ฟื้นคืนชีพในห้องครัวเก่าคร่ำคร่า

“ถ้าเจ้ายังไม่ลุกขึ้นไปต้มข้าวต้มหม้อนี้ให้เสร็จภายในสิบห้านาที อย่าหาว่าข้าใจร้ายสั่งให้ลูกชายข้าหย่ากับเจ้าส่งกลับบ้านเดิมเสียวันนี้เลย!” เสียงแหลมสูงราวกับกิ่งไม้หักดังบาดเข้าไปในโสตประสาท หลี่จินเหยาขมวดคิ้วแน่น ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมายังสมองดุจถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทง นางลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งที่เห็นไม่ใช่ห้องผ่าตัดที่เต็มไปด้วยเครื่องมือแพทย์ทันสมัย หากแต่เป็นเพดานไม้ผุพังที่มีคราบเขม่าควันจับหนาเตอะ กลิ่นอับชื้นของดินและกลิ่นเหม็นหืนของถั่วเน่าโชยเข้าจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน นางไม่ได้ตาย... แต่กำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่า “ยังจะแกล้งทำเป็นนอนนิ่งอยู่อีกหรือ! นังสะใภ้ขี้เกียจ!” ฝ่ามือหยาบกร้านของหญิงชราที่นางจำได้แม่นว่าคือ ‘แม่สามีตระกูลหลี่’ เงื้อขึ้นหวังจะตบลงมาบนใบหน้าของนาง จินเหยาไม่ได้หลบหลีก ทว่าเพียงแค่ขยับข้อมือไปจับข้อมือเหี่ยวแห้งนั้นไว้ด้วยแรงบีบที่มั่นคงและทรงพลัง ดวงตาเรียวคมของนางตวัดมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก “ท่านแม่ ท่านควรจะรู้ไว้ว่าชีวิตคนเรามันเปราะบางเหมือนถ้วยกระเบื้อง ถ้าแตกไปแล้ว มันยากนักที่จะประสานให้กลับมาเหมือนเดิม” จินเหยาส่งยิ้มบางๆ ที่แฝงไว้ด้วยเล่ห์เหลี่ยม “และอย่าคิดว่าข้าจะปล่อยให้ท่านทำร้ายข้าได้ฝ่ายเดียวอีกต่อไป” แม่สามีถึงกับชะงักงัน นางไม่เคยเห็นแววตาที่ดุดันและเต็มไปด้วยอำนาจเช่นนี้จากสะใภ้รองผู้อ่อนแอมาก่อน ความโกรธเกรี้ยวถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจแกมหวาดหวั่น จินเหยาสลัดมืออีกฝ่ายทิ้งอย่างไม่ไยดี ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าสง่างามผิดกับสภาพชุดผ้าฝ้ายปะชุนที่สวมใส่ นางกวาดสายตามองไปรอบห้องครัวเก่าคร่ำคร่าแห่งนี้ ความทรงจำของร่างนี้ไหลเวียนเข้าสู่สมองของนางเหมือนสายน้ำที่เชี่ยวกราก ยุค 1970... ยุคที่ความอดอยากคือเพื่อนสนิท และการมีชีวิตรอดคือความสำเร็จสูงสุด จินเหยาเดินไปที่หม้อดินเผาใบใหญ่ตรงหน้า เห็นเมล็ดธัญพืชหยาบๆ สองสามกำมือที่แทบจะเรียกว่าเป็น ‘โจ๊ก’ ไม่ได้ นางแค่นยิ้มในใจ ในมิติลับของนางมีโอสถทิพย์และผลผลิตจากฟาร์มสวรรค์มากมาย แต่การจะหยิบออกมาใช้นั้นต้องดูจังหวะและเวลา นางหยิบเอากระเทียมและพริกแห้งที่วางอยู่มุมโต๊ะมาสับด้วยความชำนาญ เสียงมีดกระทบเขียงดังเป็นจังหวะที่ฟังดูมีอำนาจเหนือบรรยากาศที่ตึงเครียด นางไม่สนใจสายตาที่จ้องมองมาอย่างอาฆาตของแม่สามี จินเหยาเริ่มปรุงอาหารด้วยเทคนิคที่นางเคยใช้ปรุงอาหารบำรุงคนไข้ในมิติพิเศษ ความหอมฟุ้งของเครื่องเทศผสานกับกลิ่นกากหมูเจียวที่นางแอบดึงออกมาจากมิติผ่านชายเสื้อที่ยาวเกินไป เริ่มกระจายตัวไปทั่วห้องครัวจนกลบกลิ่นเหม็นหืนของบ้านตระกูลหลี่จนมิด “นังเด็กนี่! แกไปเอาเนื้อมาจากไหน!” แม่สามีถามเสียงสั่นด้วยความตะกละ “ของที่ท่านไม่ควรตั้งคำถาม หากท่านยังอยากให้ลูกชายท่านมีเมียที่ทำอาหารอร่อยๆ ให้กิน” จินเหยาตอบสั้นๆ แต่ทว่าเฉียบขาด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของบุรุษผู้หนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตู เฉินกั๋วเฉา ในชุดทหารสีเขียวเข้มผู้มีใบหน้าคมเข้มและดวงตาดั่งพญาเหยี่ยวเดินเข้ามา สายตาของเขาหยุดอยู่ที่จินเหยาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะมองไปที่หม้อข้าวที่ส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ เขาวางกระเป๋าเดินทางใบเก่าลง แล้วก้าวเข้ามาใกล้จินเหยา สัญชาตญาณทหารบอกเขาว่าภรรยาของเขามีบางอย่างที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความสง่างามที่ไร้ที่มาและการขยับตัวที่ดูมีชั้นเชิงนั้นไม่ใช่หญิงชาวบ้านธรรมดา “เกิดอะไรขึ้นหรือจินเหยา?” เสียงทุ้มต่ำของเขามีความห่วงใยเจืออยู่ ก่อนที่จินเหยาจะทันได้ตอบ เสียงตะโกนจากข้างนอกบ้านก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาพร้อมกับเสียงกระแทกประตูอย่างแรง “จินเหยา! ออกมาเดี๋ยวนี้! เรื่องที่แกแอบขโมยใบรับรองการขายของในตลาดมืดไปขายต่อ ความจริงปรากฏแล้ว! ถ้าไม่โผล่หัวออกมา ข้าจะแจ้งทางการให้จับแกเข้าคุกซะ!” จินเหยาสบตากับเฉินกั๋วเฉา แววตาของนางนิ่งสงบราวกับพื้นน้ำ แต่ในความสงบนั้นกลับแฝงด้วยแผนการที่พร้อมจะเล่นงานทุกคนที่กล้าทรยศนาง นางหยิบช้อนตักโจ๊กที่ปรุงสุกพอดีขึ้นมาเป่าเบาๆ ก่อนจะหันไปทางประตูด้วยรอยยิ้มที่ทำให้คนมองต้องขนลุก “คุกหรือครับ?” จินเหยากล่าวกับสามีพลางแค่นยิ้ม “น่าสนใจดี... แต่คนที่ควรจะไปนั่งในนั้น น่าจะเป็นคนอื่นมากกว่านะครับ กั๋วเฉา... ช่วยเชิญแขกที่หน้าประตูเข้ามาหน่อยได้ไหม เดี๋ยวผมจะเลี้ยงอาหารมื้อพิเศษให้พวกเขาได้รับประทานจนลืมวันตายเลย” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นนี้นะครับ หมอภัทรแก้ไขชะตาจะรังสรรค์เรื่องราวให้เข้มข้นยิ่งขึ้นในตอนถัดไปครับ