เงาในห้องทำงานยามวิกาล

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอฝนยามวิกาลลอยอวลอยู่เหนือพรมเปอร์เซียราคาแพง ในห้องทำงานชั้นสี่สิบของอาคารกระจกสีชาใจกลางมหานคร ร่างไร้วิญญาณของ สุริยะ สุขวัฒน์ สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรฝ่ายค้านผู้ทรงอิทธิพล นอนฟุบแนบกับพื้นไม้โอ๊คขัดเงา ดวงตาเบิกโพลงสะท้อนภาพแสงไฟนีออนกะพริบจากตึกฝั่งตรงข้าม ราวกับกำลังจ้องมองความล่มสลายของอำนาจที่ตนเพิ่งสูญเสียไปตลอดกาล ภาคินก้าวเท้าเข้ามาในที่เกิดเหตุด้วยรองเท้าหนังขัดมัน ฝีเท้าของเขาเงียบเชียบและมั่นคง ราวกับผู้พิพากษาที่กำลังเดินตรวจตราลานประหาร ภายใต้เสื้อสูทสีเข้มเข้ารูป ร่างกายของอัยการหนุ่มซ่อนความตึงเครียดไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเยือกเย็น แผลเป็นในใจจากอดีตครอบครัวที่แตกสลายสอนให้เขาเรียนรู้ว่า 'ความยุติธรรม' เป็นเพียงสินค้าฟุ่มเฟือยที่มีไว้ประดับบารมีของผู้ชนะ แต่กระนั้น เขาก็ยังเลือกที่จะยืนหยัดอยู่บนเส้นทางนี้ด้วยเหตุผลที่แม้แต่ตัวเขาเองก็เริ่มจะไม่เข้าใจ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่ง ณ จุดที่ร่างของเหยื่อทาบทับอยู่ ที่นั่น... ท่ามกลางแสงไฟสลัวและเงาตะคุ่มของเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน มีร่างระหงในชุดสูทกางเกงสีชาคลาสสิกยืนไขว้หกอยู่อย่างสง่างาม รสา ทนายความสาวผู้ปราดเปรื่องและมีชื่อเสียงในฐานะ 'ผู้พลิกศพให้กลายเป็นอิสรภาพ' กำลังจ้องมองศพด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความหวาดกลัว หรือแม้แต่ความสะเทือนใจ "คุณมาช้าไปสามนาที ภาคิน" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นโดยที่เธอไม่ต้องหันกลับมามอง รสาปรายตามองอัยการหนุ่มผ่านเงาสะท้อนบนกระจกสีชา "สำหรับอדםที่เคร่งครัดเรื่องเวลาอย่างคุณ การปล่อยให้คดีระดับชาติรอคอย ถือเป็นความหย่อนยานที่น่าผิดหวังนะครับ... หรือว่าคุณกำลังลังเลที่จะเผชิญหน้ากับความจริงในห้องนี้กันแน่" ภาคินไม่ตอบทันที เขาก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าในฤดูหนาวปะปนกับกลิ่นคาวเลือด สร้างความปั่นป่วนที่เขาเกลียดชังในความรู้สึก "ในฐานะทนายความ การที่คุณมาปรากฏตัวในที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมยามวิกาล ก่อนที่ตำรวจจะปิดล้อมพื้นที่เสียอีก มันเลยเส้นคำว่า 'มืออาชีพ' ไปไกลโขแล้วนะ รสา" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกน "คุณมาเพื่อปกป้องลูกความ... หรือมาเพื่อเก็บกวาดหลักฐานที่อาจสาวไปถึงเงาสีดำเบื้องหลังคุณกันแน่" รสาหัวנסในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นประกายแสงวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "ถ้าฉันมาเพื่อเก็บกวาด คุณคิดว่าป่านนี้หลักฐานชิ้นสำคัญจะยังนอนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้นเหรอ?" รสายื่นมือเรียวสวยชี้ไปยังแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกซ่อนอยู่ใต้กองหนังสือบนโต๊ะทำงาน "สุริยะไม่ได้ตายเพราะความขัดแย้งทางการเมืองอย่างที่พวกคุณพยายามจะป้ายสีหรอกนะ ภาคิน... เขาตายเพราะเขาบังเอิญล่วงรู้ว่า 'ใคร' คือผู้บงการตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังโครงการสัมปทานหมื่นล้าน และเอกสารในแฟ้มนั้น คือจดหมายลาตายที่เขียนด้วยหยดเลือดของอำนาจ" ภาคินหรี่ตาลงเล็กน้อย หัวใจใต้ซี่โครงกระตุกวาบ แม้ใบหน้าจะยังคงนิ่งสนิท แต่สมองกลับประมวลผลอย่างรวดเร็ว สารวัตรธนา เพื่อนสนิทของเขาที่กำลังเดินเข้ามาสมทบในห้องหยุดชะงักฝีเท้าทันทีเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายมาก รสา" ภาคินก้าวเข้าไปประชิดเธออีกก้าว จนรสาต้องเงยหน้าขึ้นสบตา "การดึงดันจะเล่นนอกกติกาแบบนี้ อาจทำให้คุณไม่ได้เดินออกจากตึกนี้ในฐานะทนาย... แต่อาจเป็นในฐานะผู้ต้องหา" รสายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของอัยการหนุ่มกระตุกอย่างประหลาด มันเป็นรอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมที่เดิมพันด้วยชีวิต "ถ้าความยุติธรรมตามตำราของคุณ มันหมายถึงการยอมจำนนต่ออำนาจมืดของมนัส... งั้นฉันก็ยินดีที่จะเป็นผู้ต้องหาในสายตาคุณ" รสากระซิบแผ่วเบาข้างหูเขา ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอ "แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น... ลองก้มลงมองที่พื้นใต้โต๊ะนั่นสิ ภาคิน บางทีคุณอาจจะเปลี่ยนใจเรื่องคำว่า 'ความจริง' ไปตลอดกาล" ภาคินขมวดคิ้ว เขาก้มลงมองตามปลายนิ้วของเธอที่ชี้ลงไปบนพื้นไม้โอ๊ค ใต้กองเลือดที่เริ่มแห้งกรัง มีรอยขูดขีดเป็นตัวอักษรย่อภาษาอังกฤษสามตัว... ซึ่งเป็นลายมือของสุริยะที่เขียนไว้ก่อนสิ้นใจ ตัวอักษรสามตัวที่สลักไว้ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย... กลับไม่ใช่ชื่อของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลอย่างมนัส แต่มันคือชื่อย่อของ **'คนใกล้ตัวที่สุด'** ที่กำลังยืนถือแฟ้มสำนวนคดีนี้ร่วมกับเขาในห้องนี้เอง! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้นะครับ