เจ้านายครับ... รักนะคุณแฟน

"คุณจะเอามือถือผมไปเช็กไม่ได้นะธาม! นั่นมันละเมิดสิทธิส่วนบุคคล!" เสียงตวาดแหวด้วยความหัวเสียดังลั่นห้องทำงานกว้าง สองมือบางของพายพยายามยื้อแย่งสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดในมือของซีอีโอหนุ่มจอมเผด็จการ แต่มีหรือที่เลขาตัวแสบอย่างเขาจะสู้แรงของอดีตเจ้านายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานได้ ธามชูโทรศัพท์ขึ้นสูงเหนือศีรษะด้วยสีหน้านิ่งสนิท แววตาคมกริบฉายประกายความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนแต่ไม่เคยเนียนเลยสักครั้ง "ละเมิดสิทธิส่วนบุคคลอะไรกันครับ พาย? ในเมื่อหน้าจอเมื่อกี้มันโชว์ข้อความจากไอ้รุ่นน้องวิศวะคนนั้นชัดเจน... 'พี่พายครับ เลิกกับเจ้านายแล้วมาคบกับผมดีกว่า ผมเลี้ยงข้าวทุกมื้อเลยนะ' หึ ช่างกล้าดีแท้" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ถูกจุดขึ้นอย่างง่ายดาย ปากหนาหยักโค้งเยาะหยัน "เลี้ยงข้าวทุกมื้อ? คิดว่าผมไม่มีปัญญาเลี้ยงคุณรึไง ถึงต้องให้เด็กกะโปโลมาจีบตัดหน้า?" "เขาก็แค่น้องชายที่รู้จักกันไหมล่ะครับ! อีกอย่าง... เราสองคนตกลงกันแล้วนะว่าจะเลิกเป็นเจ้านายกับลูกน้อง แล้วมาใช้สถานะ... เอ่อ... สถานะแฟนกันเต็มตัวไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมคุณต้องมาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของหึงไม่เข้าเรื่องแบบนี้ด้วยเล่า!" พายหน้าแดงก่ำ ลามเลียไปถึงใบหูขาวสะอาดด้วยความเขินอายที่ต้องหลุดปากพูดคำว่า 'แฟน' ออกมาเต็มเสียง ทว่าสายตากลมโตที่มองค้อนอีกฝ่ายกลับพราวระยับด้วยความท้าทาย ธามชะงักไปนิด รอยยิ้มร้ายกาจที่แต้มอยู่มุมปากเมื่อครู่จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาไหววูบที่เต็มไปด้วยความลึกซึ้ง เขาค่อยๆ ลดมือถือลง วางมันลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น ก่อนจะก้าวประชิดร่างบางที่ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกใสโดยไม่มีทางหนี "หึงไม่เข้าเรื่องเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่ลาดจนพายต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้ "คุณคิดผิดแล้วพาย... สำหรับผม สิ่งที่เกี่ยวกับคุณไม่มีเรื่องไหนที่ไม่เข้าเรื่องเลยสักเรื่อง โดยเฉพาะไอ้พวกหมาป่าหางแถวที่จ้องจะเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรา" "คนบ้า..." พายพึมพำเบาๆ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่แนบ ภวังค์แห่งความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากตัวของธาม ทำให้กำแพงความเย่อหยิ่งที่เขาconstrucขึ้นมาตลอดพังทลายลงอย่างราบคาบ "ปล่อยได้แล้วน่า รินดาอาจจะเดินกลับเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้นะ" ทันทีที่เอ่ยชื่อนั้น บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงวูบหนึ่ง ธามขมวดคิ้วมุ่น ไม่พอใจที่ชื่อของอดีตคนรักถูกหยิบยกขึ้นมาทำลายบรรยากาศหวานชื่น เขายื่นมือหนาขึ้นไปกอบกุมแก้มเนียนนุ่มทั้งสองข้าง