รอยร้าวในแก้วใส

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงที่รินทร์รดลงบนผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดสะอ้านไม่ได้ทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่ำนี้ดูโรแมนติกขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเงียบงันที่ปกคลุมอยู่ราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกทีละน้อย คีรินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าคมคายหล่อเหลานั้นเรียบเฉย เย็นชา และฉาบไว้ด้วยความเบื่อหน่ายอย่างไม่คิดจะปิดบัง ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองนาฬิกาข้อมือราคาเรือนสิบล้านเป็นครั้งที่สามในรอบสิบนาที "คุณจะรีบไปไหนครับ คีรินทร์" เสียงนุ่มนวลทว่าราบเรียบของพริมาดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอนั่งหลังตรง สง่างามในชุดเดรสเข้ารูปสีดำสนิท ไร้ซึ่งรอยยิ้มออดอ้อนเช่นในวันวาน แววตาที่เคยทอประกายความรักความภักดีอย่างไร้เงื่อนไข บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ลึกจนน่ากลัว คีรินทร์ชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความแปลกใจที่ได้ยินภรรยาเอ่ยปากท้วง ปกติแล้วพริมาจะก้มหน้าก้มตาอดทนกับความละเลยของเขาเสมอ ไม่เคยมีแม้แต่เสียงบ่น "ผมมีประชุมด่วนที่บริษัท" คำแก้ตัวเดิมๆ ถูกหยิบยกขึ้นมาใช้อย่างไม่ใส่ใจ "คุณก็รู้ว่าช่วงนี้โปรเจกต์ใหญ่กำลังเดินหน้า ผมไม่มีเวลามานั่งฉลองอะไรไร้สาระแบบนี้หริอหรอกนะ พริมา" วันครบรอบแต่งงานปีที่สาม... ถูกตีค่าว่าเป็นเรื่องไร้สาระในสายตาของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี พริมายิ้ม มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา เธอมองหน้าผู้ชายที่เธอเคยยอมแลกEทุกอย่างในชีวิตเพื่อจะได้เคียงคู่ แม้กระทั่งศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบยละลายหายไปกับความเย็นชาของเขาตลอดสามปีที่ผ่านมา แต่ในวินาทีนี้ หัวใจที่เคยเจ็บปวดจนด้านชา กลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด "สามปีเต็มๆ นะครับที่เราแต่งงานกัน" พริมาเอ่ยเสียงเบา ทว่าทุกคำชัดเจนก้องอยู่ในความเงียบ "คุณจำได้ไหมว่าเราแต่งงานกันเพราะอะไร" คีรินทร์ขมวดคิ้ว ความหงุดหงิดฉายชัดบนใบหน้า "คุณต้องการอะไรกันแน่ พริมา ถ้าจะมาเรียกร้องความสนใจตอนนี้ บอกเลยว่าเสียdเวลาเปล่า ผมเหนื่อย" "นั่นสินะครับ... ผมคงเสียเวลามามากพอแล้วจริงๆ" พริมาเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่ข้างกายขึ้นมา เลื่อนมันข้ามโต๊ะอาหารหรูหราไปยังฝั่งตรงข้าม เอกสารแผ่นนั้นหยุดนิ่งตรงหน้าคีรินทร์พอดี น้ำหนักของมันเบาหวิว แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นมาทันตา คีรินทร์ก้มมองซองเอกสารนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยแววตาเย้ยหยัน "นี่อะไร? ของขวัญครบรอบแต่งงานงั้นเหรอ หวังว่าคงไม่ใช่ข้อเรียกร้องเรื่องเงินทองอีกนะ" "เปิดดูสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่ามันคืออะไร" นิ้วเรียวยาวของคีรินทร์เปิดซองเอกสารด้วยความรำคาญใจ แต่เมื่อสายตาคมกริบกวาดมองข้อความบรรทัดแรกบนกระดาษแผ่นนั้น รอยยิ้มเยาะหยันบนริมฝีปากก็แข็งค้าง ดวงตาที่เคยเย่อหยิ่งเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น *‘ใบหย่า’* หัวข้อตัวหนาเด่นชัดกระแทกตา คีรินทร์เงยหน้าขึ้นขวับ จ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ความเยือกเย็นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอก "คุณเล่นบ้าอะไร พริมา!" คีรินทร์ตบโต๊ะเสียงดังจนแก้วไวน์สั่นสะเทือน "หย่า? คุณกล้าดียังไงมาขอหย่ากับผม! คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้าท้าทายผมแบบนี้" พริมาไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอยังคงนั่งนิ่ง ประสานมือไว้บนตักอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ดวงตากลมโตสบตากับสามีอย่างไร้ความหวาดกลัว "ผมไม่ได้ท้าทายครับ คีรินทร์... ผมแค่กำลังคืนอิสรภาพให้คุณ" พริมาตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว "ตลอดสามปีที่ผ่านมา คุณทรมานกับการมีผมเป็นภรรยา และผมเองก็เหนื่อยเกินกว่าจะวิ่งไล่เงาของคนที่ไม่มีหัวใจให้ผมอีกแล้ว สามปีนี้มันมากพอแล้วสำหรับการชดใช้" "ชดใช้? คุณพูดเรื่องบ้าอะไร!" คีรินทร์กัดฟันกรอด ความอีโก้จัดในตัวถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง ผู้หญิงที่เคยวิ่งตามหลังเขา ร้องไห้ฟูมฟายเมื่อเขาไม่กลับบ้าน วันนี้กลับกล้าเป็นฝ่ายยื่นใบหย่าให้เขาเสียเอง นี่มันตบหน้ากันชัดๆ! "ผมไม่เซ็น! อยากหย่านักใช่ไหม ไปฟ้องเอาเองก็แล้วกัน!" คีรินทร์คว้าซองเอกสารนั้นขยำจนยับยู่ยี่ก่อนจะปัดมันทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี เขาผุดลุกขึ้นเต็มความสูง รังสีความเย่อหยิ่งแผ่ซ่านไปทั่วร่าง "จำใส่สมองของคุณไว้ พริมา ว่าชีวิตนี้คุณเป็นของผม ต่อให้ผมจะไม่รักคุณ แต่วันที่ผมยังไม่อนุญาต คุณก็ไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น!" พูดจบ คีรินทร์ก็สะบัดหน้าเดินหนีออกจากห้องอาหารส่วนตัวแห่งนั้นด้วยความโมโหเร่าร้อน ทิ้งให้พริมานั่งอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงัน แต่พริมาไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว เธอก้มมองเศษกระดาษที่ถูกทิ้งบนพื้น ก่อนจะยิ้มออกมาบางเบา *เชิญโกรธให้เต็มที่เลยครับ คีรินทร์... เพราะไม่ช้าก็เร็ท คุณจะต้องเป็นฝ่ายคลานเข่ามาขอร้องให้ผมเซ็นด้วยตัวเอง* หลังคาคฤหาสน์หลังใหญ่ในยามค่ำคืนเงียบสงบ ทว่าภายในห้องนอนชั้นบนกลับอบอวลไปด้วยไออุ่นที่แตกต่างจากความเย็นชาด้านล่างโดยสิ้นเชิง พริมาไขกุญแจเปิดประตูเข้าไปอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้รบกวนการนอนหลับของใครบางคน บนเตียงนอนนุ่มมีร่างป้อมๆ ของเด็กชายวัยสองขวบกำลังนอนหลับพริ้ม แก้มกลมอมชมพูขยับเบาๆ ตามจังหวะการหายใจ มือเล็กๆ กำตุ๊กตากระต่ายเน่าไว้แน่น น้องธันวา... ดวงใจทั้งดวงและเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้พริมายืนหยัดแข็งแกร่งได้จนถึงทุกวันนี้ พริมาเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างเตียง มือเรียวเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกลานหน้าผากมนของลูกชายอย่างทะนุถนอม หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ในยามเผชิญหน้ากับอดีตสามี ไหลรินลงมาเงียบๆ อย่างสุดกลั้น ไม่ใช่เพราะความอ่อนแอ แต่เป็นความตื้นตันใจที่เธอปกป้องสายเลือดเนื้อเชื้อไขนี้ไว้ได้ "แม่เก่งมากใช่ไหมครับคนเก่ง... แม่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว" พริมากระซิบเสียงสั่นเครือ ริมฝีปากจູບหน้าผากลูกน้อยแผ่วเบา ท่ามกลางความมืดมิดและเงียบงัน ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า... การก้าวออกไปจากชีวิตของคีรินทร์ในครั้งนี้ จะนำพาพายุลูกใหญ่โหมกระหน่ำเข้ามาในชีวิตของพวกเขา ทั้งความลับที่ถูกปิดตาย และสายเลือดที่ผู้ชายคนนั้นไม่มีวันปฏิเสธได้ ในขณะที่พริมากำลังกอดลูกชายไว้แนบอกเพื่อเติมเต็มความอบอุ่น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก๊อกๆ เบาๆ จากด้านนอก ตามด้วยเสียงเปิดประตูแง้มเข้ามาของแม่บ้านเก่าแก่ "คุณพริมาคะ... มีพัสดุด่วนส่งตรงถึงคุณค่ะ ผู้ส่งระบุว่าเป็นเอกสารลับส่วนตัวจากต่างประเทศค่ะ" พริมาขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอวางร่างลูกชายนอนลงอย่างระมัดระวังก่อนจะลุกขึ้นเดินไปรับซองเอกสารจากมือแม่บ้าน เมื่อเปิดออกและกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ด้านใน ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้น หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ นั่นไม่ใช่เอกสารธรรมดา... แต่มันคือผลตรวจสุขภาพและประวัติการรักษาพยาบาลย้อนหลังสามปีของคีรินทร์ ที่ระบุความจริงบางอย่าง... ความจริงที่คีรินทร์พยายามปกปิดมาตลอด และมันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะพลิกเกมทุกอย่างให้กลับตาลปัตร พริมาสูดหายใจเข้าลึก 2 มือที่ถือกระดาษสั่นเทาเล็กน้อย ทว่าในแววตากลับลุกโชนด้วยประกายแห่งความเด็ดเดี่ยว เกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครของผมนะครับ