สะใภ้ที่ถูกทอดทิ้งกับกระท่อมผุพัง

เสียงกวาดไม้กวาดกระทบพื้นดินแห้งแล้งดัง "สวบ… สวบ…" เป็นจังหวะเดียวกับเสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ "นังสะใภ้ตัวกินเปลือง! ถ้าวันนี้แกยังหาฟืนมาไม่ได้สามหาบ และจัดการซ่อมหลังคาเล้าหมูไม่เสร็จ ก็ไสหัวออกไปนอนข้างถนนซะ! อย่าหวังว่าจะได้เศษแป้งต้มขุ่นๆ สักหยดจากตระกูลโจวของเราอีก!" เสียงแหลมสูงบาดหูของ "แม่สามีจาง" ตวัดดังลั่นมาจากลานบ้านใหญ่ ทะลุผ่านอากาศหนาวเหน็บยามวิกาลที่ยังหลงเหลือไอเย็นเข้ามาในกระท่อมปลายนาหลังผุพัง หยาดน้ำค้างบนหลังคาหญ้าคาหยดลงมาแปะบนไหล่บอบบางของหลินอิงอิง ทว่าความหนาวเหน็บทางกายยังเทียบไม่ได้กับความเย็นยะเยือกในอกของร่างเพรียวบางที่เพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมาในโลกใบนี้ อิงอิงขยับร่างเล็กน้อย ข้อต่อทุกส่วนส่งเสียงกรอบแกรบราวกับตุ๊กตาไม้ที่ถูกทิ้งตากแดดตากฝนมานานแรมปี *ให้ตายสิ… นี่ฉันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของสะใภ้ผู้น่าสงสารที่ถูกตระกูลสามีโยนออกมาให้ตายผอมจริงๆ หรือนี่?* ในสมองของอิงอิงหลั่งไหลความทรงจำอันน่าอดสูเข้ามาไม่ขาดสาย ในฐานะเชฟมือทองระดับท็อปของศตวรรษที่ 21 ที่กำลังง่วนอยู่กับการเคี่ยวซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนหม้อใหญ่ เธอกลับวูบดับไปเพราะความเหนื่อยล้า ก่อนจะตื่นขึ้นมาในยุค 1970s ยุคสมัยที่ข้าวปลาอาหารขาดแคลน ผู้คนต้องใช้ชีวิตด้วยความยากลำบาก และที่สำคัญที่สุด… ร่างนี้เพิ่งถูกขับไล่ออกจากตระกูลใหญ่ให้มาอาศัยอยู่ใน "กระท่อมร้างปลายนา" ที่ฝนรั่วลมผ่าน พร้อมกับข้าวของติดตัวมีเพียงกระสอบเก่าๆ และแป้งข้าวโพดขึ้นราก้นถุงครึ่งหนึ่ง "คิดจะให้ฉันอดตายแล้วฮุบจดหมายเงินเดือนของสามีทหารคนนั้นสินะ… ฝันไปเถอะ!" อิงอิงแค่นหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาทรงเสน่ห์ฉายแวววาวโรจน์ด้วยความดุดัน จิตวิญญาณของเชฟใหญ่ผู้ผ่านการฟาดฟันในวงการอาหารอันเชี่ยวกรากมานับทศวรรษไม่มีทางยอมจำนนต่อโชคชะตาอันอยุติธรรมนี้แน่นอน ท้องที่ร้องโครกครากประท้วงด้วยความหิวโหยยิ่งเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่จุดประกายความมุ่งมั่น เธอใช้มือเรียวบางยันกายลุกขึ้นสำรวจกระท่อมไม้ไผ่ที่ผุพังจนแทบมองเห็นท้องฟ้าด้านนอก ลมหนาวพัดโชยลอดช่องว่างของฝาผนังเข้ามาจนร่างบางสั่นสะท้าน แต่ทว่า ในวินาทีที่เธอกวาดสายตาไปรอบห้องนั้นเอง ปลายจมูกพลันได้กลิ่นหอมจางๆ ของไอน้ำและดินชื้น… ไม่สิ มันไม่ใช่กลิ่นธรรมดา แต่มันคือกลิ่นของ "มิติลับ" ที่ผูกติดมากับวิญญาณของเธอ! จิตใต้สำตึกลึกๆ พาเธอดำดิ่งลงไปชั่วพริบตา เบื้องหน้าของอิงอิงปรากฏห้องครัวสเตนเลสสตีลเงางามทันสมัย พร้อมวัตถุดิบชั้นเลิศครบครัน ทั้งเนื้อหมูสามชั้นติดมันฉ่ำ น้ำมันงาแท้ พริกไทยขาว ซีอิ๊วดำชั้นดี และข้าวสารหอมมะลิบริสุทธิ์ที่วางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบในห้องเย็นควบคุมอุณหภูมิ รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความมั่นอกมั่นใจ "ในเมื่อพวกมันใจร้ายนัก ก็อย่าหาว่าฉันใจจืดใจดำก็แล้วกัน…" อิงอิงหยิบหม้อดินเผาใบเก่าที่พบในมุมห้อง ออกมาจัดการก่อไฟด้วยเศษไม้แห้งที่พอจะหาได้ แม้ร่างนี้จะผอมแห้งแรงน้อย แต่ด้วยเทคนิคการควบคุมไฟและทักษะการเคลื่อนไหวที่สั่งสมมาทั้งชีวิต เธอกลับสามารถจุดเปลวไฟสีส้มอุ่นขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว ในยุคที่ทุกคนต้องกินแป้งต้มแข็งกระด้างประทังชีวิต สิ่งที่เธอจะทำในค่ำคืนนี้คือการตบหน้าคนตระกูลโจวด้วยกลิ่นหอมของอาหารที่จะทำให้พวกมันต้องกลืนน้ำลายจนคอแห้งผาก! เธอตักข้าวสารชั้นดีจากมิติลับปะปนลงไปในหม้อดินเล็กน้อย ตามด้วยการหั่นมันเทศป่าที่หาได้แถวนั้นเป็นชิ้นพอดีคำ และที่เด็ดที่สุดคือการแอบหยด "น้ำมันหมูเจียวสูตรลับ" ลงไปครึ่งช้อนโต๊ะ เสียงซู่ซ่าเบาๆ ยามที่ไขมันสัมผัสกับความร้อนเริ่มส่งเสียงคุกรุ่น กลิ่นหอมเย้ายวนของข้าวต้มมันเทศร้อนๆ เริ่มฟุ้งกระจายตัวออกจากรอยแตกของหลังคา ลอยล่องไปตามสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านไปยังบ้านใหญ่ตระกูลโจวซึ่งตั้งอยู่ถัดไปเพียงไม่กี่ร้อยเมตร เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงบ่นงึมงำด้วยความฉุนเฉียวก็ดังขึ้นใกล้กระท่อม "กลิ่นอะไรวะ? เหมือนกลิ่นแป้งผัดน้ำมัน… นังตัวดีนั่นแอบซ่อนของกินไว้ที่ไหน!" เสียงทุบประตูดังปัง! พร้อมกับการผลักบานไม้ผุๆ จนแทบหลุดจากวงกบ ร่างของ "โจวเฉียง" พี่ชายคนรองของบ้านโจวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเห็นแก่ตัวและเกียจคร้านก้าวเข้ามา ใบหน้าอัปลักษณ์บิดเบี้ยวด้วยความโลภ กวาดสายตาหาหม้ออาหารราวกับสุนัขดมกลิ่น ทว่า ทันทีที่เขาเห็นอิงอิงกำลังใช้ทัพพีไม้คนข้าวต้มสีนวลส่งกลิ่นหอมฉุยในหม้อ ดวงตาของเขาก็เบิกโพ้งด้วยความอิจฉาริษยา "นังอิงอิง! แกเอาอาหารดีมาจากไหน! เอามานี่นะ! ของพวกนี้ต้องส่งเข้ากองกลางของบ้านเรา ไม่ใช่ให้คนไร้ค่าอย่างแกกินคนเดียว!" โจวเฉียงพุ่งเข้าหาหม้อดินด้วยความตะกละตะกลาม มือหยาบกร้านหมายจะคว้าจับขอบหม้อโดยไม่สนใจว่าไฟกำลังลุกโชน แต่วินาทีที่นิ้วของเขาเข้าใกล้ อิงอิงกลับไม่ได้แสดงท่าทีตื่นกลัวแม้แต่น้อย เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา ดวงตาดุจหงส์มองตรงไปยังชายหนุ่มผู้โง่เขลาด้วยความสมเพชเวทนา ก่อนที่มือสกปรกนั้นจะคว้าถึงตัวหม้อ เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดั่งขุนเขาพร้อมกับเสียงตะคอกก้องกังวานก็ดังสนั่นมาจากความมืดเบื้องนอก ประหนึ่งฟ้าผ่ากลางฤดูหนาว! "มือแกกล้าดียังไง ถึงกล้ามาบุกรุกเรือนหอของฉันและภรรยา!" อิงอิงชะงักเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันתיเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของชายในเครื่องแบบทหารก้าวเข้ามาในแสงไฟ… สามีผู้ทรงพลังที่เนื้อเรื่องระบุว่า "คลั่งรัก" ปรากฏตัวขึ้นแล้วในเวลาที่เหมาะเจาะที่สุด! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับรสชาติแห่งชีวิตบทใหม่นี้นะครับ