บังคับให้ใบหน้าหวานเงยขึ้นสบตาตรงๆ นัยน์ตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สะท้อนเงาของเขาอยู่เพียงคนเดียว "อย่าพูดถึงชื่อผู้หญิงคนนั้นในเวลาที่เราอยู่ด้วยกันสองคนสิครับ" ธามเอמהเสียงเข้มแกมดุ ทว่าแววตากลับอ่อนโยนจนพายใจยวบยาบ "เรื่องของรินดาจบลงไปตั้งแต่วันที่คุณกล้าพอจะเดินมาบอกความรู้สึกที่แท้จริงกับผมแล้ว... ตอนนี้และตลอดไป ในหัวใจของธามคนนี้ มีพื้นที่ไว้ให้แค่เลขาตัวแสบคนเดียวเท่านั้น" พายเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความซาบซึ้ง คำหวานเลี่ยนเรี่ยราดแบบนี้ไม่เคยหลุดออกมาจากปากซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชาคนนี้บ่อยนัก แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้โลกทั้งใบของเขากลายเป็นสีชมพูในพริบตา "พูด... พูดอะไรเนี่ย..." พายหลบสายตา แก้มนวลแดงปลั่งจนแทบจะระเบิด "ใครบอกว่าผมยอมรับคำสารภาพของคุณแล้ว ฮึ? อย่ามามโนไปเองนะเจ้านาย... อ๊ะ!" ยังไม่ทันที่พายจะพูดประชดประชันจบ ร่างสูงก็โน้มลงมาประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มอย่างรวดเร็วและแม่นยำ มันไม่ใช่จูบที่เร่าร้อนรุนแรงเหมือนในอดีต แต่เป็นสัมผัสที่อ่อนหวาน นุ่มนวล และเต็มไปด้วยความโหยหา คล้ายจะยืนยันคำพูดทุกคำว่าผู้ชายคนนี้รักและหวงแหนเขามากแค่ไหน พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจในคราแรก ก่อนที่เปลือกตาสีมุกจะค่อยๆ ปิดลง ยอมจำนนต่อสัมผัสวาบหวามที่ค่อยๆ หลอมละลายความดื้อรั้นในใจให้มลายหายไป มือบางเผลอยกขึ้นกำเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่น ตอบรับสัมผัสอ่อนโยนนั้นด้วยหัวใจที่พองโต เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ รู้แต่เพียงว่าเมื่อธามยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง พายก็หอบหายใจเบิกตาแป๋ว ใบหน้าแดงก่ำซบลงกับอกแกร่งด้วยความหมดแรง "แบบนี้... ยังเรียกว่าผมมโนอยู่ไหมครับ คุณแฟน?" เสียงทุ้มกลั้วหัวเราะดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับมือหนาที่ลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างเบามือ พายเงยหน้าขึ้น ค้อนขวับใส่คนเจ้าเล่ห์ไปหนึ่งที แต่มุมปากกลับแย้มยิ้มออกมาอย่างปิดไม่มิด "ก็ได้... ยอมรับก็ได้ว่าแพ้คุณราบคาบเลย... เจ้าทาสแมวเอ้ย!" "หึๆ ว่าใครเป็นทาสแมวกันครับ คุณนายธาม" "ใครรับคนนั้นก็เป็นสิครับ!" เสียงหัวเราะและบทสนทนาหยอกล้อเคล้าคลอไปกับแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องผ่านกระจกห้องทำงาน ปราศจากซึ่งความหวาดระแวง ความลังเล หรือเงาอดีตใดๆ หลงเหลืออยู่ มีเพียงความอบอุ่นของความรักที่เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง บนเส้นทางชีวิตบทใหม่ที่พวกเขาจะก้าวเดินเคียงข้างกันไปในฐานะ 'คนรัก' ที่ไม่มีคำว่าเจ้านายกับลูกน้องมาขวางกั้นอีกต่อไป ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาจนถึงตอนจบด้วยนะครับ จากใจ "ดรากอนไรเดอร์"