่มขึ้นจากลานด้านนอกอาคาร ทำให้ทุกคนในห้องหันไปมองหน้าต่างด้วยความแตกตื่น รินรดาก้าวเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง ความแค้นที่ถูกสั่งสมไว้ในก้นบึ้งของหัวใจบัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นอาวุธที่แหลมคมที่สุด พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่เคยหักหลังเธอให้จมธรณี ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับความแค้นที่แสนหอมหวานในครั้งนี้นะคะ กุหลาบหนามเงินสัญญาว่าจะไม่ทำให้ทุกท่านผิดหวังค่ะ