ความรู้เรื่องจักรวาลและเราสอง

ดาดฟ้าตึกคณะวิทยาศาสตร์ในยามวิกาลไม่ใช่สถานที่ที่คนปกติเขาจะขึ้นมานั่งรับลมเล่นกันในช่วงเวลาใกล้เที่ยงคืนหรอกครับ ถ้าไม่ใช่เพราะว่ารูมเมตตัวดีของผมเกิดอาการ "อินจัด" กับปรากฏการณ์ฝนดาวตกเปอร์เซ็นต์สูงลิ่วตามปฏิทินดาราศาสตร์ขึ้นมาเสียก่อน "ไออุ่น ดูโน่นสิครับ กลุ่มดาวหมีใหญ่กำลังทำมุมพอดีกับระนาบสายตาของเราเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำของคินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ ลมหนาวปลายเดือนพัดโชยมาปะทะผิวจนผมต้องยกมือขึ้นกอดอกตัวเองไว้แน่น แม้ว่าเสื้อฮู้ดตัวโคร่งที่สวมอยู่จะช่วยบรรเทาความหนาวไปได้บ้าง แต่ก็ยังไม่เท่าสายตาคมกริบของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ที่กำลังมองตรงมาที่ผมด้วยรอยยิ้มเจ้าเลفت์ตามเคย "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันเล่าคิน! นายลากฉันขึ้นมาบนนี้เพราะอยากดูดาว หรือแค่อยากหาเรื่องแกล้งฉันกันแน่ หนาวก็หนาว ง่วงก็ง่วง พรุ่งนี้มีสอบแล็บตอนเช้านะเว้ย!" ผมโวยวายพร้อมกับทำหน้ามุ่ยใส่ ส่งค้อนวงใหญ่ไปให้คนตัวสูงที่หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี คินขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนไหล่ของเราแนบชิดกัน ความอบอุ่นจากตัวเขาแผ่ซ่านเข้ามาตัดกับความหนาวเย็นของอากาศรอบตัวอย่างน่าประหลาด "ในทางดาราศาสตร์แล้ว ระยะห่างระหว่างวัตถุสองชิ้นในจักรวาลสามารถคำนวณได้ด้วยสูตรทางคณิตศาสตร์ครับ... แต่ในทางจิตวิทยา ระยะห่างระหว่างคนสองคนที่มีพื้นที่หัวใจเท่ากัน มันขึ้นอยู่กับว่าใครจะยอมขยับเข้าหาก่อนต่างหากล่ะครับ" ให้ตายเถอะ... หมอนี่หยอดเก่งเป็นกิจวัตรจริงๆ ผมรู้สึกได้เลยว่าความร้อนเริ่มลามเลียขึ้นมาบนใบหน้า ทั้งๆ ที่อากาศรอบตัวติดลบได้อยู่แล้วแท้ๆ "เพ้อเจ้ออะไรของนายเนี่ย! ไหน ไหน ไหน ไหนไหน ไหนไหน ไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนไหนรู้เรื่องดาราศาสตร์อะไรนั่น ไหนบอกว่าจะพามาดูดาวตกลงมันเกิดแรงโน้มถศก์อะไรของนายอีกเล่า!" ผมรีบเปลี่ยนเรื่องแก้เขินทันที คินยิ้มกริ่ม ดวงตาคู่คมประกายระยิบระยับสะท้อนแสงดาวจากท้องฟ้ายามค่ำคืน เขาเงยหน้าขึ้นมองกลุ่มดาวเบื้องบน ก่อนจะหันกลับมาสบตาผมตรงๆ "รู้ไหมครับว่าทำไมดาวฤกษ์ถึงเปล่งแสงได้?" คินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับกำลังบรรยายเนื้อหาในห้องเลกเชอร์ที่ผมคุ้นเคย แต่บรรยากาศรอบตัวตอนนี้มันกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง "ก็... ก็เพราะปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชันที่แกนกลาง หลอมไฮโดรเจนให้กลายเป็นฮีเลียม ปลดปล่อยพลังงานความร้อนออกมาไง เล่มสามก็มีสอน ทำไมฉันจะไม่รู้" ผมตอบอุบอิบ พยายามดึงความรู้ทางวิทยาศาสตร์มาอ้างเพื่อสร้างเกราะกำบังให้หัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะของตัวเอง "ถูกต้องครับ... แต่รู้ไหมครับว่าความร้อนและแสงสว่างที่เดินทางมาจากดาวดวงนั้น ต้องใช้เวลาเดินทางนับร้อยนับพันปีกว่าจะมาถึงตาของเรา" คินขยับเข้ามาใกล้ผมอีกครั้งจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างเรา นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปลิวมาปรกลงบนหน้าผากของผมเบาๆ อย่างทะนุถนอม สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ผมชะงักค้างไปทันที "นาย... นายจะสื่ออะไรเนี่ย..." ผมกระซิบเสียงแผ่ว ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่ค่อยๆ เข้าครอบงำ "สิ่งที่ผมกำลังจะสื่อก็คือ..." คินเว้นจังหวะ ปล่อยให้สายลมหนาวพัดผ่านเราไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณริมฝีปากของผม "...ต่อให้แสงของดวงดาวต้องใช้เวลาเดินทางเป็นร้อยปี แต่ความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณ มันไม่ต้องรอเวลาเดินทางเลยครับ มันเกิดขึ้นทันที... ตั้งแต่วินาทีแรกที่เราได้เป็นรูมเมตกันแล้ว" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของผมในทันที มันไม่ใช่แค่การสัมผัสผิวเผิน แต่มันคือปฏิกิริยาเคมีที่รุนแรงและรวดเร็วยิ่งกว่าการเผาไหม้ของเชื้อเพลิงใดๆ ในจักรวาล ความนุ่มนวลและไออุ่นที่ถ่ายทอดผ่านสัมผัสนั้นทำให้สมองของผมขาวโพลนอย่างไร้เหตุผล วิทยาศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมี หรือทฤษฎีบ้าบออะไรทั้งหลายแหล่ถูกลบเลือนหายไปจากความทรงจำในเสี้ยววินาทีนั้น เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามดังแข่งกับเสียงจังหวะของค่ำคืนนี้ ผมพยายามจะอ้าปากประท้วง แต่กลับเปิดโอกาสให้คนเจ้าเล่ห์ได้ส่งความหวานลึกซึ้งเข้ามาครอบครองสติสัมปชัญญะของผมจนหมดสิ้น มือหนาของเขาเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยของผมไว้มั่น ไม่ยอมให้ถอยหนีไปไหน รสชาติของความอบอุ่นและกลิ่นอายเฉพาะตัวของคินโอบล้อมรอบตัวผมไว้ราวกับแรงโน้มถ่วงที่ไม่อาจหลุดพ้น เมื่อเขาผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกวาบหวามและลมหายใจที่หอบกระชั้นของผมทั้งคู่ คินก็ส่งยิ้มละมุนที่ทำเอาสติของผมกระเจิงไปไกลโพ้น พร้อมกับกระซิบเบาๆ ข้างใบหู "และดูเหมือนว่า... ปฏิกิริยาเคมีของเราในตอนนี้ จะเกินจุดสมดุลไปไกลแล้วล่ะครับคุณรูมเมต" ผมเม้มริมฝีปากที่บวมเจ่อเล็กน้อยด้วยความเขินจัด ใบหน้าร้อนผ่าวจนคิดว่าถ้าเอาไข่มาทอดบนแก้มตอนนี้คงสุกพอดี มือบางผลอกอกเขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอาย "ไอบ้าคิน! ใครอนุญาตให้จูบเล่า! แล้วใครเขาจะไปตั้งรับทันมุกฟิสิกส์ปัญญาอ่อนของนายกันฟะ!" คินหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับยิ่งกว่าหมู่ดาวบนฟ้าเสียอีก ในขณะที่ผมได้แต่กุมหน้าแดงๆ ของตัวเองไว้แน่น พลางคิดในใจว่า... ต่อให้ผมจะได้เกรดเอวิชาเคมีสูงสุดในคณะ แต่ดูท่าว่าผมคงไม่มีวันสอบผ่านวิชาหัวใจที่มีศาสตราจารย์หน้ามึนคนนี้เป็นคนคุมสอบอย่างแน่นอน และในจังหวะที่ผมกำลังจะหันหลังหนีความเขินอายเพื่อวิ่งลงจากดาดฟ้า หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อฮู้ดของผมก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความแชต... *ข้อความจาก: "คุณรูมเมตตัวแสบ"* *(ส่งเมื่อ 00:02 น.)* "ถ้าพรุ่งนี้ตื่นสาย... ผมจะใช้สิทธิ์รูมเมตปลุกด้วยวิธีเมื่อกี้ซ้ำอีกรอบนะครับ" ...ให้ตายเถอะ! นี่ผมเผลออ่านข้อความที่เขากดส่งเข้ามาโดยที่ยังไม่ทันตั้งตัว และที่แย่ยิ่งกว่านั้นคือ... ผมดันเผลอยิ้มออกมาให้กับหน้าจอจนหุบไม่ลงเสียแล้ว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรักป่วนๆ ของนายอัจฉริยะกับคุณรูมเมตตัวแสบมาจนถึงตอนนี้นะครับ