บทที่ 1: จอกสุราพิษในวันวิวาห์

โลหิตสีดำไหลรินจากมุมปากของไป๋ลี่หลิน... ชุดมงคลสีแดงชาดกลับกลายเป็นผ้าห่อศพของนาง รอยยิ้มเย้ยหยันของบุรุษที่นางรักสุดหัวใจและน้องสาวผู้เสแสร้งยังคงติดตา "พี่หญิง... โทษตัวท่านเองเถิดที่โง่งมจนส่งตระกูลไป๋ไปสู่ลานประหาร" นางสาบานต่อฟ้าดิน หากมีชาติหน้า นางจะขอเป็นปีศาจทวงหนี้แค้น ไม่ขอเป็นหงส์ผู้เมตตาอีกต่อไป! เมื่อลืมตาขึ้นอีกครา... นางกลับนั่งอยู่หน้าคันฉ่องสำริดในเรือนพักเดิมเมื่อแปดปีก่อน!