ใบหย่าและกลิ่นกุหลาบ

"เซ็นเสีย... แล้วไสหัวไปจากชีวิตฉัน ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนไปมากกว่านี้" ถ้อยคำกรีดลึกนั้นยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ราวกับมีดโกนที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิมที่เริ่มตกสะเก็ด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของอคิน อัครเดโช ยังคงติดตรึงอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เต็มไปด้วยบรรยากาศอึดอัดนี้ หากแต่วันนี้ กลิ่นที่อบอวลอยู่รอบตัวเธอไม่ใช่ความโศกเศร้าอย่างที่เคยเป็น แต่มันคือกลิ่นกุหลาบมอญจางๆ จากน้ำหอมที่เธอเลือกใช้เอง เพื่อบอกลาตัวตนที่อ่อนแอในอดีต รินรดาวางเอกสารแผ่นนั้นลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหนา เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังกังวานแทนคำพูดของเธอ แววตาของหญิงสาวที่เคยหม่นแสง บัดนี้กลับฉายประกายแกร่งกล้าดุจเพชรที่ผ่านการเจียระไนด้วยหยาดน้ำตามาอย่างโชกโชน "ฉันเซ็นให้คุณแล้วค่ะ อคิน" เธอเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าหนักแน่นจนคนฟังที่นั่งพิงเก้าอี้หนังราคาแพงถึงกับชะงัก นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มที่กำลังจะหยิบปากกาด้ามหรูหยุดค้างกลางอากาศ อคินเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองใบหน้าที่นิ่งเฉยของภรรยา—อดีตภรรยา—ด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็บอกไม่ถูก มันไม่ใช่ความดีใจอย่างที่เขาควรจะรู้สึก แต่เป็นความกระวนกระวายใจที่ยากจะอธิบาย "ทิ้งไว้แค่ใบหย่านะคะ ส่วนสมบัติหรือเงินทองที่คุณเคยหยามหยันว่าฉันจ้องจะเกาะ... ฉันคืนให้คุณหมดแล้ว รวมทั้ง 'เศษเสี้ยว' ของความทรงจำที่ฉันเคยคิดว่ามันมีค่า" รินรดาเว้นจังหวะ สายตาเธอมองเลยผ่านไหล่กว้างของเขาไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นสวนกว้างด้านล่าง ที่นั่น... ในมุมลับตาที่คนขับรถจอดรออยู่ มีร่างเล็กๆ ของเด็กชายคนหนึ่งกำลังวิ่งเล่นอย่างร่าเริง อคินขมวดคิ้ว เขาเห็นความผิดปกติในแววตาของผู้หญิงตรงหน้า เธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย เธอไม่ได้อ้อนวอนเหมือนที่เคยทำตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอทำเหมือนเขากลายเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่มีผลต่อลมหายใจของเธออีกต่อไป "คิดจะเล่นเกมอะไร รินรดา?" เสียงเข้มต่ำพร่าของอคินถามอย่างข่มอารมณ์ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำที่แฝงไปด้วยความกดดันก้าวเข้ามาใกล้เธอเพียงไม่กี่คืบ จนเขาสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นกุหลาบที่หอมจางๆ จากกายเธอ รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างไว้ตัว ระยะห่างนี้คือเขตแดนที่เธอขีดไว้เพื่อปกป้องสิ่งที่มีค่าที่สุด "ไม่มีเกมอะไรทั้งนั้นค่ะ มีแค่การปลดปล่อย คุณอยากให้ฉันไป ฉันก็ไป และนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป อย่าได้พยายามติดตามฉันอีก เพราะฉันไม่มีอะไรให้คุณทำลายได้อีกแล้ว" เธอหมุนตัวเตรียมก้าวเดินจากไป ทว่าอคินกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงถึงกับทำร้าย แต่ก็เพียงพอที่จะรั้งให้เธอหยุดอยู่กับที่ หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ราวกับมีบางอย่างกำลังจะหลุดมือไปตลอดกาล ซึ่งเขาไม่เคยรู้สึกหวงแหนมันมาก่อนในชีวิต "อย่าสำคัญตัวผิดไป" อคินเค้นเสียง "เธอก็แค่ผู้หญิงที่ฉันเคยพลาดไปข้องเกี่ยวด้วย ไม่ได้มีค่าพอที่จะให้ฉันต้องตามหา" รินรดาแค่นยิ้ม ยิ้มที่ทำให้หัวใจของอคินร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ดีค่ะ ถ้าคุณคิดได้แบบนั้นจริงๆ ก็น่าจะมีความสุขกับชีวิตที่ไม่มีฉันเสียที ลาก่อนนะคะ... อคิน" เธอสะบัดข้อมือหลุดจากการเกาะกุมแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างมั่นคง ทิ้งให้คนตัวโตยืนเคว้งอยู่ในความเงียบที่น่าใจหาย เขาคว้าใบหย่าแผ่นนั้นขึ้นมาดู ลายเซ็นของเธอสวยคมและมั่นใจ ไม่เหลือร่องรอยของความลังเลใจแม้แต่นิดเดียว ขณะที่รินรดาเดินออกไปที่รถคันหรูที่จอดรออยู่ อคินกลับก้าวตามออกมาโดยสัญชาตญาณ เขาเดินไปที่ระเบียงชั้นบนเพื่อมองดูรถคันนั้นเคลื่อนตัวออกไป ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องชะงักกึกจนแทบหยุดหายใจ ไม่ใช่การจากไปของรินรดา ที่เบาะหลังของรถคันนั้น เด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบคนหนึ่งกำลังปีนขึ้นไปเกาะกระจก ดวงตากลมโตคู่สวยสีเดียวกับเขาเป๊ะๆ กำลังมองออกมาข้างนอกอย่างอยากรู้อยากเห็น เด็กน้อยส่งยิ้มให้ใครบางคนข้างในรถ รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจที่แสนเย็นชาของประธานหนุ่มกระตุกสั่นอย่างรุนแรง เขารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งลูกน้องด้วยเสียงที่สั่นพร่า "ตามรถคันนั้นไป! ห้ามให้คลาดสายตาเด็ดขาด! แล้วรีบไปเอาแฟ้มประวัติส่วนตัวของรินรดาที่ฉันสั่งให้ไปสืบมาก่อนหน้านี้มาให้ฉันเดี๋ยวนี้!" สายตาของเขาจับจ้องไปยังเด็กน้อยที่กำลังค่อยๆ ลับตาไป ทฤษฎีเรื่อง 'ความบังเอิญ' เริ่มพังทลายลงในหัวของเขา เมื่อความทรงจำในคืนที่เขาทั้งคู่ต่างเมามายจนขาดสติเมื่อสามปีก่อนไหลย้อนกลับมาดั่งพายุ... หรือว่านี่จะเป็น 'รอยบาป' ที่เขาเป็นคนก่อขึ้นเองด้วยความไม่ตั้งใจ? ในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นลูกน้องคนสนิทที่รายงานสั้นๆ แต่ทำให้อคินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน "นายครับ... ผมเจอหลักฐานบางอย่างในบ้านพักเก่าของเธอ มันคือผลตรวจสายเลือด... และชื่อเด็กคนนี้... คือกวิน อัครเดโช ครับ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในรอยบาปนี้กับชฎาพรายไวน์แดงนะคะ หวังว่าจะติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อค่ะ