ฟื้นคืนชีพในที่ดินรกร้าง

กลิ่นอับชื้นของดินโคลนเน่าเสียและซากใบไม้แห้งผาก คือสิ่งแรกที่กระชากสติของเอลาร่า วานเดอร์วอลล์ ให้หลุดพ้นจากความมืดมิดอันยาวนาน "อึก..." เสียงครางต่ำเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่แห้งแตกเป็นแผล เอลาร่าสำลักฝุ่นดินและเศษซากพืชจนต้องพลิกตัวตะแคงข้าง มือเรียวบางที่เคยสวมแหวนเพชรเม็ดโตจนเต็ม 10 นิ้ว บัดนี้กลับมีเพียงคราบดินสีดำฝังลึกตามซอกเล็บ ผิวหนังขาวเนียนละเอียดที่เคยได้รับการปรนนิบัติอย่างดีเยี่ยมจากคฤหาสน์ตระกูลวานเดอร์วอลล์ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและแผลฟกช้ำดำเขียว ความทรงจำสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบลงไม่ใช่ความตายอันสงบ แต่เป็นการถูกตราหน้าว่าเป็น "กาลกิณี" และ "ตัวซวย" ของตระกูล ภาพของท่านพ่อที่โบกมือปัดรังเกียจราวกับนางเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งที่หมดประโยชน์ ภาพของท่านพี่ที่ยืนกอดอกมองนางด้วยสายตาสมเพชเวทนา และเสียงประกาศิตอันเย็นชาจากผู้นำตระกูลที่สลักลึกลงไปในขั้วหัวใจ—*‘ขับไล่เอลาร่า ออกจากตระกูลวานเดอร์วอลล์อย่างถาวร ทรัพย์สินใดๆ ห้ามแตะต้อง ยกเว้นที่ดินมรดกผืนสุดท้ายที่ใช้ฝังขยะ...เขตแดนรกร้างชายขอบอาณาจักร!’* เอลาร่ายันกายลุกขึ้นนั่งช้าๆ ดวงตาสง่านิ่งคู่สวยที่เคยมีความเย่อหยิ่งจองหอง บัดนี้กลับฉายแววเย็นเยียบและล้ำลึกเกินกว่าที่หญิงสาววัยสิบแปดปีจะพึงมี ความทรงจำสองสายไหลหลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์—นางคือคุณหนูผู้เอาแต่ใจในโลกเก่าที่ถูกคู่หมั้นและน้องสาวต่างมารดาหักหลังจนต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถ และนางยังเป็นเอลาร่าคนเดียวกันในโลกแฟนตาซีแห่งนี้ ผู้ซึ่งถูกตระกูลถีบหัวส่งมาตายผ่อนส่งในที่ดินมรดกที่เป็นดั่งคำสาป "คิดว่าจะส่งฉันมาตายเพื่อฮุบสมบัติทั้งหมดสินะคะ... พะเนียงตระกูลวานเดอร์วอลล์ พวกคุณช่างประเมินเอลาร่าคนนี้ต่ำเกินไปเสียแล้ว" รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากเรียวสวย แม้สภาพร่างกายจะสะบักสะบอมและเนื้อตัวมอมแมมเพียงใด แต่ออร่าความทรงอำนาจและสง่าราศีกลับแผ่ซ่านออกมาจากตัวนางอย่างไร้ที่ติ เอลาร่ากวาดสายตามองรอบกาย สิ่งที่ปรากฏแก่สายตามิใช่คฤหาสน์หรูหราหรือห้องนอนประดับทองคำเปลว แต่มันคือ "เขตแดนรกร้าง" ของจริง พื้นดินแห้งแล้งจนปริแตกเป็นร่องลึก ต้นไม้ใบหญ้าทุกต้นในรัศมีร้อยเมตรต่างเหี่ยวเฉาเป็นสีดำสนิท ราวกับถูกสูบพลังชีวิตจนหมดสิ้น กลิ่นอายความตายและเวทมนตร์เสื่อมสลายคละคลุ้งอยู่ในอากาศจนแสบจมูก ที่นี่คือดินแดนต้องคำสาปที่ไม่มีใครกล้ากรายเข้าใกล้ แม้แต่สัตว์ป่าหรือสัจจะภูตยังหลีกเลี่ยง แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ฝ่ามือเรียวแตะลงบนพื้นดินแห้งผาก ปาฏิหาริย์ที่ไม่มีใครคาดคิดก็บังเกิด! *ติ๊ง!