ระบบเริ่มทำงานเมื่อผมเผลอแตะหินต้องห้าม

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของซากอิฐโบราณในดันเจี้ยนเขตหวงห้ามชั้นใต้ดิน คละคลุ้งจนทำให้เรย์รู้สึกแสบโพรงจมูก ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจากข้อเท้าซ้ายที่ถูกทับด้วยซากเสาหินขนาดมหึมา หยาดเหงื่อผสมกับคราบเลือดไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าคมคาย เรย์กัดฟันกรอด ใช้มือข้างที่สวมถุงมือหนังซึ่งขาดวิ่นยันพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพัง พยายามประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็วและรอบคอบตามวิสัยของนักเรียนทุนผู้ใช้สมองมากกว่ากำลัง เขารู้ดีว่าความผิดพลาดครั้งนี้เกิดจากการคำนวณกลไกประตูผนึกของสภาเวทมนตร์ผิดพลาดไปเพียงสามวินาที ส่งผลให้ทางหนีทีไล่ถูกปิดตาย และที่สำคัญที่สุด... บันทึกการวิจัยชิ้นสำคัญที่เขาแอบลักลอบนำออกมาเพื่อหาทุนการศึกษาสำหรับเทอมหน้า กำลังนอนนิ่งสนิทอยู่ท่ามกลางกองเลือดของเขาเอง "ให้ตายสิ... ถ้าการทดลองทางทฤษฎีนี้พลาด ฉันคงต้องไปนั่งล้างหลอดทดลองให้อาจารย์แบรดเลย์ไปจนจบปีการศึกษาแน่ๆ" เรย์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแหบพร่า รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างนึกสมเพชความดื้อรั้นของตนเอง ในฐานะนักเรียนทุนผู้ต้องดิ้นรนอยู่ในสถาบันเวทมนตร์อันทรงเกียรติซึ่งเต็มไปด้วยลูกหลานขุนนางผู้สูงศักดิ์ เรย์ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะทำผิดพลาดแม้แต่ครั้งเดียว กฎเหล็กของสถาบันระบุไว้ชัดเจนว่าการบุกรุกเขตหวงห้ามมีโทษถึงไล่อציออก แต่ความอยากรู้เกี่ยวกับกลไกเวทมนตร์โบราณที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยต่อของมิติ กลับผลักดันให้เขาก้าวล้ำเส้นเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ ดวงตาสองชั้นหลุบลงมองแผ่นหินโบราณสลักลวดลายประหลาดที่อยู่ใต้ฝ่ามือขวา แผ่นหินนั้นมีรอยแตกราวดุจใยแมงมุม และมีของเหลวสีทองเรืองแสงเอ่อล้นออกมาตามร่องรอยแตกราวกับชีพจรที่กำลังเต้นระรัว มันไม่ใช่ศิลาเวทมนตร์ทั่วไปที่เขาเคยศึกษาในตำราเล่มไหน มันให้ความรู้สึกอันตราย... ดึงดูด... และเย้ายวนใจให้สัมผัสในคราวเดียวกัน เรย์รู้ว่าเขากำลังเล่นกับไฟ แต่ในสถานการณ์ที่ขาข้างหนึ่งแทบจะใช้การไม่ได้และความตายกำลังคืบคลานเข้ามา การเดิมพันกับสิ่งที่ไม่รู้จักอาจเป็นทางรอดเดียวที่มีอยู่ นิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปสัมผัสกับพื้นผิวของหินต้องห้ามนั้นโดยตรง ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ความเย็นยะเยือกราดรดตั้งแต่ปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงกระดูกสันหลัง เสียงคำรามทุบก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับเสียงของเครื่องจักรกลขนาดยักษ์ที่หลับใหลมานับพันปีถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน *ตึ้ง!* [ระบบสุ่มบั๊ก (Bug Gacha System) ทำการเชื่อมต่อกับโฮสต์สำเร็จ... 100%] เสียงใสราดก้องกังวานขึ้นในหัว สมองของเรย์ขาวโพลนไปชั่วขณะ ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวกลายเป็นหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเข้มที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ตัวหนังสือสีแดงฉานวิ่งพล่านด้วยความเร็วสูงราวกับระบบรวนจนควบคุมไม่ได้ [คำเตือน! ตรวจพบความผิดพลาดระดับวิกฤตในโครงสร้างเวทมนตร์ของโลก: รอยแยกมิติหมายเลข 04 กำลังขยายตัว] [ระบบกำลังทำการสุ่มบั๊กเพื่อแก้ไขสถานะฉุกเฉินให้กับโฮสต์...] [ผลการสุ่ม: ท่านได้รับสิทธิ์ครอบครอง "บั๊กตรรกะวิปริต" ระดับ SSS — ความสามารถในการแก้ไขกฎข้อห้ามของโลกเวทมนตร์ได้ 1 ครั้งต่อวันอย่างไร้เงื่อนไข] เรย์เบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ไหลทะลักเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว ระบบประหลาดนี้ไม่ได้ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บโดยตรง แต่มันมอบอำนาจในการ "บิดเบือนความจริง" ให้แก่เขา อำนาจที่จะเปลี่ยนกฎเกณฑ์ที่พระเจ้าหรือสภาเวทมนตร์กำหนดไว้ให้อยู่ในกำมือ ก่อนที่เขาจะได้ทดลองใช้พลังใหม่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและรวดเร็วดังก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องหน้า แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ส่องสว่างสะท้อนกับกำแพงหิน เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมประจำตำแหน่งประธานนักเรียนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าซากปรักหักพัง เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟ นัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นเย็นชาและเฉียบคมราวน้ำแข็งขั้วโลก กลิ่นอายกดดันอันทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา คีย์... ประธานนักเรียนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานีและยึดมั่นในกฎระเบียบยิ่งกว่าชีวิต กวาดสายตาคมกริบมองสำรวจสภาพความพินาศรอบตัว ก่อนที่สายตานิ่งสนิทคู่นั้นจะหยุดลงที่ร่างของเรย์ซึ่งเปื้อนเลือดและกำลังนั่งพิงซากเสาหินอยู่ ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมา ทว่าบรรยากาศกลับตึงเครียดจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ คีย์ปรายตามองแผ่นหินต้องห้ามที่เรย์เพิ่งแตะไปเมื่อครู่ แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีด้วยความตกใจที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะขยับเอื้อIเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทราวกับพิพากษาคดี "นายกล้ามากนะ... เรย์ ที่แอบลักลอบเข้ามาในเขตกักกันระดับสูงสุดของสถาบัน แถมยังบังaniอาจไปแตะต้องผนึกที่บรรพบุรุษร่วมกันสร้างไว้" คีย์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว รองเท้าหนังส่งเสียงกระทบพื้นหินก้องกังวาน "รู้ไหมว่าโทษของการกระทำนี้คือการถูกขับไล่ออกจากสถาบันตลอดชีวิต... หรือไม่ก็..." ประธานนักเรียนหนุ่มหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเรย์ ทอดสายตามองลงมาด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา มือเรียวยาวเอื้อมไปหยิบสมุดบันทึกงานวิจัยที่เปื้อนเลือดของเรย์ขึ้นมาพลิกดูผ่านๆ เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีเทานั้น รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก แม้ร่างกายจะสะบักสะบอม แต่แววตากลับเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์และมั่นอกมั่นใจอย่างประหลาด เขารู้ดีว่าตอนนี้เขามีไพ่ตายที่เหนือกว่ากฎระเบียบทั้งหมดของสถาบันแห่งนี้แล้ว "ถ้าผมบอกว่า... ผมไม่ได้ตั้งใจจะละเมิดกฎ แต่บังเอิญระบบของโลกใบนี้มันเชิญชวนผมเองล่ะครับ ประธานคีย์?" เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเล็กน้อย พร้อมกับที่หน้าต่างโปร่งแสงสีแดงฉานเด้งเตือนขึ้นมาตรงหน้าคีย์พอดีโดยที่เจ้าตัวไม่ทันตั้งตัว [แจ้งเตือนจากระบบสุ่มบั๊ก: ตรวจพบเป้าหมายใกล้ชิด 'ประธานนักเรียนคีย์' ทำการเปิดใช้งานภารกิจลับบังคับ: 'ผูกมัดหัวใจผู้คุมกฎ' — หากท่านไม่สามารถทำให้ประธานนักเรียนยอมช่วยเหลือภายใน 3 นาที บั๊กตรรกะในตัวท่านจะทำการระเบิดและลบความทรงจำของคนทั้งสถาบันเกี่ยวกับตัวท่านทิ้งทันที!] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "ลูกกวาดสีรุ้ง" นะคะ