เมื่อประธานกลายเป็นโบ้

คราบละอองความมืดที่สลายตัวไปเมื่อครู่ยังคงทิ้งกลิ่นอายไอเย็นยะเยือกไว้จางๆ บนพรมกำมะหยี่สีเลือดของห้องโถงใหญ่ เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สมองอันรวดเร็วดั่งเครื่องจักรกลกำลังประมวลผลข้อมูลทุกย่างก้าวของเงาร่างปริศนาเมื่อครู่ ไม่ใช่แค่การหายตัวธรรมดา แต่เป็นการใช้ช่องโหว่ของระบบสถาบันเพื่อลบตัวตนออกไปในเสี้ยววินาที ทว่า ความตึงเครียดจากเหตุการณ์บุกรุกยังไม่ทันจางหาย เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นจากประตูอีกด้าน “ดูเหมือนว่าระบบรักษาความปลอดภัยของสถาบันเรา จะมีรูรั่วขนาดใหญ่กว่าที่ฉันคิดไว้นะคะ เรย์” เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างสูงสง่าของคีย์ ประธานนักเรียนมาดนิ่งที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีนิลคู่นั้นกลับกวาดมองสำรวจรอบห้องด้วยความระแวกระวังอย่างเห็นได้ชัด วันนี้เขาสวมชุดยูนิฟอร์มเนี๊ยบกริบไร้ที่ติเช่นเคย รัศมีกดดันรอบตัวทำให้บรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลงไปอีกหลายองศา เรย์ถอนหายใจเบาๆ ปิดหน้าต่างโฮโลแกรมของระบบสุ่มบั๊กที่กำลังรัวแจ้งเตือนสีแดงฉาน “ถ้ามัวแต่โทษระบบ ฉันว่าท่านประธานควรมาดูร่องรอยพลังเวทที่เจ้านั่นทิ้งไว้ดีกว่าค่ะ น่าสนใจมากเลยนะว่าไหมคะ” ก่อนที่คีย์จะได้ก้าวเข้ามาประชิดเพื่อตรวจสอบร่องรอยตามที่เรย์บอก ประตูบานคู่ฝั่งทิศตะวันออกก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงหัวoเราะสดใสที่ดังทะลุเข้ามาในโถง “ฮ่าๆๆ ขอโทษที่มาช้าค่ะ! พอดีฉันแวะไปเคลียร์เอกสารที่หอสมุดกลางมา เลยเพิ่งรู้ว่าเกิดเรื่องสนุกๆ ขึ้นที่นี่!” ร่างบางในชุดนักเรียนแลกเปลี่ยนต่างสถาบันก้าวฉับๆ เข้ามาอย่างมั่นใจ เธอคือ ‘มีอา’ สาวน้อยผมลอนสีบลอนด์ทองประกาย ดวงตากลมโตสีฟ้าใสแจ๋วระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น และที่สำคัญที่สุดคือ รอยยิ้มกว้างที่ส่งตรงมาให้เรย์อย่างไร้ระยะห่าง มีอาไม่พูดเปล่า เธอก้าวเข้าไปคว้าแขนเรียวของเรย์ไว้ทันที พร้อมกับเอียงคอมองด้วยท่าทางออดอ้อน “โธ่ เรย์ คนเก่งของฉัน ปลอดภัยดีใช่ไหมคะเนี่ย? รู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงแทบแย่ ตอนที่ได้ยินเสียงระเบิดเมื่อกี้... ถ้าเธอเป็นอะไรไป ฉันคงนอนไม่หลับไปสามวันสามคืนแน่เลยค่ะ!” เรย์กะพริบตาปริบๆ รู้สึกถึงความสนิทสนมที่รวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน มีอาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่เพิ่งย้ายมาเมื่อสัปดาห์ก่อน และดูเหมือนเธอจะมีสกิลในการเข้าหาผู้คนสูงมาก โดยเฉพาะกับเรย์ที่มักจะถูกเธอลากไปทานขนมหลังเลิกเรียนอยู่เสมอ “ฉันไม่เป็นไรหค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ…” เรย์พยายามจะตอบตามมารยาท แต่ทว่า บรรยากาศรอบตัวกลับลดอุณหภูมิดิ่งลงอย่างฮวบฮาบจนน่ากลัว คีย์ที่ยืนมองภาพนั้นอยู่เงียบๆ ร่างกายกลับแข็งทื่อ ดวงตาสีนิลที่เคยเรียบเฉยไร้คลื่นอารมณ์ บัดนี้กลับฉายแววความไม่พอใจอย่างชัดเจน เส้นเลือดที่ขมับปูดนูนขึ้นเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ มือหนาที่ประสานกันอยู่ข้างลำตัวกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน บรรยากาศรอบตัวประธานนักเรียนผู้ไร้พ่ายคนนี้เริ่มบิดเบี้ยวด้วยคลื่นพลังเวกดันอันรุนแรงที่แผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบคลื่นอารมณ์แปรปรวนระดับวิกฤตของตัวละครเป้าหมาย: คีย์] [คำเตือน: ความหึงหวงพุ่งทะยานเกินขีดจำกัด 300%!] [ปลดล็อกฉายาพิเศษชั่วคราว: "ประธานโบ้ผู้คลั่งรัก"] เรย์เหลือบมองหน้าต่างแจ้งเตือนสีทองที่เด้งขึ้นมาในหัวแวบหนึ่ง ก่อนจะแอบมุมปากกระตุกยิ้มอย่างขบขันเมื่อเหลือบไปเห็นสีหน้าของคีย์ในตอนนี้ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรย์และมีอาอย่างจงใจ ร่างสูงใหญ่บังตัวเรย์ไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบกวาดมองมือของมีอาที่ยังคงจับแขนเรย์อยู่ด้วยรังสีอำมหิตที่แทบจะเชือดเฉือนเนื้อให้ขาดเป็นชิ้นๆ “หมดเวลาเล่นสนุกแล้วมั้งคะ คุณมีอา” คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่ากดต่ำจนน่ากลัว