สะใภ้ตัวร้ายฟื้นคืนชีพ

เสียงตบโต๊ะไม้สนกระแทกเสียงดังสนั่นจนเศษฝุ่นบนคานเรือนร่วงกราวลงมาปะปนกับกลิ่นอับชื้นของบ้านดินยุคแปดศูนย์ แม่เฒ่าเฉินถลึงตาจนแทบถدนออกจากเบ้า หน้าผากย่นเป็นชั้นด้วยความโกรธจัด นิ้วเหี่ยวย่นชี้หน้าหญิงสาวที่นั่งไขว่ห้างจิบน้ำชาร้อนๆ อยู่บนเก้าอี้หวายอย่างไม่สะทกสะท้าน "นังตัวดี! แกกล้าดียังไงถึงเอาเงินค่าอาหารเดือนนี้ไปซื้อแป้งสาลีขัดขาวกับเนื้อหมูสามชั้นตั้งครึ่งชิ้นมาเก็บไว้กินคนเดียว! ตระกูลหานของเราเลี้ยงพวกMแกมาเพื่อเป็นแรงงาน ไม่ใช่ให้มาผลาญเงินเบี้ยเลี้ยงของลูกชายฉัน!" เสียงแหลมสูงบาดหูของแม่สามีดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงคับแคบ ลี่อินป้องปากหาวหวอดหนึ่งทีอย่างเกียจคร้าน ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดมองผู้เป็นแม่สามีและน้องสาวสามีที่ยืนเท้าสะเอวรอซ้ำเติมด้วยรอยยิ้มเย็นชา ร่างบางในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ ขยับตัวเล็กน้อย กลิ่นอายของความอ่อนแอและหวาดกลัวที่เจ้าของร่างเดิมเคยมี มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงออร่าของเชฟมือหนึ่งระดับท็อปจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ที่ผ่านการบริหารครัวมูลค่าหลายร้อยล้านมาแล้วอย่างโชกโชน "ผลาญเงิน?" ลี่อินทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนจนอีกฝ่ายชะงัก "คุณแม่คะ กรุณาใช้สมองส่วนหน้าคิดทบทวนดูให้ดีก่อนจะพ่นคำพูดไร้สาระออกมา เงินเบี้ยเลี้ยงที่พี่อี้หลงส่งกลับมาบ้านทุกเดือน ใครเป็นคนก้มหน้าก้มตาถอนหญ้าในแปลงนาจนหลังขดหลังแข็งตั้งแต่ตีห้าจนพระอาทิตย์ตกดิน? ใครเป็นคนอดมื้อกินมื้อเพื่อเก็บเงินก้อนนั้นไว้ให้ลูกสาวสุดที่รักของคุณแม่เอาไปซื้อจักรเย็บผ้าในเมืองคะ?" ใบหน้าเหี่ยวย่นของแม่เฒ่าเฉินเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับแดงด้วยความจุกอก "แก... นังสะใภ้เนรคุณ! กล้าเถียงฉันเรอะ!" "ฉันไม่ได้เถียงค่ะ ฉันแค่กำลังพูดความจริงด้วยเหตุและผล" ลี่อินวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะเสียงดัง *เคร้ง* ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนแม่เฒ่าเฉินถึงกับผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "ตั้งแต่วันที่ฉันแต่งเข้าตระกูลหานมาสามปี มีวันไหนบ้างที่พวกคุณปฏิบัติกับฉันเหมือนมนุษย์? ข้าวปลาอาหารให้กินแต่เศษผักเหี่ยวๆ ส่วนเนื้อสัตว์ดีๆ ถูกเก็บไว้ให้ลูกชายคนโปรดกับลูกสาวตัวแสบกินจนอ้วนพี พอฉันเอาเงินหยาดเหงื่อแรงงานของสามีมาซื้อของดีๆ บำรุงร่างกายตัวเองบ้าง ถึงกับดิ้นรนจะเป็นจะตายเชียวหรือคะ?" "พี่สะใภ้! พี่พูดจาเกินไปแล้วนะ!" เฉินซิ่วอิง น้องสาวสามีทนดูต่อไปไม่ไหว ก้าวออกมาร้องแว้ด้วยความคับแค้นใจ "แม่พูดถูกแล้ว พี่มันก็แค่ผู้หญิงสำส่อนที่พ่อแม่ขายต่อมาให้พี่ชายฉัน พี่ไม่มีสิทธิ์มาขึ้นเสียงใส่แม่นะ!" *เพียะ!* เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง เฉินซิ่วอิงกุมแก้มซ้ายที่บวมแดงขึ้นเป็นรอยฝ่ามือทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ สติหลุดลอยไปชั่วขณะ ลี่อินสะบัดมือเบาๆ ราวกับเพิ่งปัดแมลงวัน รอยยิ้มมุมปากงดงามแต่เย็นยะเยือกจนน่ากลัว "ปากเน่าๆ แบบนี้ สมควรได้รับการสั่งสอนเสียบ้าง ในฐานะที่ฉันเป็นพี่สะใภ้คนโต นี่คือบทเรียนราคาประหยัดฟรีๆ ไม่คิดเงินค่ะ" "แก... แกกล้าตบลูกสาวฉัน!" แม่เฒ่าเฉินกรีดร้องโหยหวนราวกับหมูกถูกเชือด พุ่งเข้ามาหมายจะจิกเปียผมของลี่อิน แต่มีหรือที่เชฟสาวผู้ผ่านสังเวียนชีวิตมาโชกโชนจะหลบไม่พ้น ลี่อินเพียงแค่เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย ก่อนจะใช้เท้าขัดขาแม่เฒ่าตัวแสbyจนล้มกลิ้งไม่เป็นท่าไปกองกับพื้น ส่งเสียงร้องโอดครวญลั่นบ้าน บรรยากาศในห้องโถงตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ เสียงหอบหายใจด้วยความโกรธของแม่สามีดังแข่งกับเสียงสะอื้นของน้องสามี ทว่าลี่อินกลับนั่งไขว่ห้างนิ่งสนิท ดวงตาสุกใสเปล่งประกายความมั่นใจ ร่างกายของนางแอบเชื่อมต่อกับ "มิติลับฟาร์มสวรรค์" ที่ซ่อนอยู่ภายในจิตสำนึก แวบเดียวที่นางนึกถึง แปลงผักไฮдроโปนิกส์และเนื้อโคขุนเกรดพรีเมียมในคลังสินค้าไร้ขีดจำกัดก็ปรากฏขึ้นมาสร้างความอุ่นใจ ยุคแปดศูนย์ที่ผู้คนยังอดอยากรัดเข็มขัดกันเช่นนี้ สำหรับคนอื่นอาจเป็นนรกอเวจี แต่สำหรับเชฟมือหนึ่งที่มีทั้งระบบฟาร์มและสมองอัจฉริยะ นี่คือยุคทองแห่งการสร้างความมั่งคั่งต่างหากล่ะ! ในจังหวะที่บ้านเรือนกำลังโกลาหลจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูกระท่อมดิน ประตูไม้เก่าถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ปรากฏร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ใบหน้าคมคายเคร่งขรึม ดวงตาดุจพญาอินทรีคมกริบกวาดมองสภาพความวุ่นวายภายในบ้าน ก่อนที่สายตาคู่ดุนั้นจะหยุดนิ่งอยู่ที่ภรรยาตัวร้ายที่เขานึกเป็นห่วงมาตลอดทาง... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บของลี่อินนะคะ!