* เสียงกังวานใสดุจเสียงกระดิ่งแก้วดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับอักษรเรืองแสงสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า [ระบบฟื้นฟูอาณาจักรพฤกษามายา (Plant Kingdom Restoration System) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ] [เจ้าของสิทธิ์ที่ดิน: เอลาร่า วานเดอร์วอลล์] [สถานะที่ดิน: เขตแดนระดับศูนย์ (เสื่อมโทรมขั้นวิกฤต)] [ของขวัญต้อนรับผู้กลับชาติมาเกิด: พลังจิตวิญญาณแห่งพฤกษา (ระดับสูงสุด), เมล็ดพันธุ์ต้นไม้บรรพกาลอเวจี (1 เมล็ด), แต้มฟื้นฟู 10,000 แต้ม] ดวงตาของเอลาร่าทอประกายวับวาวด้วยความตื่นตะลึงระคนพึงพอใจ ระบบช่วยเหลือ! ของวิเศษที่มักปรากฏในนิยายแฟนตาซีที่นางเคยอ่านแก้เบื่อ บัดนี้มันมาอยู่ตรงหน้า และเลือกนางเป็นเจ้าของ! *ครืนนน—!* พื้นดินใต้ร่างสั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนที่กระแสพลังงานสีเขียวมรกตอุ่นวาบจะไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายของเอลาร่าผ่านทางปลายนิ้ว ความเจ็บปวดจากบาดแผลทั่วร่างมลายหายไปในพริบตา ผิวพรรณที่เคยคล้ำแดดและมีรอยขีดข่วนกลับมาเปล่งประกายเนียนละเอียดดุจหยกขาวชั้นดี เส้นผมสีบลอนด์ประกายทองยาวสยายเคลียแผ่นหลัง บัดนี้สะท้อนประกายแสงระยิบระยับราวกับเส้นไหมบริสุทธิ์ พลังชีวิตมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่หัวใจ ทำให้นางรู้สึกราวกับว่าตัวนางสามารถควบคุมความเป็นความตายของพืชพรรณทั่วหล้าได้ดั่งใจนึก "หึ... ช่างเป็นของขวัญต้อนรับที่ถูกใจเสียจริงนะคะ" เอลาร่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะสวมชุดกระโปรงของคุณหนูตกยากที่ขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนคราบดิน แต่นางกลับดูราวกับราชินีผู้สูงศักดิ์ที่เสด็จประพาสดินแดนรกร้าง ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะตรวจสอบระบบฟื้นฟูเพื่อวางแผนเนรมิตที่ดินผืนนี้ให้กลายเป็นอาณาจักรดอกไม้ที่ร่ำรวยและทรงอิทธิที่สุดในอาณาจักร เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน *กรอบ... แกลบ...* เสียงกิ่งไม้หักดังมาจากพุ่มไม้หนาทึบทางทิศตะวันตก ซึ่งเป็นเขตแดนอันตรายที่ขึ้นชื่อว่ามีสัตว์อสูรกลายพันธุ์หลงเข้ามา เอลาร่าไม่แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางเพียงแค่หรี่ตามองไปยังต้นตอของเสียง มือขวากำหนดจิตเรียกพลังพฤกษามายาให้รวมตัวกันเป็นหนามแหลมคมซ่อนไว้ใต้ฝ่ามือ พร้อมที่จะพุ่งทะยานออกไปปลิดชีพผู้บุกรุกได้ทุกเมื่อ เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืดมิด หมวกคลุมศีรษะปิดบังใบหน้าครึ่งบนเอาไว้ เหลือเพียงคางได้รูปและริมฝีปากหยักลึกที่เม้มเข้าหากันอย่างดุดัน ทว่าสิ่งที่สะดุดตาเอลาร่ามากที่สุดคือ ดาบเล่มโตที่สะพายอยู่ด้านหลัง ซึ่งเคลือบไปด้วยไอเวทมนตร์สีแดงฉานอันทรงพลัง—นั่นคือ "เซอร์ลูเซียส ดราโกเนล" อัศวินนอกคอกผู้ถูกเนรเทศมายังสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายนี้ บุรุษผู้ที่ข่าวลือกล่าวขานว่าโหดเหี้ยม เลือดเย็น และไร้หัวใจ! เซอร์ลูเซียสหยุดฝีเท้าลงเมื่อเห็นร่างระหงของหญิงสาวสาวยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางดินแดนรกร้าง