แบบแปลนแรกคือความวุ่นวาย

“ถ้าคุณจะจ้างผมมาเพื่อเปลี่ยนงานศิลปะให้กลายเป็น ‘ตู้โชว์สินค้า’ ราคาถูก ผมว่าคุณไปหาบริษัทรับเหมาทั่วไปเถอะครับ ไม่ต้องเสียเวลามาดีลกับสถาปนิกอย่างผมให้เสียประวัติ” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าของธันวาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องโถงกว้างของคฤหาสน์สไตล์โมเดิร์นดิบชื้น แว่นสายตากรอบบางถูกนิ้วเรียวขยับให้เข้าที่ สายตาคมกริบของเขาจ้องมองชายหนุ่มเจ้าของสถานที่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงอย่างไม่เกรงกลัว คีย์... จิตรกรหนุ่มผู้มีชื่อเสียงพ่วงด้วยฉายา ‘ศิลปินปีศาจ’ ขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มหยัน เขาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง ‘กึก’ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างสูงใหญ่ของเขาพุ่งเข้าหาธันวาจนอีกฝ่ายต้องก้าวถอยหลังหนึ่งจังหวะโดยไม่ตั้งใจ “ปากจัดกว่าที่รีวิวบอกไว้นะครับ คุณธันวา” คีย์ก้าวประชิดจนแผ่นหลังของสถาปนิกมาดเนี้ยบสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างสูง “แต่น่าเสียดาย... ที่งานของคุณมันขาด ‘จิตวิญญาณ’ ความเนี้ยบเป๊ะแบบหุ่นยนต์พวกนี้ มันไม่ใช่เซฟโซนที่ผมต้องการ” ธันวาไม่ได้หลบสายตาคมปลาบที่จ้องลึกเข้ามา เขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ความโกรธที่ถูกปรามาสเปลี่ยนเป็นประกายไฟในดวงตา “จิตวิญญาณที่คุณว่า มันคือความรกที่ไร้ทิศทางหรือเปล่าครับ? ผมเป็นสถาปนิก ไม่ใช่คนจัดบ้านตามอารมณ์ชั่ววูบ ถ้าคุณไม่พร้อมจะรับฟังหลักการออกแบบ ก็เชิญหาคนอื่นเถอะครับ” ธันวาหมุนตัวเตรียมจะก้าวเดินออกไปจากห้องนั้นทันที เขาไม่เคยง้อลูกค้าคนไหน โดยเฉพาะลูกค้าประเภท ‘เอาแต่ใจ’ อย่างคีย์ ทว่าเมื่อมือเรียวคว้าลูกบิดประตู แรงกระชากจากฝ่ามือหนาก็รั้งไหล่เขาไว้จนร่างทั้งร่างเกือบปะทะเข้ากับแผ่นอกกว้างของจิตรกรหนุ่ม “เดี๋ยวสิ” คีย์กระซิบข้างใบหู น้ำเสียงเปลี่ยนไปจากความเย็นชาเป็นความกระหายที่ธันวาอ่านไม่ออก “ผมยังไม่ได้บอกให้คุณไป... และคุณก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้ปฏิเสธเงินของผมด้วย” ธันวาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นผิดจังหวะด้วยความหงุดหงิดผสมความตื่นเต้นที่อธิบายไม่ได้ เขาใช้ศอกกระแทกเข้าที่สีข้างของคีย์เบาๆ เพื่อให้ถอยห่าง แต่คนตัวสูงกว่ากลับยิ่งบดเบียดร่างเข้ามาแน่นกว่าเดิม สัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดอยู่หลังใบหูช่างบีบคั้นประสาทอย่างประหลาด “ปล่อยครับ ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นเกมประสาทกับคุณ” “แล้วคุณมาทำไม?” คีย์เลิกคิ้ว ถามคำถามที่แทงใจดำ “มาเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองเก่งแค่ไหน? หรือว่าจริงๆ แล้ว... คุณแค่ต้องการใครสักคนมาทำลายความสมบูรณ์แบบที่น่าเบื่อของคุณกันแน่?” ธันวาหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ ลมหายใจของทั้งคู่ประทะกันจนเกิดเป็นกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็น เขาสังเกตเห็นรอยเปื้อนสีน้ำมันจางๆ ที่มุมปากของคีย์ มันดูดิบเถื่อนและน่าดึงดูดจนน่าโมโห “ผมมาเพื่อทำหน้าที่ของผม... ส่วนเรื่องที่ว่าคุณจะยอมรับมันไหม ก็เป็นเรื่องของคุณ” ธันวาหยิบม้วนแบบแปลนที่พกติดตัวออกมา “นี่คือโปรเจกต์แรกที่ผมร่างไว้... แบบที่ไม่มีที่ว่างให้กับความขี้เกียจของงานศิลปะคุณ” คีย์รับม้วนกระดาษไปโดยไม่ละสายตาจากใบหน้าของธันวา เขาคลี่มันออกดูเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ “ดูไม่ได้เรื่องเลยสักนิด” “คำวิจารณ์แบบไร้สาระแบบนี้ ผมถือว่าคุณไม่ผ่านเกณฑ์ลูกค้าของผมครับ” ธันวากระชากแบบคืนมา แต่คีย์กลับรั้งปลายกระดาษไว้แน่น สองมือของชายหนุ่มต่างขั้วยื้อแย่งแบบแปลนแผ่นนั้นจนมันยับย่น จังหวะที่ธันวากำลังจะออกแรงดึงอีกครั้ง คีย์กลับแกล้งปล่อยมือ ส่งผลให้ร่างของธันวาเสียหลักเซถลาเข้าไปในอ้อมแขนของคนตัวสูงกว่าอย่างจัง มือข้างหนึ่งของคีย์โอบเอวเขาไว้แน่น ส่วนอีกข้างคว้าต้นคอธันวาไว้เพื่อประคองไม่ให้ล้มลงไปบนพื้น นัยน์ตาของจิตรกรหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัด เขามองริมฝีปากของสถาปนิกหนุ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความโกรธ ก่อนจะค่อยๆ ก้มลงมาจนปลายจมูกแทบชิดกัน “แบบแปลนแรกของคุณ... มันขาดหัวใจสำคัญไปอย่างหนึ่งนะ รู้ไหมครับ?” คีย์กระซิบชิดริมฝีปาก “มันขาดความ ‘วุ่นวาย’ ที่จะทำให้คนอย่างผมยอมสยบ... คุณกล้าพอที่จะรื้อใหม่หมดเพื่อผมไหมล่ะ?” ธันวาใจเต้นรัวจนแทบหยุดหายใจ เขาพยายามจะขยับตัวออกแต่แรงโอบรัดกลับแน่นขึ้น ราวกับคีย์กำลังรอจังหวะนี้มานานแสนนาน ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังเดือดพล่านจนถึงขีดสุด เสียงประตูบานใหญ่ที่ถูกเปิดออกอย่างแรงก็ทำลายสมาธิของทั้งคู่ลง ธันวาเบิกตากว้างเมื่อเห็นหญิงสาวในชุดเดรสหรูหราก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่ตื่นตระหนก “คีย์! คุณกำลังทำอะไรน่ะ!?” คีย์ไม่ได้สะดุ้ง เขายังคงมองธันวาด้วยสายตาเรียบเฉย ขณะที่ธันวาได้แต่รีบผลักอกอีกฝ่ายออกด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำ “แขกของคุณมาแล้ว” คีย์กระซิบเสียงเรียบก่อนจะหันไปหาผู้มาใหม่ โดยไม่สนเลยว่าหัวใจของสถาปนิกหนุ่มในตอนนี้กำลังเต้นกระหน่ำจนแทบทะลุออกมานอกอก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความวุ่นวายครั้งนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ - ชาโดว์ฮันเตอร์