สกิลที่ไร้ความหมาย

"ริน... แกคิดจริงๆ เหรอว่าการแอบขโมยของจากหลังบ้านแบบนี้ มันจะทำให้แกหนีรอดไปได้?" เสียงทุ้มต่ำของชายร่างยักษ์ในชุดเกราะหนังเก่าคร่ำคร่าดังก้องขึ้นจากเงามืดหลังกองฟาง รินหยุดชะงัก ฝ่ามือที่กำลังเอื้อมไปคว้าผลไม้รูปร่างประหลาดในสวนของพ่อค้าท้องถิ่นค้างอยู่กลางอากาศ เขาไม่ได้ตกใจกับเสียงนั้นเท่าที่ควร ในสายตาของอดีตโปรแกรมเมอร์อย่างเขา โลกใบนี้ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าชุดคำสั่งที่ซ้อนทับกันอย่างหละหลวม รินค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ นัยน์ตาสีเทาเข้มหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังสแกนหาจุดอ่อนของคู่สนทนา "การขโมยคือการนิยามเชิงศีลธรรมครับคุณพี่ชาย แต่การหยิบสิ่งที่วางอยู่บนจุดพิกัดสาธารณะเพื่อประทังชีวิตนั้น ผมเรียกว่าการจัดการทรัพยากรส่วนเกิน" รินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนเกือบเย็นชา "กวนประสาทเหรอไอ้เด็กนี่!" ชายร่างยักษ์ชักดาบสนิมเขรอะออกมา เสียงเหล็กกระทบพื้นดินฟังดูแห้งแล้งและน่าขนลุก รินไม่ได้ขยับหนี เขาเหลือบมองหน้าต่างสถานะโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าผ่านทางสายตา มันคือ 'ระบบ' ที่เขาเพิ่งค้นพบ ข้อมูลรันขึ้นอย่างรวดเร็ว—[ระดับพลังงานศัตรู: ต่ำ / ค่าความแม่นยำในการโจมตี: 64% / โอกาสพลาดเป้า: 36%] "เซร่า เตรียมตัวนะครับ" รินกระซิบเบาๆ ราวกับพึมพำกับอากาศธาตุ "พร้อมเสมอค่ะ... เอ้ย! พร้อมแล้วค่ะ" เสียงของเซร่าดังสะท้อนในจิตใจของริน แม้เขาจะสัมผัสได้ถึงความลนลานเล็กน้อยของอดีตจอมเวทสาว แต่เขาก็รู้ดีว่าเธอคืออาวุธที่อันตรายที่สุดในมือของเขา ชายร่างยักษ์พุ่งตัวเข้ามา ดาบในมือฟันเป็นเส้นโค้งที่ดูเหมือนจะกว้างขวางและรุนแรง แต่มันเป็นเพียงความเคลื่อนไหวที่เต็มไปด้วยช่องโหว่ทางเรขาคณิต รินไม่แม้แต่จะขยับเท้า เขาเพียงแค่เอียงศีรษะหลบในจังหวะที่ดาบเฉียดผ่านปลายจมูกไปเพียงมิลลิเมตรเดียว *ติ๊ง!* [ตรวจพบช่องโหว่ในระบบฟิสิกส์ของโลก: ค่าแรงเหวี่ยงจากอาวุธหนักจะทำให้ศูนย์ถ่วงของผู้ใช้เสียสมดุลในวินาทีที่ 1.2 ของการเหวี่ยง] รินขยับมือขวา วาดผ่านอากาศเป็นเส้นตรงดุจการเขียนโค้ด เขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์ แต่เขาใช้ 'ความรู้' บิดเบือนลำดับความต่อเนื่องของเหตุการณ์ "คุณล้มลงตรงนั้นนะครับ" รินดีดนิ้วเพียงเบาๆ พลังงานจากระบบไหลผ่านเข้าไปในพื้นที่รอบๆ รองเท้าของชายร่างยักษ์ ความเสียดทานของพื้นดินบริเวณนั้นถูกปรับลดลงเป็นศูนย์ชั่วขณะด้วยการแทรกแซงโค้ดของสภาพแวดล้อม ชายผู้เกรี้ยวกราดเสียหลักล้มคะมำลงกับพื้นอย่างหมดท่า ดาบสนิมกระเด็นหลุดมือไปไกล "เกิด... เกิดอะไรขึ้น!" ชายคนนั้นตะโกนอย่างตื่นตระหนก เขารีบยันตัวขึ้นแต่ก็ล้มลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยดึงขาไว้ รินเดินเข้าไปใกล้ ย่อตัวลงมองชายผู้นั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเห็นอกเห็นใจแบบที่โปรแกรมเมอร์มองดูแมลงที่ติดอยู่ในลูปของโปรแกรม "สกิลที่คุณมีมันไร้ความหมายครับ หากคุณไม่เข้าใจว่าโลกนี้ทำงานอย่างไร" รินกล่าวพลางก้มลงหยิบผลไม้อีกผลที่ตกอยู่ข้างๆ "การต่อสู้ไม่ใช่แค่การปะทะด้วยกำลัง แต่คือการทำความเข้าใจกับช่องว่างระหว่างวินาที... ซึ่งน่าเสียดายที่โลกใบนี้มีช่องว่างให้ผมแทรกซึมอยู่เต็มไปหมด" "แกเป็นใครกันแน่... แกไม่ใช่คนธรรมดา!" รินยิ้มบางๆ ไม่ตอบคำถาม เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ชายร่างยักษ์ดิ้นรนอยู่กับพื้นโดยที่ระบบยังคงแสดงผลลัพธ์ของการ 'ลบค่าเสียดทาน' อย่างต่อเนื่อง "รินคะ" เสียงของเซร่าดังก้องขึ้นในหัว "การกระทำเมื่อครู่... คุณเปิดเผยตัวตนมากเกินไปหรือเปล่า? ถ้าหน่วยตรวจสอบของอาณาจักรตรวจจับความผิดปกติของค่าฟิสิกส์ได้ เราจะถูกตามล่าทันทีนะ" "ผมรู้ครับเซร่า แต่เราไม่มีทางเลือก" รินหยุดเดิน สายตาของเขามองไปที่ขอบฟ้า "ถ้าเราไม่รีบทำความเข้าใจกับระบบนี้ เราจะไม่มีวันแก้บั๊กที่ทำลายโลกนี้ได้เลย" จังหวะนั้นเอง หน้าต่างระบบที่ควรจะปิดไปแล้วกลับเด้งขึ้นมาใหม่ด้วยสีแดงฉาน แจ้งเตือนสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งการมองเห็นของเขา มันไม่ใช่ภารกิจระดับต่ำอีกต่อไป ตัวอักษรสีทองวิ่งผ่านสายตาของเขาด้วยความเร็วสูงจนน่าเวียนหัว [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้ดูแลระบบตัวจริง'] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: หลบหนีออกจากพื้นที่เขต 0 และรักษาข้อมูลโปรแกรมต้นแบบ] [เงื่อนไขภารกิจ: ห้ามใช้บั๊กซ้ำในรูปแบบเดิม มิฉะนั้นระบบจะทำการ Format ตัวละครผู้ใช้ทันที] ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินชุดเงินนับสิบคนก็ดังขึ้นจากทั่วทุกทิศทาง ล้อมรอบตัวเขาเอาไว้ รินสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งตรงมาที่เขาเพียงคนเดียว มันไม่ใช่พลังเวทมนตร์ธรรมดา แต่มันคือพลังระดับสูงสุดที่ถูกส่งมาเพื่อ 'ลบไฟล์ขยะ' อย่างเขาโดยเฉพาะ รินกระชับผลไม้ในมือแน่น ก่อนจะหันไปสบตากับหญิงสาวที่ยืนอยู่ในความทรงจำของเขาที่เฝ้ามองผ่านช่องว่างของมิติ "เซร่าครับ... ผมว่าเราคงต้องใช้บั๊กตัวสุดท้ายที่ผมเก็บไว้แล้วล่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในโลกที่เต็มไปด้วยรหัสลับแห่งนี้ครับ จอมเวทไร้นามจะรังสรรค์ตอนถัดไปให้เข้มข้นยิ่งขึ้นแน่นอนครับ