ดวงตาคมกริบใต้หมวกฮู้ดกวาดมองสำรวจเอลาร่าตั้งแต่หัวจรดเท้า ประกายความแปลกใจฉายวาบผ่านนัยน์ตาคมกริบชั่วพริบตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นตามเดิม "ผู้หญิงสير...? น่าแปลกใจเสียจริง ที่ดินผืนนี้ไม่เคยมีใครรอดชีวิตเกินสามชั่วโมงหลังถูกขับไล่... แต่เธอกลับยืนอยู่ที่นี่แถมยังดูมีชีวิตชีวาดีเสียด้วย" เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือความระแวดระวังและเย้ยหยันเล็กน้อย เอลาร่าไม่ได้ลดการป้องกันลง แต่นางกลับแย้มรอยยิ้มพรายที่ริมฝีปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายและความมั่นใจจนน่าหลงใหล นางก้าวเข้าไปหาบุรุษร่างสูงทีละน้อยอย่างไร้ความหวาดกลัว จนกระทั่งระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงแค่คืบเดียว "โลกใบนี้ไม่มีที่ยืนให้คนอ่อนแอหรอกค่ะท่านอัศวิน..." เอลาร่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ นัยน์ตาสีไพลินคู่สวยสะท้อนเงาร่างของเขาอย่างชัดเจน "และถ้าท่านคิดจะมาแย่งชิงที่ดินผืนนี้ไปล่ะก็... ฉันเกรงว่าท่านคงต้องลองถาม 'เจ้าของคนใหม่' ดูเสียก่อนนะคะ" เซอร์ลูเซียสชะงักไปเล็กน้อย กลิ่นหอมจางๆ ประหลาดคล้ายดอกไม้ป่าแรกแย้มโชยแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นโคลนตม ชายหนุ่มหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณาเป็นครั้งแรก—ผู้หญิงคนนี้แตกต่างจากข่าวลือโดยสิ้นเชิง นางไม่ใช่คุณหนูตกอับที่รอวันตาย แต่เป็น... *ตึ้ง!* ยังไม่ทันที่เซอร์ลูเซียสจะได้เอ่ยคำใดต่อ พื้นดินรอบกายพวกเขากลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นยิ่งกว่าเดิม ท้องฟ้าเหนือเขตแดนรกร้างที่เคยเป็นสีเทาหม่นกลับถูกฉีกกระชากออกด้วยแสงสีทองสว่างวาบ เมล็ดพันธุ์ต้นไม้บรรพกาลอเวจีในระบบพุ่งทะยานออกจากอกของเอลาร่า ฝังรากลงสู่พื้นดินเบื้องหน้า และเติบโตกลายเป็นต้นไม้ขนาดยักษ์พุ่งทะลุเมฆาภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที! และพร้อมกันนั้นเอง... เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเร้าใจ [แจ้งเตือนด่วน! ตรวจพบ 'เงินทุนสำรองฉุกเฉิน' มูลค่า 1,000,000,000 เหรียญทองที่ถูกซ่อนไว้ในบัญชีมรดกที่ถูกลืม] [ระบบทำการปลดล็อกฟังก์ชัน: "บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด (Black Card)" เรียบร้อยแล้ว] [ต้องการยืนยันการใช้จ่ายวงเงินแรกเพื่อเนรมิต "คฤหาสน์ดอกไม้และกองกำลังส่วนตัว" ทันทีหรือไม่? (กดปุ่มยืนยันเพื่อดำเนินการ)] เอลาร่าแย้มยิ้มกว้างยิ่งขึ้น ดวงตาส่องประกายระยิบระยับด้วยความสะใจ นางหันไปสบตากับอัศวินหนุ่มผู้แข็งแกร่งที่ยืนนิ่งค้างไปกับภาพตรงหน้า ก่อนจะยื่นมือเรียวไปแตะที่หน้าจอแสงสีทองเบื้องหน้า แล้วกดปุ่มยืนยันอย่างไม่ลังเล! *ติ๊ง!* — เสียงรูดบัตรผ่านระบบเวทมนตร์ดังขึ้นกังวานก้องไปทั่วทั้งอาณาจักร พร้อมกับเฮลิคอปเตอร์เวทมนตร์หรูหราห้าลำที่บินแหวกม่านเมฆลงมาจอดสนิทแทบเท้าของพวกเขาพอดี! --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ดินแดนพฤกษามายาไปกับเอลาร่านะคะ)*