ข่าวชิ้นแรกของความซวย

เสียงกุญแจมือเหล็กกระทบกันในความมืดคือดนตรีประกอบเดียวที่รินรดาไม่ต้องการได้ยินที่สุดในเวลานี้ หยาดเหงื่อกาฬผุดซึมเต็มกรอบหน้าเรียวสวย มือข้างหนึ่งกำแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทไว้แน่นจนพลาสติกแทบจะฝังลงไปในเนื้อ ร่างบางแนบชิดติดกำแพงอิฐเปลือยเย็นเฉียบของตรอกซอกซอยแคบๆ ด้านหลังภัตตาคารหรู ย่านใจกลางเมืองที่ไม่เคยหลับใหล ทว่ายามตีสองเช่นนี้ กลับกลายเป็นลานประลองที่ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ใดๆ นอกจากกฎของผู้ล่าและผู้ถูกล่า เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับคู่ดังใกล้เข้ามาทุกที... *หนึ่ง... สอง... สาม...* พวกมันเป็นมืออาชีพจากบริษัทรักษาความปลอดภัยใต้ดินของศิลา ไม่ผิดแน่ "แยกย้ายกันหา! ยัยหนู่นั่นวิ่งไปได้ไม่ไกลหรอก ของสำคัญอยู่ในมือมัน ถ้าหาไม่เจอ นายใหญ่เอาพวกเราตายแน่!" เสียงทุ้มต่ำเหี้ยมเกรียมตะโกนสั่งการดังแว่วมา รินรดาเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตาคู่คมฉายแววเด็ดเดี่ยว ไม่มีทาง... เธอเหนื่อยยากแทบตาย ขุดคุ้ยเรื่องราวคอร์รัปชันระดับประเทศของศิลามาได้ปีกว่า เกือบเอาชีวิตไปทิ้งในโกดังสินค้าเถื่อนมาก็หลายหน จะให้มาพลาดท่าถูกจับได้ตรงนี้ หึ ฝันไปเถอะ! ทว่า ปัญหาใหญ่ในตอนนี้คือ รองเท้าส้นสูงสี่นิ้วที่ส้นข้างหนึ่งหักสะบั้นลงไปตั้งแต่ตอนเธอปีนรั้วหนีตาย แรงกระแทกทำให้ข้อเท้าขวาร้าวระบมจนแทบก้าวไม่ออก รินรดากลั้นใจกัดฟันกรอด ขยับตัวเดินกะเผลกไปตามเงาตะคุ่มของกองลังกระดาษ แต่เพราะความเจ็บแปลบทำให้เธอเผลอทำกระป๋องสเปรย์พริกไทยหลุดมือ กลิ้งไปกระทบกับถังขยะสเตนเลสส่งเสียง *เคร้ง!* ดังลั่นในความเงียบ ซวยแล้ว! "ทางนั้น! เสียงมาจากทางนั้น!" ร่างบางใจหายวาบ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น เธอพุ่งตัวสุดแรงเกิดเข้าหาประตูเหล็กสีเทาทึบที่อยู่ใกล้ที่สุด มือเล็กบิดลูกบิดอย่างลนลาน ปาฏิหาริย์มีจริง ประตูไม่ได้ล็อก! รินรดารีบแทรกตัวเข้าไปด้านในแล้วกระชากปิดล็อกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงทุบประตูดังปึงปังจากด้านนอกตามมาติดๆ "เฮ้ย ประตูนี้ล็อก เปิดไม่ได้!" เสียงลูกน้องของศิลาตะโกนสบถอยู่หน้าประตูก่อนเสียงฝีเท้าจะค่อยๆ วิ่งผ่านเลยไปทางอื่น รินรดาทรุดตัวลงพิงบานประตู หอบหายใจโยนตัวโยนราวกับคนขาดอากาศ เธอหลับตาลงช้าๆ เพื่อตั้งสติ ปล่อยให้ความเงียบและความเย็นยะเยือกของห้องโถงกู้ภัยปอด แต่เธอลืมไป... ว่าประตูที่ไม่ได้ล็อกในยามวิกาล ย่อมหมายความว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้รกร้าง "คุณเข้ามาในพื้นที่ส่วนบุคคล... ด้วยรองเท้าที่เปื้อนโคลน และลมหายใจที่สกปรกมากครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ เย็นเยือกจนน่าขนลุกดังขึ้นจากความมืดมุมห้อง รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจที่เพิ่งสงบลงกลับมากระหน่ำรัวยิ่งกว่าเดิม เธอกวาดสายตาตื่นตระหนกฝ่าความมืดสลัวไปยังทิศทางของต้นเสียง ร่างสูงโปร่งในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทเข้ารูปไร้ที่ติ กำลังยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวบิวต์อินหรูหรา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวนรูปสลักตึงเครียดระคนรังเกียจ ดวงตาคมกริบสีนิลมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาราวกับกำลังมองสิ่งปฏิกูลที่เพิ่งลอยเข้าบ้าน "คุณเป็นใคร..." รินรดาเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามพยุงร่างที่สะบักสะบอมของตัวเองให้ยืนหยัดอย่างสง่างามที่สุด "ฉัน... ฉันแค่ขอหลบภัยแป๊บเดียว เดี๋ยวก็ไป..." "หลบภัย?" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเย้ยหยันแต่ทรงพลัง "นี่คือเซฟเฮาส์ลับระดับความปลอดภัยสูงสุด ไม่ใช่ศาลาพักใจข้างทาง และที่สำคัญที่สุด..." เขาปรายตามองรอยเปื้อนโคลนบนพรมเปอร์เซียราคาแพงลิบลิ่วที่เธอยืนเหยียบอยู่ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด "...