สถานะ: ผู้บุกรุก

"เลิกจ้องจอโฮโลแกรมพวกนั้นแล้วถอยออกมาซะ ก่อนที่เซนเซอร์ความร้อนจะจับสัญญาณชีพจรแกได้" รินกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจของเธอเย็นเฉียบพอๆ กับกระบอกปืนไรเฟิลสังหารที่พาดอยู่บนบ่า เธอกระชากแขนผมเข้าหลบในซอกตึกที่เต็มไปด้วยสายไฟระโยงระยางและกลิ่นสนิมเหล็ก กลิ่นอายของนีออนที่สั่นไหวในย่านสลัมแห่งนี้ไม่ได้ดูโรแมนติกเหมือนในหนัง แต่มันคือเครื่องหมายเตือนภัยว่าเรากำลังอยู่ในเขตหวงห้ามของ 'เน็กซัส' ระบบบริหารจัดการเมืองที่มองเห็นทุกอย่างผ่านดวงตานับล้านคู่ ผมหอบหายใจถี่ เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามไรผม ไม่ใช่เพราะเหนื่อยจากการวิ่ง แต่เป็นเพราะสิ่งที่ผมเพิ่ง 'เห็น' บนโครงสร้างข้อมูลเมื่อครู่นี้ "ริน... ระบบไม่ได้ตรวจเจอแค่ตำแหน่ง แต่มันกำลัง 'แก้โครงสร้าง' ถนนข้างหน้าเรา" ผมตอบพลางรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเสมือนที่สร้างขึ้นจากแสงโฟตอน "มันกำลังรีเซ็ตสภาพแวดล้อมเพื่อขังเราไว้ในลูปปิด" "พูดภาษาคนได้ไหม ฉันสนแค่วิธีพุ่งตัวออกไปจากโซนนี้ภายในสามนาที ไม่ใช่ทฤษฎีควอนตัมของแก" เธอหันมามองผม ดวงตาคู่นั้นดุดันและไร้ความปรานี แต่แฝงด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ ผมกัดฟันกรอด ไม่รอคำสั่ง สัญชาตญาณวิศวกรซอฟต์แวร์สั่งให้ผม 'เจาะ' เข้าไปในรูทของระบบนิเวศน์ดิจิทัลที่กำลังบิดเบี้ยวทันที ผมมองเห็นเส้นสายสีฟ้าจางๆ เชื่อมต่อระหว่างเสาไฟฟ้าและฐานข้อมูลกลาง สิ่งที่คนทั่วไปเรียกว่ากำแพงเมือง สำหรับผม มันคือบรรทัดคำสั่งที่เขียนขึ้นอย่างหละหลวม *ระบบ: [Warning: Unauthorized User detected. Initiating Quarantine Protocol]* เสียงสังเคราะห์ที่เย็นชาดังสะท้อนก้องในโสตประสาท มันไม่ใช่แค่เสียง แต่มันคือคลื่นความถี่ที่ทำหน้าที่รบกวนสมองโดยตรง ทันใดนั้น แสงไฟนีออนรอบข้างก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน หุ่นยนต์โดรนตรวจการณ์ติดอาวุธนับสิบตัวโผล่ออกมาจากเงามืดราวกับภูตผี "หมอบลง!" รินตะโกน ลั่นไกปืนแสงจากกระบอกยาวในมือ เสียง 'เปรี้ยง' ดังสนั่นหวั่นไหว โดรนลำแรกระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยท่ามกลางฝนกรดที่เริ่มโปรยปรายลงมา ผมไม่สนการต่อสู้ ผมกำลังแข่งกับเวลา นิ้วผมขยับเร็วจนเป็นภาพติดตา ผมกำลังสร้าง 'ช่องว่าง' ในโค้ดของเน็กซัส เหมือนการแทรกแซงรอยต่อของภาพจิ๊กซอว์ "แกทำบ้าอะไรอยู่!" รินตะโกนอีกครั้งขณะที่เธอต้องถอยร่นเพราะกระสุนเลเซอร์จากโดรนอีกชุดที่แห่กันเข้ามา "กำลังหาทางออกให้เราไง!" ผมตะโกนกลับ "ระบบนี้มันมีบั๊ก... บั๊กที่เกิดจากการพยายามปกปิดความลับบางอย่างอยู่ และผมจะใช้บั๊กนั้นเป็นทางผ่านของเรา!" ผมตัดสินใจทิ้ง 'มาตรการป้องกัน' ของตัวเองลงไปในเครือข่าย พุ่งเป้าไปที่โหนดควบคุมหลัก แม้จะรู้ว่านั่นเท่ากับการประกาศตัวตนต่อพระเจ้าของเมืองนี้ แต่ถ้าไม่เสี่ยง เราก็ไม่มีทางรอดไปถึงชั้นใต้ดินของเน็กซัสได้ ทันใดนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าผมก็เปลี่ยนเป็นสีทองสว่างจ้า ข้อมูลมหาศาลทะลักเข้ามาในหัวจนผมเกือบทรุดลงกับพื้น แต่มันไม่ใช่แค่ข้อมูลการหลบหนี มันคือภาพบันทึกเหตุการณ์ที่เน็กซัสพยายามลบออกจากประวัติศาสตร์... ภาพของรินในชุดทหารหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เธอบอกว่าไม่เคยมีตัวตนอยู่ "ริน... ผมเห็นแล้ว" ผมครางออกมาเบาๆ ขณะที่โดรนกำลังพุ่งเข้ามาหาเราในระยะประชิด "เห็นอะไร? ถ้าไม่ใช่ทางออกก็เงียบปากไปเลย!" "เห็นเหตุผลว่าทำไมระบบถึงต้องกำจัดเรา... เพราะแกไม่ได้แค่หนี แต่มันกำลัง 'คัดลอก' ความทรงจำของแกไปสร้างอาวุธชุดใหม่" รินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความสับสนที่ลึกซึ้งที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา ในวินาทีที่แสงเลเซอร์จากโดรนเตรียมพุ่งเข้าเป้าหมายที่หัวใจของเราทั้งสอง ระบบในตัวผมที่เพิ่งเข้าถึงระดับการเข้าถึงสูงสุดก็ส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นมา เสียงที่ไม่ได้มาจากระบบป้องกันเมือง แต่มาจากบางสิ่งที่ลึกลับกว่านั้น... *ระบบแจ้งเตือน: [พบผู้บุกรุกที่มีสิทธิ์เข้าถึง: สถานะ 'ผู้ดูแลระบบลับ' ถูกเปิดใช้งาน]* *ภารกิจระดับ SSS: กู้คืนความจริงของรินและหยุดยั้งการรีเซ็ตเมืองถูกเปิดใช้งาน* *คำเตือน: คุณไม่ใช่คนเดียวที่รู้เรื่องนี้... เงาที่คอยจับตาดูคุณอยู่ตลอดเวลาได้เคลื่อนไหวแล้ว* ผมเงยหน้าขึ้นมองที่ปลายซอย ร่างในชุดสูทสีดำสนิทไร้เงาปรากฏกายขึ้นบนยอดตึกสูงพร้อมกับปืนที่เล็งตรงมาที่ผมโดยไม่ต้องใช้ความพยายาม "ริน... ดูเหมือนเราจะมีแขกที่ไม่อยากต้อนรับเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนแล้วล่ะครับ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในโลกใบนี้ครับ ไซเบอร์พังค์2099