เสียงดาบที่ดังขึ้นในเขตรักษาพันธุ์

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของดินชื้นแฉะตีเข้าจมูกของเรย์ทันทีที่เงาของคมดาบปริศนาพาดผ่านลำคอ ประกายไฟสีฟ้าอ่อนจากอินเทอร์เฟซโฮโลแกรมสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่ยังคงเรียบเฉย แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะเข้าขั้นวิกฤต ชายหนุ่มภายใต้เสื้อคลุมคล้ายคนสวนไม่ถอยหลังหนี เขากลับขยับเท้าซ้ายไปข้างหลังครึ่งก้าว ทิ้งน้ำหนักตัวลงบนส้นเท้าอย่างมั่นคง สายตาสีเข้มกวาดมองคราบเลือดสีน้ำเงินเข้มที่หยดติ๋งลงบนรากไม้เรืองแสงเบื้องล่าง "นายท่านของเธอคงไม่ได้สอนมาสินะคะว่า การบุกรุกสวนสมุนไพรของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต เป็นมารยาทที่แย่เสียยิ่งกว่าการปล่อยให้วัชพืชรกรากเสียอีก" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังตำหนิเด็กส่งของที่มาส่งพัสดุช้ากว่ากำหนด มากกว่าการเผชิญหน้ากับมือสังหารจากกิลด์เงาสวรรค์ ผู้เล่นใต้ฮู้ดสีดำสนิทแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แรงกดดันระดับย่างก้าวภูตผีแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานกะพริบถี่รัวที่มุมสายตาของเรย์ *[คำเตือน: คุณตกอยู่ในเขตอาคมระดับสูง HP ของผู้เล่นกำลังลดลงอย่างต่อเนื่อง]* แต่เรย์ไม่สนใจระบบ เขากลับสนใจหยดเลือดสีน้ำเงินที่ทิ้งร่องรอยลากยาวมาจากทางทิศตะวันตก—เขตหวงห้ามที่เชื่อมต่อกับซากปรักหักพังแห่งยุคบรรพกาล "ปากดีนักนะ... แกคิดว่าไอ้แปลงดอกไม้ปัญญาอ่อนนี่จะปกป้องแกได้เร่งั้นรึ?" คมดาบเคลือบพิษพุ่งเข้าใส่ลำคอของเรย์ด้วยความเร็วสูงชนิดที่เรดาร์จับแทบไม่ทัน ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความตายมาจ่ออยู่ตรงหน้า เรย์ไม่ได้ยกมือป้องกัน เขากลับดีดนิ้วเสียงดัง *เป๊าะ!* ทันใดนั้น เมล็ดพันธุ์เรืองแสงนับร้อยที่ฝังอยู่ใต้ดินก็ระเบิดออก เถาวัลย์หนามสีม่วงเข้มพุ่งพรวดขึ้นมาจากพื้นดินราวกับงูพิษนับร้อยตัว ตวัดรัดข้อเท้าและข้อศอกของมือสังหารคนนั้นไว้แน่นจนขยับเขยื้อนไม่ได้ คมดาบหยุดชะงักห่างจากผิวหนังของเรย์เพียงมิลลิเมตรเดียว "นี่คือ ‘รากอัสนีพันปี’ ค่ะ" เรย์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างที่ดิ้นรนอย่างน่าเวทนา ชายหนุ่มย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อตรวจสอบบาดแผลบนไหล่ของอีกฝ่าย "ธาตุพฤกษาผสมผสานกับธาตุสายฟ้าอ่อนๆ... ถ้าเธอดิ้นแรงกว่านี้ กระแสไฟจะวิ่งเข้าสู่เส้นประสาทและทำให้เธอออฟไลน์ไปเองโดยอัตโนมัติ หวังว่าจะไม่อยากลองดูหรอกนะคะ" มือสังหารกัดฟันกรอด ดวงตาภายใต้ฮู้ดฉายแววหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด "แก... แกไม่ใช่แค่ผู้ดูแลสวนกระจอกๆ... แกเป็นใครกันแน่?" "ฉันก็แค่คนที่รักความสงบค่ะ" เรย์ตอบสั้นๆ ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ ปลดปล่อยพลังอาคมให้ร่างนั้นสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีขาวกระจายหายไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงไอเทมดรอปชิ้นเล็กๆ และรอยเลือดที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนพื้นหญ้า ทว่า ความสนใจของเรย์ไม่ได้อยู่ที่ไอเทมระดับหายากเหล่านั้น สายตาของเขากวาดมองตามรอยเลือดที่ลากยาวลึกเข้าไปในป่าหมอกหนา ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและเสียงหยดน้ำที่กระทบใบไม้ *กรอบแกรบ...