น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก “ที่นี่คือเขตหวงห้ามของสถาบัน และตอนนี้กำลังอยู่ในระหว่างการสืบสวนคดีอาชญากรรม บุคคลภายนอกไม่มีสิทธิ์เข้ามาป้วนเปี้ยน... เชิญกลับหอพักของคุณไปได้แล้วค่ะ” มีอาเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ เธอไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย กลับยิ่งส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้คีย์เสียด้วยซ้ำ “แหม ท่านประธานคะ ใจร้ายจังเลยนะคะ แค่ฉันเป็นห่วงเพื่อนร่วมสั้น... เอ้ย เพื่อนร่วมสถาบันเอง ถึงกับต้องไล่กันเลยเหรอคะ? หรือว่า... กลัวว่าฉันจะแย่งเรย์ไปจากคุณกันแน่นะคะ?” ประโยคหยอกเย้าอย่างรู้ทันนั้นทำเอาคีย์ชะงักไปชั่วขณะ สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่ออย่างรวดเร็วแต่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนด้วยการตีหน้าตายยิ่งกว่าเดิม “ไร้สาระค่ะ! ฉันไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับเรื่องไร้สาระแบบนี้ เรย์ มีเรื่องที่เราต้องคุยกันตามลำพัง... เดี๋ยวนี้ค่ะ!” พูดจบ คีย์ก็ไม่รอคำอนุญาต มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือของเรย์ทันที ออกแรงดึงเบาๆ ให้เดินตามออกไปจากห้องโถงนั้นอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจเสียงหัวเราะคิกคักไล่หลังของมีอาที่ดังตามมาเลยแม้แต่น้อย เรย์ที่ถูกลากให้เดินตามแผ่นหลังกว้างที่กำลังเดินจ้วงก้าวฉับๆ ด้วยความหงุดหงิด เผลอยิ้มออกมาบางๆ เมื่อสังเกตเห็นใบหูของประธานนักเรียนคนเก่งที่เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอ “นี่ท่านประธานคะ เดินเร็วขนาดนี้ ข้อต่อแขนฉันจะหลุดแล้วนะคะ!” เรย์แกล้งโวยวายเบาๆ คีย์หยุดเดินกựทันหันจนเรย์เกือบชนเข้ากับแผ่นหลังหนา ร่างสูงหันกลับมามองด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง ดวงตาสีนิลจ้องมองเรย์เขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทว่าแววตานั้นกลับซ่อนความน้อยใจและความหวงแหนเอาไว้จนมิด “ทำไมต้องให้ยัยนั่นจับแขนด้วยคะ?” คีย์โพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงห้วนจัดที่เจือความตัดพ้ออย่างปิดไม่มิด “เราสนิทกันขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่คะ เรย์?” เรย์เลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกสนุก ดวงตาสุกใสเป็นประกายเจ้าเล่ห์ เธอย่างสามขุมเข้าไปใกล้ประธานหนุ่มที่ตอนนี้ยืนตัวเกร็งเป็นหิน “อ้าว... หึงเหรอคะท่านประธาน?” คีย์สะดุ้งเฮือก รีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางทันที สันกรามขบเข้าหากันแน่น “ใครหึงคะ! อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยเรย์ ฉันแค่ทำหน้าที่ปกป้องความสงบเรียบร้อยของสถาบัน... ก็เท่านั้น!” *ติ๊ง!* [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS!] [เป้าหมาย 'คีย์' ทำการปฏิเสธความรู้สึกตัวเองเกิน 3 ครั้ง ระบบลงโทษเปิดใช้งาน: บั๊กพื้นที่มิติปิดตาย!] [เงื่อนไขเอาตัวรอด: ท่านประธานผู้มาดนิ่งต้องยอมรับความจริงต่อหน้าเรย์ภายใน 60 วินาที มิฉะนั้น พื้นที่รอบตัวจะถูกบีบอัดจนกว่าจะสารภาพ!] สิ้นเสียงแจ้งเตือน พื้นห้องใต้ดินที่พวกเขายืนอยู่ก็เกิดรอยร้าวสีดำแผ่ขยายออกไปรอบทิศทาง พร้อมกับแรงโน้มถ่วงที่พุ่งสูงขึ้นจนเรย์เซถลาไปชนอกของคีย์เข้าอย่างจัง คีย์รีบคว้าเอวบางของเรย์ไว้ตามสัญชาตญาณ ดวงตาสีนิลสบเข้ากับดวงตากลมโตที่กำลังพราวระยิบระยับด้วยความท้าทายในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจของประธานหนุ่มเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล “ค่ะ... ฉันหึงค่ะ!” สุดท้ายคีย์ก็หลุดปากตะโกนออกมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหู ท่ามกลางเสียงระบบที่เตือนรัวว่าภารกิจสำเร็จ แต่ทว่า... ในวินาทีที่คีย์สารภาพออกไป รอยแยกมิติด้านหลังของพวกเขากลับระเบิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาสีดำทมิฬนับสิบตนที่พุ่งเข้าจู่โจมพวกเขาพร้อมกัน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนความวุ่นวายในตอนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!