บทที่ 1: สถานที่ปะทะ

“ถ้าคุณยังมีจิตสำนึกความเป็นคนอยู่บ้าง ช่วยบอกเหตุผลที่สมเหตุสมผลมาหน่อยว่าทำไมแบบสตูดิโอถึงเปลี่ยนในวินาทีสุดท้าย!” เสียงแหลมสูงที่เจือไปด้วยโทสะกรีดผ่านความเงียบของไซต์งานก่อสร้างที่กำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้น รสาไม่สนใจสายตาของบรรดาคนงานที่หยุดกึกมองเธอเป็นตาเดียว เธอเดินปรี่เข้าไปหาชายหนุ่มที่ยืนอยู่บนโครงสร้างเหล็กกลางห้องโถงใหญ่ด้วยท่าทีสุขุมเกินไปจนน่าหมั่นไส้ ปรินทร์ลดม้วนพิมพ์เขียวในมือลงช้าๆ เขาไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือสะดุ้งสะเทือนกับพายุอารมณ์ที่พุ่งเข้าใส่ ชายหนุ่มเพียงแค่ปัดฝุ่นออกจากปกเสื้อเชิ้ตสีขาวที่สะอาดสะอ้านผิดกับสถานที่ก่อสร้าง ก่อนจะเลื่อนสายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตามาหยุดอยู่ที่ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แดงก่ำด้วยความโกรธ “คุณคือคนที่มารยาทแย่ที่สุดในกองถ่ายที่คุณว่าจ้างมาหรือเปล่าครับ หรือว่าเป็นแค่ความถนัดส่วนตัวในการเข้ามาตะคอกใส่คนอื่นในพื้นที่ทำงานของเขา” ปรินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับเชือดเฉือนได้ลึกถึงกระดูกดำ เขาไม่ได้ตวาดกลับ แต่ความนิ่งเฉยของเขานั่นแหละที่ทำให้รสาแทบคลั่ง “มรรยาทเหรอคะ? คุณต่างหากที่ไร้จรรยาบรรณ! สัญญาบอกชัดเจนว่าฟังก์ชันสตูดิโอต้องรองรับการติดตั้งกล้องเครนขนาดใหญ่ แต่นี่คุณเล่นลดความสูงเพดานลงสามเมตร แล้วจะให้ทีมงานฉันไปถ่ายทำตรงไหน! รูมูด้านบนหรือไง!” รสาแทรกตัวผ่านกองไม้แบบเข้าไปประจันหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนกลิ่นจางๆ ของน้ำหอมเย็นสดชื่นจากตัวเขาปะทะเข้ากับจมูกเธอ กลิ่นที่น่าหงุดหงิดเสียจริง… เพราะมันทำให้สมาธิที่เธอพยายามรวบรวมไว้กระเจิงหายไปหมด ปรินทร์ย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ระดับสายตาเท่ากับหญิงสาว ดวงตาสีเข้มของเขาวาวโรจน์ด้วยความเย็นชาที่ซ่อนความนัยบางอย่างเอาไว้ “ถ้าคุณอ่านรายละเอียดในเอกสารที่ผมส่งให้ฝ่ายประสานงานเมื่อวานสักนิด แทนที่จะเอาเวลาไปวีนใส่คนนั้นคนนี้ คุณคงเห็นว่าผมเพิ่มโครงสร้างรับน้ำหนักแบบถอดประกอบได้ให้คุณแล้ว ไม่ต้องใช้เครนใหญ่ให้เปลืองพื้นที่หรอกครับ... ถ้าคนทำงานเป็น” “นี่คุณ!” รสาชี้หน้าเขา มือสั่นด้วยความโกรธ “อย่ามาดูถูกกันนะ ฉันทำงานกับกรณ์มาหลายปี เราไม่เคยมีปัญหาเรื่องสถานที่ แต่พอมาเจอกับคุณที่เป็นสถาปนิกอีโก้สูงส่ง ทุกอย่างก็กลายเป็นหายนะไปหมด!” ชื่อของ ‘กรณ์’ ทำให้คิ้วเข้มของปรินทร์กระตุกขึ้นเล็กน้อย ความเย็นชาในแววตาพลันวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด เขาเหยียดยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันดูอันตรายอย่างบอกไม่ถูก “อ๋อ… เพื่อนรักผู้กำกับจอมจินตนาการคนนั้นสินะ” ปรินทร์ก้าวเข้ามาใกล้เธออีกนิดจนรสาต้องเอนตัวหลบ “มิน่าล่ะ ถึงได้ร้อนรนจนคุมอารมณ์ไม่อยู่ สงสัยจะกลัวเพื่อนไม่ได้ดั่งใจจนต้องออกตัวแรงขนาดนี้” “คุณไม่มีสิทธิ์มาพาดพิงถึงกรณ์!” รสากระแทกเสียงกลับ เธอพยายามถอยหลังหนีจากแรงกดดันที่เขาสร้างขึ้น แต่แผ่นหลังกลับไปชนเข้ากับเสาเหล็กกลางห้องพอดี ปรินทร์ฉวยโอกาสนั้นใช้มือข้างหนึ่งยันเสาไว้ ขังเธอไว้ในวงแขนที่แข็งแกร่งราวกับกำแพง “ผมเป็นสถาปนิก ผมมีสิทธิ์ทุกอย่างที่จะปกป้องงานออกแบบของผม ไม่ว่าใครจะเอาความต้องการเพ้อฝันมาเหยียบย่ำมันก็ตาม” ปรินทร์ก้มลงมากระซิบใกล้ใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำเอาขนอ่อนที่ต้นคอเธอตั้งชัน “รวมถึง… คนที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเรื่องที่ไม่ใช่ของตัวเองด้วย” รสาสูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง “ปล่อย… ฉันจะคุยกับวิศวกรคุมงาน คุณไม่มีสิทธิ์มากั้นทางฉันแบบนี้” “คุยกับผมคนเดียวก็พอครับ เพราะผมคือคนตัดสินใจ” ปรินทร์ขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความลับบางอย่าง “ถ้าอยากได้สตูดิโอแบบเดิม คุณก็ต้องยอมทำตามเงื่อนไขของผม” “เงื่อนไขอะไร?” เธอถามเสียงสั่น ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะเคมีประหลาดที่กำลังเดือดพล่านอยู่ระหว่างทั้งคู่ “พรุ่งนี้แปดโมงเช้า มาที่ไซต์งานด้วยตัวคนเดียว... ไม่ต้องเอาเพื่อนผู้กำกับของคุณมาด้วย ถ้าอยากคุยเรื่องแบบให้รู้เรื่อง” ปรินทร์ถอยออกมาอย่างรวดเร็วราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาหยิบหมวกนิรภัยขึ้นมาสวมแล้วหันหลังให้เธออย่างไม่แยแส ทิ้งให้รสายืนกำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคืองที่ผสมปนเปไปกับความรู้สึกแปลกๆ ที่อธิบายไม่ได้ แต่ในจังหวะที่รสาตัดสินใจจะเดินหนีเพื่อระบายความโกรธ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าไซต์งานเสียก่อน “รสา! ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาคนเดียว ปรินทร์! แกทำอะไรเธอน่ะ!” เสียงของกรณ์ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเขาที่ดูเหมือนจะรีบร้อนผิดปกติ รสาชะงักไป ส่วนปรินทร์ที่กำลังจะก้าวออกไปหยุดกึก เขาหมุนตัวกลับมามองชายผู้มาใหม่ด้วยแววตานิ่งสนิท ทว่าในมือของเขากลับกำพิมพ์เขียวแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ปรินทร์มองกรณ์สลับกับรสา ก่อนจะคลี่ยิ้มเย็นชาที่ทำให้บรรยากาศในห้องโถงเย็นเฉียบลงถนัดตา “ผมไม่ได้ทำอะไรหรอกครับกรณ์…” ปรินทร์เว้นจังหวะ พลางปรายตามองรสาที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ “ผมแค่กำลัง ‘ตกลง’ งานกับคุณรสาเรื่องคืนพรุ่งนี้… ซึ่งดูเหมือนว่าคืนนั้นเราคงจะมีเรื่องต้องคุยกันยาวเลยล่ะ” ตุ๊กตาโบราณหวังว่าเรื่องราวบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ หากชื่นชอบฝากคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้กันด้วยค่ะ