* เสียงฝีเท้าที่ก้าวอย่างไร้ทิศทางดังขึ้นแว่วๆ จากหลังแนวต้นไม้โบราณ เรย์กระชับกรรไกรตัดแต่งกิ่งในมือแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ แม้ภายนอกจะดูผ่อนคลาย แต่โหมดเรดาร์ภายในจิตใจกลับถูกเปิดใช้งานเต็มพิกัด เขาก้าวเดินตามรอยเลือดนั้นผ่านม่านหมอกสีขาวที่หนาทึบขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งทะลุออกไปยังลานหินกว้างที่ถูกปกคลุมด้วยดอกไม้เรืองแสงสีฟ้าคราม ณ ใจกลางลานหินนั้น มีร่างบอบบางร่างหนึ่งกำลังพิงแผ่นหลังเข้ากับแท่นหินโบราณ เรือนผมสีเงินยวดยวงยาวสยายเคลียไหล่ที่ตอนนี้ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ชุดเกราะสีขาวบริสุทธิ์มีรอยฉีกขาดเป็นทางยาวเผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์ที่เกิดจากคมดาบเวทมนตร์ มือเรียวบางที่เคยตวัดดาบสังหารมอนสเตอร์ระดับบอสมานักต่อนัก บัดนี้กำลังสั่นเทาเล็กน้อยขณะพยายามใช้มือข้างหนึ่งกุมแผลที่หน้าท้องเพื่อห้ามเลือด เซเลสเทีย—ยอดฝีมือผู้ขึ้นชื่อว่าไร้เทียมทานแห่งดินแดน VRMMO นี้ กำลังอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ที่สุดเท่าที่เรย์เคยเห็นมา "นี่เธอ..." เรย์อุทานเบาๆ รีบสาวเท้าเข้าไปใกล้โดยไม่ลังเล ชายหนุ่มคุกเข่าลงข้างกายหญิงสาว พร้อมกับเรียกหน้าต่างไอเทมปฐมพยาบาลออกมาอย่างรวดเร็ว "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงมาอยู่ในเขตรักษาพันธุ์นี้ได้ในสภาพนี้?" เซเลสเทียค่อยๆ ปรือเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาสีอัมพันคู่สวยที่ปกติมักจะเย็นชาและมองทุกสิ่งราวกับไร้ค่า บัดนี้กลับสะท้อนภาพใบหน้าของเรย์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเหนื่อยล้า ความโล่งใจ และ... ความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ "อย่าเข้ามา... ใกล้..." เสียงหวานที่เคยทรงพลังแห้งผากจนแทบไม่ได้ยิน เธอยกดาบประจำตัวขึ้นพยายามจะชี้มาที่เรย์ แต่แขนเรียวกลับไม่มีเรี่ยวแรงพอ ดาบเล่มงามหลุดจากมือร่วงกระทบพื้นเสียงดัง *เคร้ง* "ฉัน... ไม่ได้หลงทางเสียหน่อย..." เรย์หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอดไม่ได้กับความปากแข็งของอาจารย์สาวคนนี้ ทั้งที่เลือดไหลออกจนหลอด HP แตะขีดสีแดงฉานระดับวิกฤตแล้วแท้ๆ "ค่ะๆ เชื่อแล้วค่ะว่าไม่ได้หลงทาง" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างประหลาด มือหนาเอื้อมไปแตะที่ไหล่ของเธออย่างระมัดระวังเพื่อถ่าย 3 ความร้อนจากไอเทมฟื้นฟู "อยู่นิ่งๆ ก่อนนะคะ ถ้าขยับมากกว่านี้ แผลฉีกขาดจะยิ่งลึกขึ้น... ว่าแต่ ใครกันที่ทำให้ยอดฝีมืออย่างเซเลสเทียต้องสะบักสะบอมขนาดนี้?" เซเลสเทียเม้มริมฝีปากแน่น เธอยอมปล่อยให้ชายหนุ่มทำแผลให้แต่โดยดี แม้ความเจ็บปวดจากเวทมนตร์ตกค้างจะทำให้เธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บใจ "พวก... สภาเงา... พวกมันตามหา ‘สิ่งนั้น’..." เธอยังพูดไม่ทันจบประโยค พื้นดินใต้ลานหินโบราณก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ท้องฟ้าเหนือสวนสมุนไพรที่เคยเป็นสีครามสดใส กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในพริบตา เมฆหมอกม้วนตัวเข้าหากันกลายเป็นวงวนขนาดมหึมา เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ดังขึ้นจากมิติเบื้องบน พร้อมกับแสงสีแดงฉานที่สาดส่องลงมาทาบทับร่างของทั้งสองคน ระบบแจ้งเตือนสีทองอร่ามปรากฏขึ้นตรงหน้าเรย์และเซเลสเทียพร้อมกันด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ที่สั่นไหวรุนแรง: *[ประกาศฉุกเฉินจากระบบหลัก: ตรวจพบการบุกรุกของ ‘ราชันย์แห่งความมืด - มัลโรก’ บอสระดับตำนานผู้ถูกผนึก... ประตูเชื่อมต่อระหว่างโลกภายนอกและเขตรักษาพันธุ์กำลังจะถูกทำลายในอีก 3... 2...]* เรย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองเห็นเงาสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ที่กำลังแหวกมิติลงมาเบื้องล่าง ขณะที่เซเลสเทียใช้มือเรียวคว้าชายเสื้อคลุมของเรย์ไว้แน่น ดวงตาสีอัมพันสบเข้ากับดวงตาของเขาอย่างมีความหมาย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับสวนสมุนไพรแห่งนี้นะคะ *(โปรดติดตามตอนต่อไป)*