คุณกำลังทำลายความสะอาดของห้องผม รองเท้าคู่ที่คุณสวมอยู่ มูลค่าความเสียหายคงไม่เท่ากับค่าทำความสะอาดพรมผืนนี้หรอกมั้งครับ" รินรดาอ้าปากค้าง สมองที่กำลังแล่นด้วยความเร็วสูงเพื่อหาทางหนี ถึงกับสะดุดกึกกับประโยคเมื่อครู่ นี่ตาบ้านี่สนใจแค่พรมเนี่ยนะ! ข้างนอกมีคนไล่ล่าเธอแทบตาย หมาบ้าของศิลาเดินกันพลุ่นพล่าน แต่พ่อคุณหนูสำอางคนนี้กลับมายืนบ่นเรื่องความสะอาดเนี่ยนะ! "นี่คุณ! หูหนวกหรือไง ข้างนอกมีคนตามฆ่าฉันนะเว้ย!" รินรดาหมดความอดทน ปากเก่งสวนกลับทันควันโดยไม่เกรงกลัวรัศมีน่าเกรงขามของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย "ถ้าฉันโดนฆ่าตายคาประตูบ้านคุณ มันจะซวยเปื้อนเลือดเลอะพื้นสวยๆ ของคุณหรือเปล่าล่ะ!" ธามขมวดคิ้วมุ่น ไม่พอใจอย่างยิ่งกับวาจาสวนกลับที่ไร้ความเกรงอกเกรงใจนั่น เขาเกลียดความวุ่นวาย และเกลียดผู้หญิงประเภทที่ชอบพาปัญหาเข้ามาในชีวิตมากที่สุด โดยเฉพาะผู้หญิงปากจัด ตาขวาง และเนื้อตัวมอมแมมคนนี้ ร่างสูงก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ ทว่ากดดันจนรินรดาต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนติดประตูหนีไปไหนไม่ได้ กลิ่นกายสะอาดสดชื่นเจือกลิ่นมินต์จางๆ ลอยปะทะจมูกท่ามกลางความตึงเครียด "ปากดีจังนะครับ..." ธามโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคมปลาบจับจ้องริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาไม่หยุด "หวังว่าความสามารถในการเอาตัวรอดของคุณ จะมีมากกว่าฝีปากที่คอยต่อล้อต่อเถียงอยู่นี้" รินรดาจ้องตอบนัยน์ตาสีนิลคู่นั้นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไป เธอยืดอกขึ้น เชิดหน้าท้าทาย "ถ้าไม่อยากให้ฉันกวนใจนัก ก็ปล่อยฉันออกไปสิยะ!" "ฝันไปเถอะครับ..." ธามมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หยันเยาะแต่กลับทรงเสน่ห์อย่างร้ายกาจ "ในเมื่อคุณเหยียบเข้ามาในเขตของผมแล้ว... เกมนี้คุณไม่มีสิทธิ์เลือก" นิ้วเรียวยาวแข็งแรงเอื้อมมือออกไปฉวยข้อมือเล็กที่กำลังกำแฟลชไดรฟ์ไว้แน่นอย่างรวดเร็ว รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจ พยายามสะบัดออกสุดแรง "ปล่อยนะ! จะทำอะไร!" ธามไม่ตอบ เขาออกแรงกระชากเพียงเล็กน้อย ร่างบางก็เซถลาเข้าหาอกแกร่งตามแรงดึง ก่อนที่ประตูเซฟเฮาส์บานใหญ่จะถูกกระชากเปิดผางด้วยฝีมือของใครบางคนจากด้านนอก พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างวาบที่สาดส่องเข้ามาภายในห้อง "ลูกพี่! ผมได้กลิ่นอายยัยนั่นแถวนี้... เอ๊ะ!" ลูกน้องของศิลาชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด หันไปมองบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะ ทว่า ก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำพูดใดออกมา ธามกลับรวบเอวบางของรินรดาเข้าหาตัวแนบแน่นอย่างไร้การตั้งตัว มือหนาอีกข้างเลื่อนขึ้นปิดเรียวปากอิ่มที่กำลังจะอ้าปากโวยวายไว้ด้วยฝ่ามืออุ่นจัด ดวงตาคมกริบของบอดี้การ์ดหนุ่มก้มลงมองสบตาคนในอ้อมแขนที่กำลังตื่นตระหนก ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันจนสัมผัสได้ "เงียบซะ..." ธามกระซิบเสียงพร่าชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทแต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนแปลกประหลาดในอกของหญิงสาว "...ถ้าไม่อยากตายคามือผม ก่อนจะโดนไอ้พวกนั้นลากออกไป" จังหวะนั้นเอง สายตาทั้งคู่ประสานกันนิ่งสนิทท่ามกลางความกดดันและความใกล้ชิดที่อันตรายถึงชีวิต ความลับในแฟลชไดรฟ์ การไล่ล่า และศัตรูที่อยู่ห่างออกไปแค่เอื้อม... ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับหยุดนิ่งลง ณ วินาทีที่ลมหายใจของทั้งสองประสานเป็นหนึ่งเดียว --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญและฟินจิกหมอนไปด้วยกันนะครับ